บทที่ 1218 ทางตัน

แน่นอนว่าเขารักเธอ อาจเป็นเพราะเธอคือแอเรียน วินน์ อย่างไรก็ตามผู้ชายต้องมีการกระตุ้นทางสายตา นี่คือธรรมชาติของพวกเขา ใคร ๆ ก็คงจะเบื่อหน่ายกับหญิงสาวที่ค่อย ๆ แก่และร่วงโรยเหมือนดอกไม้เหี่ยว ๆ

ทำไมเธอถึงปล่อยให้แอริสโตเติลเกิดมาเหรอ? เธอเองก็เริ่มที่จะสงสัยตัวเองอย่างจริงจังแล้วเหมือนกัน

เป็นเพราะว่ามันเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้มีลูกหรือเปล่า? หรือ… เป็นเพราะว่าเธอรักมาร์ค?

เธอมองแอริสโตเติลในอ้อมแขนของเธอและรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเล็กน้อย เขากำลังจะครบ 1 ขวบเร็ว ๆ นี้ แต่มาร์คก็ยังกล้าที่จะกล่าวหาว่าเธอดื้อเองที่ให้แอริสโตเติลเกิดมาต่อหน้าเขาแท้ ๆ สิ่งนี้ทำให้เข้าใจได้ว่าเขาไม่ต้องการให้แอริสโตเติลเกิดมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว มันช่างน่าผิดหวัง

ในขณะนั้นแอเรียนโศกเศร้าไปทั้งใจ เธอต้องการที่จะโต้ตอบ แต่เธอหน้าซีดและเหนื่อยล้าจากความโกรธ เธอคิดว่าเขาจะรักเธอพอที่จะยอมให้เธอทำทุกอย่างที่เธอต้องการและใช้ชีวิตตามใจของตัวเธอเองได้ น่าเสียดายที่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการแสดงเท่านั้น ลึก ๆ แล้วนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขารู้สึกเลยจริง ๆ เนื่องจากเขามีความคิดเห็นแบบนั้น มันก็ไม่สำคัญหรอกว่าเธอจะพูดอะไร เธอไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของเขาได้อยู่ดี ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยพยายามที่จะพูดถึงเรื่องนี้ แต่บางครั้งการพูดเรื่องบางเรื่องก็ไม่มีประโยชน์อะไร พวกเขาเพียงแค่จะเพิ่มเรื่องราวให้ทะเลาะกันมากขึ้นไปก็เท่านั้น

สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะเงียบ เธอกลับไปที่ห้องราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและพาลูกเข้านอนตามปกติ ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้ทะเลาะกันเลย

มาร์ครู้สึกไม่พอใจที่เห็นเธอแบบนี้ เขาเดินเข้าไปหาเธอ ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงแล้วพูดว่า “ฉันขอโทษ ฉันลืมตัวไปหน่อย”

“ไม่ คุณไม่ได้ลืมตัวหรอก” แอเรียนตอบด้วยความใจเย็น “ในที่สุดคุณก็ได้ปลดปล่อยความคับข้องใจของคุณ คุณคงเก็บมันไว้นานมากแล้วใช่ไหม? ฉันไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของคุณได้หรอกค่ะ และคุณก็เปลี่ยนความคิดของฉันไม่ได้เหมือนกัน เราไม่เคยเห็นตรงกันในเรื่องนี้อยู่แล้ว เอาเป็นว่าตอนนั้นฉันยืนกรานที่จะให้กำเนิดสมอร์เองโดยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณเลย และขอร้องล่ะ อย่าพูดสิ่งที่สามารถทำร้ายจิตใจเขาแบบนั้นต่อหน้าเขาอีกเลย ฉันดูแลเขาเองได้ คุณไม่ต้องห่วง จากนี้ไปคุณจะไม่ต้องเสียเงินกับค่าใช้จ่ายใด ๆ ของเขา ถ้าไม่มีอะไรแล้ว อย่าเพิ่งกวนฉัน ฉันกำลังพยายามจะกล่อมให้เขานอน คุณออกไปเถอะ!”