บทที่ 235 ชาตินี้เธอคงไม่มีโอกาสนั้น

พอทุกคนไปหมดแล้ว วิลก็เดินมาที่ห้องนั่งเล่นแล้วเรียก “แอริ”

แอเรียนลุกขึ้นแล้วหันไปยิ้มให้เขา “บังเอิญจังเลย ฉันไม่รู้ว่านายจะมาร่วมประชุมด้วย ฉันมากับมาร์คเพื่อแก้เบื่อ... ขานายเป็นอย่างไรบ้าง?”

วิลไม่ถือสาความกังวลของเธอแล้วยิ้มอย่างอบอุ่น “ดีขึ้นแล้ว เวลาเดินจะรู้สึกตลกนิดหน่อย คงจะใช้เวลาในการรักษาอีกนิด ฉันเห็นแล้วว่ามาร์คเขาดูแลเธอดี แต่ฉันหวังว่าเขาไม่ได้ทำพฤติกรรมเช่นนั้นเพียงเพราะอยากแสดงต่อหน้าคนอื่น”

แอเรียนเลือกที่จะไม่ตอบในประเด็นนั้นและเปลี่ยนเรื่องคุยทันที “อืม... นายจะดื่มอะไรไหม? ฉันชงกาแฟได้นะ”

วิลไตร่ตรองพักนึงแล้วตอบว่า “ได้สิ รบกวนด้วยนะ”

แอเรียนยิ้มก่อนที่จะเดินเข้าไปที่ห้องทำงานของมาร์คเพื่อชงกาแฟสองแก้วเพราะว่าห้องทำงานเขามีอุปกรณ์ที่หลากหลายกว่าห้องนั่งเล่น สองนาทีหลังจากที่เธอกลับมาที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับกาแฟประตูห้องประชุมก็เปิดออกพร้อมกับมาร์คที่เดินออกมา “แอริ นั้นเธอทำอะไร?”

แอเรียนพยายามที่จะพูดให้เย็นที่สุด “ฉันแค่พูดคุยกับวิล คุณประชุมอยู่ไม่ใช่หรอ? ออกมาทำอะไร?”

“พักเข้าห้องน้ำ” มาร์คตอบพร้อมกับมองสำรวจมาที่แอเรียนกับวิลก่อนที่จะเดินไปเข้าห้องน้ำสุดทางเดินอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

วิลยกแก้วกาแฟมาจิบพร้อมกับพูดว่า “เขาออกมาดูว่าเราสองคนทำอะไรลับหลังเขารึเปล่า ถ้าจะกังวลเรื่องเราเจอกันขนาดนี้ เขาจะพาเธอมาด้วยตั้งแต่แรกทำไม ช่างเป็นคนที่หน้าซื่อใจคดจริง ๆ”

แอเรียนรู้สึกหดหู่นิดหน่อย “ฉันก็คิดเช่นนั้น ฉันว่าถ้านายไม่มีธุระอะไรแล้วนายควรกลับดีกว่า ไม่อย่างนั้นมาร์คคงจะออกมาพักเข้าห้องน้ำเรื่อย ๆ จนทำให้การประชุมไม่เสร็จสักทีแน่ ๆ”