บทที่ 187 ฉันอยู่กับมาร์ค

“วันนี้ลมแรง อย่ายืนอยู่ตรงนี้ กลับไปนอนเถอะ แล้วบอกให้แมรี่นำอาหารไปเสิร์ฟให้เธอที่ห้อง” มาร์คเดินไปหาแอเรียนและยัดเจ้าข้าวปั่นไว้ในอ้อมแขนของเธอ

แอเรียนตะลึงอีกครั้ง เขาไม่อนุญาตให้เธอรับประทานอาหารในห้องโดยอ้างถึงมารยาทที่ไม่เหมาะสมในอดีต แต่ตอนนี้เขากลับเป็นคนชวนก่อน

ในอารมณ์ชั่ววูบ แอเรียนถามขึ้น “สามารถให้ข้าวปั้นเข้ามาในห้องได้ไหม? มันไม่ได้เห็นฉันเลยตลอดทั้งวัน ฉันกลัวว่า...”

มาร์คเดินช้าลง “อย่าขอมากเกินไป ถ้าผมเห็นมัน ผมจะเอามันไปทิ้ง”

น้ำเสียงของเขาไม่ได้เข้มงวด แต่ฟังดูสบาย ๆ แอเรียนยิ้มกว้าง หมายความว่าเธอสามารถนำมันเข้ามาได้ตราบใดที่เขาไม่เห็นมันใช่ไหม?

แอเรียนทานอาหารไม่ได้เพราะความระมัดระวังตัว มันไม่เหมือนกับว่าเธอขยับไม่ได้

นีน่าพูดคุยอยู่บนโต๊ะอาหารเย็นไม่หยุดหย่อน “มาร์ค คุณยังเหมือนเดิมทั้งที่ผ่านไปหลายปี ฉันคิดว่าเมื่อผู้ชายอายุสามสิบจะอ้วนน่าเกลียด แต่คุณกลับตรงกันข้าม กลับยังคงมีเสน่ห์เหมือนเดิมแม้ว่าคุณจะแต่งงานแล้วก็ตาม ฉันเคยพบผู้ชายที่หล่อเหล่ามากมายที่ต่างประเทศแต่ไม่มีใครน่าสนใจเท่ากับคุณสำหรับฉัน”

มันฟังดูเหมือนเป็นเรื่องตลกและมาร์คก็ไม่สนิทกับนีน่ามากนัก เช่นนั้นเขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณสวยกว่าเมื่อตอนคุณเด็ก ๆ”

นีน่ากลอกตา “เป็นเพราะฉันขี้เหร่เหรอ? นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมคุณถึงไม่ชอบฉันเมื่อตอนฉันยังเด็กใช่ไหม? มันคือการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของเด็กผู้หญิงที่เติบโตขึ้นเป็นผู้หญิง ฉันไม่ได้ขี้เหร่อีกแล้ว แต่มันแย่ที่คุณแต่งงานแล้ว”

ในทันทีแอเรียนรู้สึกว่าเธอเป็นคนพิเศษและมาร์คก็ขมวดคิ้ว “คุณหมายความว่ายังไงที่มันแย่ที่ผมแต่งงานแล้ว? มันถือว่าไม่แย่เลยนะ คุณจะขี้เหร่หรือไม่ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับผม เมื่อก่อนผมแค่เป็นห่วงคุณลุงมอร์แรน กลัวว่าคุณจะหาสามีไม่ได้”