บทที่ 139 แอริ ฉันเป็นมะเร็ง

แม้จะมีทุกอย่าง แต่เฮเลนก็ทนเห็นครอบครัวคินซีย์ล่มสลายไม่ได้ ไม่มีความหวังอื่นใดสำหรับเธอนอกจากแอริตอนนี้...

…

แอเรียนเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้าโดยถือกระเป๋าหลายใบรอรถของเธอในช่วงบ่าย เธออดไม่ได้ที่จะสั่นจากลมหนาวที่กระโชกแรงอย่างต่อเนื่องได้

เธอซื้อชุดชั้นในเป็นหลัก เพราะจู่ ๆ ก็รู้ว่าชุดชั้นในเก่าของเธอนั้นคับเกินไปสำหรับเธอเล็กน้อยและเธอไม่สามารถใส่ได้ เธอคงใส่ชุดชั้นในตัวเก่าไม่ได้อีกแล้วดังนั้นเธอจึงใช้ประโยชน์จากวันว่างและซื้อของสักสองสามชิ้น

ทันใดนั้นรถสีแดงก็หยุดตรงหน้าเธอ หน้าต่างโค้งลงเผยให้เห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเฮเลน อารมณ์ของเธอดิ่งลงสู่ห้วงต่ำสุดของหัวใจในทันที เธอดึงใบหน้าที่บูดบึ้งและหันกลับไปโดยไม่ลังเลใด ๆ

“แอริ! ฉันมีเรื่องจะปรึกษาเธอ ฉันขอเวลาเธอสักสองสามนาทีได้ไหม” เฮเลนวิ่งตามเธอไปขอร้องเธอ

“คุณคินซีย์ ถ้าคุณมีอะไรจะพูดให้พูดกับสามีหรือลูกสาวของคุณที่บ้าน ไม่มีเหตุผลที่คุณจะต้องเสียเวลากับฉัน” แอริกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เศร้าหมอง

“แอริ… อย่าเป็นแบบนี้เลยนะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอจริง ๆ ขอเวลาฉันสักครู่โอเคไหม?” เฮเลนกล่าว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

แอเรียนแสร้งทำเป็นไม่รู้ ทุกครั้งที่เธอนึกถึงว่าผู้หญิงคนนี้ก่อนที่เธอจะทิ้งสามีและลูกสาวไปอย่างไร เธอจะถูกล่อลวงอย่างมากที่จะพ่นคำสาปแช่งใส่เธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอเห็นเฮเลนขับรถสปอร์ตราคาแพงทำให้เธอคลื่นไส้ สมบัติทางวัตถุมีความสำคัญมากขนาดนั้นเลยหรือ? เธอเร่งฝีเท้า