บทที่ 154 แอรี่และขนมหวานฝีมือของเธอ

หลังจากความตกใจและอารมณ์ที่แปรปรวน แอเรียนก็ทรุดตัวลงนั่งบนเบาะรถรู้สึกเหมือนเปลือกที่ว่างเปล่า “กลับกันเถอะ” เธอพูดอย่างอ่อนแรง

เมื่อนึกถึงสายจากเฮเลนที่เธอปฏิเสธไปก่อนหน้านี้เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรกลับ มีการรับสายอย่างรวดเร็วและนำไปสู่จุดที่ถูกต้อง "คุณรู้ว่ามันเป็นแอรี่ที่ชนฉันใช่ไหม?"

เฮเลนสำลักที่ปลายสาย “แอริ… ฉันขอโทษ… มือฉันถูกมัด เธอทั้งคู่มีความสำคัญสำหรับฉันเท่า ๆ กัน แต่ฉันก็มีปัญหาเช่นกัน ... ฉันขอโทษ ... ”

แอเรียนหัวเราะเยาะ “แน่นอน ว่าคุณมีปัญหา ฉันสมควรได้รับมัน ฉันสมควรได้รับการแท้งครั้งนี้ ฉันสมควรถูกฆ่าตาย คุณไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากฉันมาก่อนตั้งแต่คุณให้กำเนิดฉันใช่ไหมล่ะ? ฉันเป็นหนี้ชีวิตที่คุณมอบให้ฉันดังนั้นตอนนี้... ฉันได้ชดใช้มันด้วยชีวิตของลูกของฉันแล้ว จากนี้ไปฉันจะไม่เป็นหนี้อะไรคุณอีก

เธอวางสายทันทีหลังจากพูดแบบนั้นและบล็อกหมายเลขโทรศัพท์ของเฮเลนในครั้งเดียว

หลังจากทำทุกอย่างแล้วเธอก็ถอนหายใจยาว

ตามที่คาดไว้มาร์คไม่ได้กลับไปที่ คฤหาสน์ เทรมอนต์ ในคืนนั้น แอเรียนกลับไปทำงานตามปกติในวันรุ่งขึ้นโดยมีผ้าพันแผลที่หน้าผาก แม้ว่าเธอจะยังอ่อนแอมาก แต่เธอก็ไม่ต้องการที่จะต้องล้มหมอนนอนเสื่อใน คฤหาสน์ เทรมอนต์ เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาเมื่ออยู่ในที่ทำงานเท่านั้น

เอริกซึ่งได้รับแจ้งเกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เธอมีส่วนเกี่ยวข้องเลยรู้สึกกังวลเมื่อเห็นเธอกลับมาทำงาน “คุณ... คุณต้องพักผ่อนอีกสักสองสามวันไม่ใช่เหรอ? ผมสามารถให้คุณใช้เวลาหนึ่งเดือนในการลาป่วยแต่ยังได้รับเงินเดือนนะ”

แอเรียนยิ้มให้เขา “ฉันสบายดีค่ะ คุณนาธาเนียล กลับไปทำงานของคุณเถอะค่ะ”

เอริกขมวดคิ้ว เขารู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในตัวเธอ แต่แทบจะไม่ได้ใส่ใจเลย