บทที่ 162 การเซ็นสัญญา

แอเรียนขี้เกียจมากที่จะยุ่งเกี่ยวกับมาร์ค เธอดึงผ้าห่มคลุมหัวแล้วเข้านอน จู่ ๆ เธอก็รู้สึกจมลงบนเตียง คืนนี้มาร์คจะนอนห้องนี้ไหม? ถ้าเธอจำไม่ผิดเขาก็ออกมาแค่ผ้าเช็ดตัว

เธอลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าและพบผ้านวมอีกผืน เช่นเดียวกับที่ทั้งสองคนนอนหลับไปทั้งคืนบนเตียงเดียวกัน แต่อยู่ภายใต้ผ้าห่มคนละผืน

เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อแอเรียนตื่นขึ้นมา มาร์คก็ยังคงหลับสนิท ผ้าห่มของเขาเลื่อนลงมาที่หน้าอกของเขาและเธอจ้องที่ไหปลาร้าเซ็กซี่ของเขาด้วยความรู้สึกผิด แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็น แต่การมองดูในตอนเช้าก็ยังทำให้อายจนหน้าเป็นสีแดงเข้ม

เมื่อนึกถึงวิธีที่เขาปฏิบัติต่อข้าวปั้นเมื่อคืนนี้ แอเรียนก็ดึงผ้าห่มของมาร์คขึ้นมาคลุมหน้าคลุมตาเขา เพื่อให้ปลอดภัยยิ่งขึ้น เธอยังโยนผ้าห่มไปโดนตัวเขาเพื่อที่เขาจะได้รู้สึกถึงการตื่นขึ้นจากการหายใจไม่ออก!

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้วเธอก็ลงไปทานอาหารเช้าที่ชั้นล่างอย่างมีความสุขและสั่งให้แมรี่เก็บข้าวปั้นไว้ในสวนหลังบ้านและไม่ให้มันออกมา หลังจากมั่นใจว่าข้าวปั้นได้รับการดูแลเรียบร้อยแล้วเธอก็ออกเดินทางไปที่ทำงานของเธอ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา มาร์คโผล่หัวของเขาออกมาจากผ้าห่มและมันก็แปลก ๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงรู้สึกร้อนรุ่มในตอนนี้ เขาเหงื่อออกและถึงกับฝันร้าย เขารู้สึกราวกับว่าเขาถูกบดขยี้อยู่ใต้ภูเขา...

ที่ ไกด์ แฟชั่น ดีไซน์ เอริกออกมาจากการประชุมโดยมีสัญญาอยู่ในมือ “นี่คือสัญญากับ เทรมอนต์ กรุ๊ป ใครในพวกคุณที่จะได้รับการเซ็นชื่อ? ผมยังมีธุระต้องเดินทางตอนบ่ายจึงไปไม่ได้ ผมได้จัดเลี้ยงอาหารค่ำไว้ให้ด้วย นี่เป็นโอกาสครั้งหนึ่งในชีวิตที่หาได้ยากมาก เราต้องการสองรายชื่อ พวกคุณอาจจะพูดคุยกันเองก่อนแล้วค่อยยืนยันกับคุณปิแอร์ก็ได้ครับ”

ทุกคนกระโดดโรดเต้นจากความสุขในข่าวทันที ใครจะไม่อยากรับประทานอาหารกับมาร์ค เทรมอนต์ บ้างล่ะ? แน่นอนว่านอกเหนือจากแอเรียนซึ่งอาจจะเบื่อที่จะกินข้าวกับเขาแล้ว

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตั้งเเต่แอเรียนมาที่นี่ก็ไม่มีใครกล้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจพวกเขา

“มีอะไรจะคุยไหม? คุณเทรมอนต์จะใช้จุดใดจุดหนึ่งตามธรรมชาติจากนั้นเธอก็สามารถนำใครก็ได้ที่เธอต้องการนำมา” ใครบางคนกล่าว