บทที่ 196 ประสบการณ์การรับประทานอาหารแสนแพง

“ขอโทษนะลุง... ฉันหมายถึง คุณน่าเกลียดเหมือนคางคก เอาความมั่นใจมากจากไหนอ่ะ? ย้อนกลับไปในวันนั้น ผู้ชายอย่างคุณไม่มีค่าพอที่จะช่วยฉันถือรองเท้าด้วยซ้ำ อย่าไปคิดว่าคุณสามารถทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการที่นี่เพียงเพราะคุณมีเงินเหม็น ๆ คุณคงจะใช้เวลาสองสามปีในการรวบรวมเงินให้เพียงพอต่อการจ่ายค่าบ้านใช่ไหม? ดี ฉันจะวางบิลตั้งแต่อาหารยังไม่มาเสิร์ฟ และคุณจะไม่ได้กินมันแม้แต่คำเดียว ไม่ต้องคิดจะกิน ทิ้งไป เห็นแก่มารยาทฉันจะไม่ตะโกนใส่คุณที่นี่ คุณช่วยหมุนตัวอ้วน ๆ ของคุณออกไปจากตรงนี้ได้ไหม?”

ชายหัวโล้นลุกขึ้นยืนและจ้องมองเธอ “คุณพูดอะไรของคุณ? ทำไมคุณยังพูดแบบนั้นอยู่อีก? ฉันสามารถหาผู้หญิงแบบคุณได้อย่างง่ายดายที่ไนต์คลับที่ฉันไปเที่ยว อย่าคิดว่าคุณจะเป็นอย่างนั้น! ทำไมฉันถึงต้องพยายามและทำให้เงินในกระเป๋าหมดไป ในเมื่อฉันสามารถจ่าย 100 ดอลล่าร์ สำหรับแพ็คเก็จบริการแบบเต็มรูปแบบจากผู้หญิงลักษณะแบบคุณ”

ทิฟฟานี่กลอกตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปหาที่ไนต์คลับได้เลย เงิน 100 เหรียญอาจจะน้อยไปสำหรับคุณ ฉันขอแนะนำให้คุณไปเที่ยวสถานที่หรูหรากว่านี้ดู คุณคงไม่เคยลองของที่ราคาเป็นหมื่นเหรียญใช่ไหม? คุณต้องลองเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้นแทนที่จะแสดงความโง่ออกมาที่นี่”

ชายหัวล้านหน้าแดงด้วยความโกรธ เขาเทน้ำมะนาวฟรีหนึ่งแก้วลงบนโต๊ะสาปแช่งขณะที่เขาเดินจากไป “ฉันจ่ายเงินให้ผู้หญิงคนนั้น 300 เหรียญ แต่เธอกลับแนะนำสิ่งนี้ให้กับฉัน!”

ทิฟฟานี่ใช้เวลานานกว่าจะแก้ไขสถานการณ์นี้ได้ ในที่สุดเธอก็คิดว่าจะ ‘รายงาน’ ต่อแอเรียน เพราะเรื่องมันยาวเธอจึงโทรศัพท์หาแอเรียนโดยตรง

“มันเป็นคนแปลก ๆ ที่แต่งงานมาแล้วครั้งหนึ่งและดูเหมือนคางคก! ฉันไม่อยากส่งรูปให้เธอดูเพราะกลัวเธอจะเสียสายตา เขาเลือกร้านอาหารหรูหราและสั่งอาหารราคาแพงเต็มโต๊ะ หลังจากที่ฉันพูดว่าเราไม่ใช่คู่ที่เหมาะสม เขาบอกให้ฉันวางบิลและบอกฉันว่าเขาสั่งอาหารมาเยอะเพราะคิดว่าเราจะได้อยู่ด้วยกัน เขาไม่สามารถบังคับให้ฉันจ่ายเงินให้เขาได้เพราะฉันปฏิเสธที่จะอยู่กับเขาใช่ไหม? ผู้ชายบ้า! ฉันด่าเขาและตอนนี้ฉันก็โกรธ! ถ้าแม่ของฉันกล้าที่จะนัดบอดให้ฉันอีกฉันจะด่าเธอก่อนเป็นอย่างแรก!”

แอเรียนทั้งตลกและกังวลหลังจากได้ยินเรื่องราวทั้งหมด “มันดีกว่าที่เขาแค่จากไปโดยไม่รังควานคุณ ครั้งต่อไปก็แค่ข้ามการนัดบอดจากคนที่ไม่น่าเชื่อถือออกไป”

ทิฟฟานี่รู้สึกหดหู่ใจเมื่อนึกถึงการเรียกจ่ายเงิน “เอาล่ะ เราค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง ตอนนี้ฉันต้องวางสายและฉันยังไม่ได้เริ่มกินเลย แต่เพราะฉันจ่ายเงินให้มันไปฉันต้องอร่อยกับมัน!”

เธอวางสายโทรศัพท์ขณะที่อาหารถูกเสิร์ฟบนโต๊ะ มันเต็มโต๊ะจริง ๆเพียงแค่ของหวานอย่างเดียวก็เพียงพอสำหรับสี่คน ทิฟฟานี่ไม่สามารถกินอาหารให้หมดหนึ่งในสามได้เธอก็อิ่มเสียแล้ว เมื่อเธอเรียกพยักงานเสิร์ฟเพื่อนำบิลเก็บเงินมาให้เธอ เธอก็ตะลึงกับราคา “จริงหรอ? ทั้งหมดนี้...ราคา 6,000 เหรียญ?”

พนักงานเสิร์ฟยิ้มให้เธออย่างสุภาพมาก “ใช่ คุณผู้หญิง เราจะเก็บไวน์แดงที่ยังไม่ได้เสิร์ฟไว้ให้คุณ คุณสามารถขอได้เมื่อคุณกลับมารับประทานอาหารกับเราในครั้งต่อไป.