บทที่ 147 ข้อกล่าวหา

แอเรียนเหงื่อแตก เธอพยายามลุกขึ้นสองสามครั้ง แต่ล้มเหลว เมื่อไบรอันเห็นฉากนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะเตือนมาร์ค “นายท่าน… นายหญิง ท่าน...”

มาร์คหันไปมองแอรียนจากนั้นก็ปล่อยวิลอย่างไม่พอใจในขณะที่จ้องมองมาที่เธอ “คุณติดคำอธิบายกับผม!”

ปฏิกิริยาแรกของวิลคือเข้าไปช่วยแอเรียน แต่ไบรอันรีบหยุดเขาไว้ "คุณซีวาน กรุณาออกไปเดี๋ยวนี้ด้วยครับ ส่วนที่เหลือเป็นเรื่องของครอบครัวเทรมอนต์ซึ่งไม่เกี่ยวกับคุณ”

วิลเข้าใจสิ่งที่ไบรอันพยายามบอกเขา เขามองไปที่แอเรียนอย่างเป็นห่วงจากนั้นก็เดินออกจากห้องไปอย่างไม่เต็มใจ

เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่รู้ว่าควรหรือไม่ การเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดใด ๆ จะทำให้แอเรียนต้องทนทุกข์ทรมาน

ไบรอันออกจากห้องไปด้วยและปิดประตูทิ้งไว้เพียงแอเรียนและมาร์คอยู่ในวอร์ด

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งมาร์คก็พูดขึ้น “คุณเป็นคนที่น่าผิดหวังจริง ๆ ...”

แอเรียนนั่งลงบนพื้นเย็นโดยจ้องมองของเธอลดลง มุมปากของเธอยกขึ้น “ฉันขอโทษ… ฉันไม่เคยทำให้คุณพอใจได้เลยตั้งแต่ฉันยังเด็ก…”

“เด็ก มันเกิดอะไรขึ้น?” เขาเปลี่ยนเรื่องกลับ

“ฉันคิดไม่ออกว่าจะบอกกับคุณอย่างไร…” เธอกลั้นน้ำตาไม่อยู่ แต่ร่างกายของเธอกลับสั่นสะท้าน

“เป็นของผมเหรอ?” เขาแทบจะเน้นทุกคำในขณะที่จ้องมองใบหน้าของเธออย่างตั้งใจ

“สำหรับคุณ ฉันเป็นคนแบบนั้นในใจคุณใช่ไหม?” แอเรียนยังคงยิ้ม แต่ใบหน้าของเธอซีดเหมือนผ้าปูที่นอน