บทที่ 163 คำขอของเจ้านาย

เอริกที่กำลังจะออกจากบริษัท หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่แอเรียนพูด เขาโทรหามาร์คทันทีที่ก้าวออกจากลิฟต์และพูดซ้ำสิ่งที่เธอพูดโดยไม่พลาดจังหวะ

มาร์คมองไปที่ปลายสายอีกด้านอย่างไม่น่าจะเป็นไปได้ “หัวเราะออกมาให้หมดเท่าที่นายต้องการเลย เอริก ฉันจะทำให้นายหัวเราะไม่ได้ในภายหลัง นายยังต้องการเซ็นสัญญาอยู่ไหม?””

เอริกบังคับตัวเองให้กลั้นเสียงหัวเราะ “แค่ก แค่ก… เอ่อ มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ฉันแค่ได้ยินเธอตอนที่ฉันเดินผ่าน ฉันไม่ใจดีพอที่จะบอกนายหรือไงฮะ?”

มุมริมฝีปากของมาร์คโค้งงออย่างครุ่นคิด “เอริก ขอให้แอเรียนมาเซ็นสัญญากับฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่เข้าร่วมการนัดหมาย ฉันจะไม่พบใครจากบริษัทของนายด้วยเช่นกัน นายมีเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่งจนกว่าเวลาทำงานจะสิ้นสุดในการตัดสินใจ”

ร่องรอยของอารมณ์ขันทั้งหมดหายไปจากเอริก “พี่ใหญ่ อย่าทำแบบนี้กับฉันเลยน่า ฉันจะไปทำอะไรกับแอเรียนได้ถ้าเธอปฏิเสธที่จะไป? ไล่เธอออกงั้นเหรอ? เธอเป็นภรรยาของนาย ฉันจะทำอะไรได้? นอกจากนี้เธอบอกว่าเธอเบื่อที่จะกินข้าวกับนายและเธอไม่ได้รับค่าคอมมิชชั่นเพียงเล็กน้อยจากการเซ็นสัญญา นายรู้ไหมว่านี่หมายถึงอะไร? เธอดูถูกนายไงล่ะ!”

มาร์คแสยะยิ้มเบา ๆ “ฉันพูดในสิ่งที่ฉันพูด นั่นคือทั้งหมด แค่นี้นะ”

เมื่อถูกวางสาย เอริกก็กัดฟันและกลับรถในขณะที่เขาโทรหา ลิลี่ ปิแอร์ และคนที่สองซึ่งกำลังเดินทางไปที่ เทรมอนต์ ทาวเวอร์ ให้กลับมา

กลับไปที่ทำงานของเขาไปหาแอเรียนโดยตรง “สาวน้อยผู้ยุติธรรมของฉัน มีเหตุฉุกเฉินนิดหน่อย มาร์คให้เธอไปรับการเซ็นสัญญา แม้ว่าฉันจะเป็นพี่น้องกับเขา แต่เขาก็แสดงความยุติธรรมเสมอ เขาจะไม่ให้สิทธิพิเศษเพราะว่าเป็นฉัน ในฐานะพนักงานของสำนักงานนี้ คุณสามารถละทิ้งความไม่พอใจส่วนตัวของคุณและพิจารณาสิ่งต่าง ๆ เพื่อบริษัทได้ไหมครับ? เพียงแค่ครั้งเดียว?"

“ฉันจะไม่ไป” แอเรียนพูดแผ่วเบา

เอริกกำลังจะบ้าตาย “คุณสองคนจะหยุดลากผมเข้าไปเกี่ยวข้องกับการทะเลาะของพวกคุณได้หรือยัง? เมื่อถึงเวลาที่คุณคืนดีกัน ผมเป็นคนเดียวที่สูญเสีย สัญญานี้จะสร้างรายได้ให้ผมอย่างน้อย 1.5 ล้านดอลลาร์ นั่นคือหนึ่งล้านห้าแสนดอลลาร์นะครับ!”