บทที่ 236 หากปัญหาเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้น

แอเรียนคิดว่าเธอจะวิ่งว่องไวดั่งกับสายลม แต่มาร์คกลับจับเธอได้ก่อนที่เธอจะวิ่งพ้นลอบบี้เสียอีก “นี่เธอใจถึงมากเลยนะ ถึงกับกล้าเยียบเท้าผม ดี เดี๋ยวผมจะสั่งสอนคุณเอง”

เธอยอมแพ้และปล่อยให้เขาพาเธอกลับไปที่รถแต่โดยดี ไบรอันสังเกดเห็นว่าทั้งคู่นั้นดูหอบ ๆ เหนื่อย ๆ ราวกับเพิ่งออกกำลังกายกันเสร็จ เขาจึงหยุดตัวเองไม่ได้ที่จะแซวว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น? พวกคุณไปวิ่งเร็ว 100 เมตรมาหรือ?”

มาร์คดูเหมือนจะอารมณ์ดีและตอบคำถามเขาไปว่า “อะไรประมาณนั้น เพียงแต่มันจบลงก่อนที่จะถึง 100 เมตร ไปที่ไวท์ วอเตอร์ เบย์ คาเฟ่ กันเถอะ”

ไวท์ วอเตอร์ เบย์ คาเฟ่...

แอเรียนนึกถึงครั้งล่าสุดที่เธอไปที่นั้นกับมาร์ค แน่นอนว่ามันเป็นความทรงจำที่ไม่ดี เธอยังคงไม่เข้าใจตัวเอง แทนที่เธอจะรู้สึกว่าพวกเขาเข้ากันได้ดีเพราะต่างคนต่างปรับเข้าหากัน เธอกลับรู้สึกว่าเธอนั้นได้ยอมแพ้ไปและเรียนรู้ที่จะเอาตัวรอดมากกว่า

พอถึงที่ร้านอาหาร มาร์คอนุญาตให้แอเรียนเป็นคนเลือกที่นั่ง ตอนนี้ใกล้ได้เวลาอาหารเที่ยงแล้ว ผู้คนในร้านยังไม่มากนักจึงทำให้มีโต๊ะว่างเยอะแต่ส่วนใหญ่ก็ถูกจองไว้แล้ว เพราะฉะนั้นที่นี้คงจะเต็มในอีกไม่นาน

แอเรียนเลือกที่นั่งติดหน้าต่าง พนักงานเสิร์ฟตกใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร ต่อให้โต๊ะนั้นจะถูกจองไว้แล้ว พนักงานก็ต้องเปลี่ยนไปจองโต๊ะอื่นแทน อย่างไรก็ตาม มาร์คเห็นอาการของพนักงานก็รู้สึกขุ่นเคืองอย่างช่วยไม่ได้ทันที อีกอย่าง เจ้าของของ ไวท์ วอเตอร์ เบย์ คาเฟ่ ก็คือ แจ็คสัน เวสต์ และทุกคนต่างก็รู้ซึ่งความสัมพันธ์ของสองคนนี้ดี

ที่นั่งตรงนี้ช่างเป็นจุดที่เหมาะ มองออกจากหน้าต่างก็จะเห็นวิวแม่น้ำ และที่ตั้งของคาเฟ่ก็ยังได้ทำเลที่ดีเยี่ยมใน ไวท์ วอเตอร์ เบย์ เพื่อทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด แอเรียนจึงเริ่มบทสนทนาก่อน “ทำเลที่นี้สวยมากเลย คุณมีอสังหาริมทรัพย์ที่ ไวท์ วอเตอร์ เบย์ บางไหม?”

“มีสิ ทำไมหรอ? เธอชอบที่นี้หรอ? อยากจะย้ายมาอยู่ที่นี้ไหมละ?” มาร์คตอบอย่างเป็นธรรมชาติ