บทที่ 138 ความผิดหวัง

มาร์คพยักหน้าแล้วขมวดคิ้ว เธอเพิ่งหายเป็นปกติเมื่อไม่นานมานี้เธอจะต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคโลหิตจางที่รุนแรงเช่นนี้ได้อย่างไร?

เขาโทรกลับไปที่ คฤหาสน์ เทรมอนต์ พ่อบ้านเฮนรี่รับสาย “บอกคนครัวให้ซื้อผักบำรุงเลือดเพิ่ม”

เฮนรี่รับทราบคำสั่งและวางสาย มาร์คจ้องกลับไปที่เอกสารงานของเขา

“ตอนนั้นผมจะไปแล้ว” ไบรอันพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

มาร์คพยักหน้า ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงานของเขาเมื่อเขาเห็นแอรี่เขาก็ขมวดคิ้ว แต่ไม่พูดอะไรสักคำ แต่เขาจากไปทันที

เเอรี่เดินเข้ามาในห้องทำงาน ส้นเท้าของเธอส่งเสียงดังขณะที่เธอขยับ มาร์คขมวดคิ้ว "คุณมาทำอะไรที่นี่?"

แอรี่หน้ามุ่ยอย่างน่าสงสาร “พี่มาร์คที่รัก ฉันรู้ว่าคุณมีงานยุ่งดังนั้นฉันจึงไม่ได้อยากที่จะรบกวนคุณ แต่ฉันคิดถึงคุณ… ฉันผ่านสำนักงานของคุณและคิดว่าฉันจะมาพบคุณ ฉันจะไม่รบกวนคุณ ทำงานของคุณต่อไป ฉันจะออกไปอีกสักหน่อย…”

มาร์คมองเธอด้วยท่าทางเฉยเมย “ถ้าคุณมีอะไรจะพูดก็พูดสิ”

เมื่อเห็นว่าเขาเคยมองทะลุเธอ จึงหยุดพยายามซ่อนความตั้งใจของเธอ “พี่มาร์คที่รัก… คุณเคยคิดเกี่ยวกับการทำงานร่วมกันที่แม่และฉันพูดคุยกับคุณในระหว่างที่ไปเยี่ยมบ้านครั้งล่าสุดไหม?”

“ผมตรวจสอบแล้ว สถานะปัจจุบันของบริษัทของคุณไม่ได้อยู่ในพื้นที่ของผมสำหรับการพิจารณา” มาร์คตอบอย่างใจเย็น