บทที่ 164 ให้แอเรียนสั่งเถอะ

เมื่อมาถึงชั้นสี่สิบหกของ เทรมอนต์ ทาวเวอร์ เอลลี่ อามอร์ เลขาของมาร์ค เทรมอนต์ ได้วางรองเท้าแตะสองคู่ไว้ตรงหน้าผู้หญิงทั้งสองคน “กรุณาเปลี่ยนเป็นสิ่งเหล่านี้ด้วยค่ะ”

ลิลี่เปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะตามที่บอกแต่แอเรียนไม่สนใจคำสั่ง แน่นอนว่าเธอยังคงเคาะก่อนที่จะเข้าไปในห้องทำงานและเข้าไปหลังจากที่มาร์คอนุญาต ใด ๆ ก็คือเธอมาที่นี่เพื่อเซ็นสัญญา ไม่ใช่มาทะเลาะกัน

“คุณเทรมอนต์ นี่คือสัญญาจากบริษัทของเรา คุณสามารถดูก่อนได้ค่ะ ไม่ต้องรีบร้อนที่จะเซ็น มารับประทานอาหารร่วมกันในภายหลังและคุณสามารถใช้เวลาพิจารณาได้ค่ะ" แอเรียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการ

เธอยืนสูงและตรงด้วยรอยยิ้ม นอกจากรองเท้าของเธอที่เธอไม่ได้เปลี่ยนแล้วก็ไม่มีความผิดใด ๆ

มาร์คสแกนเอกสารที่เธอให้เขาอย่างจริงจังโดยพิงเก้าอี้ของเขา ใบหน้าที่หม่นหมองของเขาทำให้แอเรียนประหลาดใจเพราะเธอคิดว่าเขาจะทำให้เป็นเรื่องยากสำหรับเธอ ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะปะปนเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวเข้าด้วยกัน แม้ว่าเธอจะยังคิดไม่ออกว่าทำไมเขาถึงขอให้เธอมาร่วมการเซ็นสัญญา

หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็พลิกปิดเอกสารและวางไว้ข้าง ๆ “ไม่มีปัญหามากนัก เราจะคุยกันที่โต๊ะ”

เมื่อเขาพูดเช่นนั้นเขาก็ลุกขึ้นไปสวมเสื้อสูทที่พาดไว้ที่ด้านหลังของเก้าอี้ เอลลี่ อามอร์ เดินไปจับคอเสื้อขึ้นให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติความพริ้วในการเคลื่อนไหวของเธอราวกับว่าพวกเขาแต่งงานกันมาหลายปีแล้ว

แอเรียนขยับการจ้องมองของเธอโดยอธิบายไม่ได้ว่ารู้สึกขุ่นเคืองกับฉากนั้น...

ลิลี่เห็นทุกอย่างและอดไม่ได้ที่จะมองเอลลี่ อามอร์ ถึงสองครั้ง เธอเป็นความงามที่มีร่างกายที่เร่าร้อน ไม่มีอะไรให้ตำหนิเลย อย่างไรก็ตาม เธอเหมาะสมหรือไม่ที่จะจับเสื้อผ้าของท่านประธานต่อหน้าภรรยาของเขา

ระหว่างทางไปร้านอาหาร แอเรียนนั่งรถไปกับลิลี่ ขณะที่มาร์คไปกับเอลลี่ อามอร์ เขาพาเลขาไปด้วยแค่คนเดียว

ลิลี่อดไม่ได้ที่จะถามแอเรียน “คุณไม่คิดว่าเลขาและคุณเทรมอนต์มีความสัมพันธ์ที่ผิดปกติเหรอ? ฉันไม่ได้นินทานะ แต่แค่อยากให้คุณระวัง”

แอเรียนยักไหล่ “ช่วยไม่ได้ ไม่ต้องใส่ใจ”

คำสั้น ๆ เจ็ดคำของเธอดูเหมือนจะเบา แต่จริง ๆ แล้วมันมีน้ำหนักมากเท่าไหร่… เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีผู้หญิงกี่คนที่อยู่ข้างนอก แอรี่ คินซีย์ คนหนึ่งพรากชีวิตเธอไปครึ่งหนึ่ง เธอจะทำอะไรได้อีก?