บทที่ 262 ผู้ชายล้วนเป็นหมูสกปรก

แอเรียนไม่เคยเล่าความสัมพันธ์ระหว่างมาร์คและแอรี่ให้ทิฟฟานี่ฟัง แต่จะให้เก็บมันเป็นความลับต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร “ทิฟฟ์ ฉันรู้เรื่องนี้มาสักพักแล้ว แอรี่สนิทกับมาร์คได้อย่างไรไม่รู้ แต่มาร์คให้สัญญาว่าจะไม่ติดต่อเธออีก อย่าเพิ่งทำอะไรวู่วาม เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้ สัญญากับฉันได้ไหมว่าเธอจะไม่ก่อเรื่อง”

ทิฟฟ์ถึงกับตะลึง “นี่เธอเล่นอะไรกัน? ฉันก็สงสัยมาตลอดว่าทำไมเธอกับแอรี่ถึงไม่เคยลงรอยกัน ฉันเข้าใจว่าเป็นเพราะปัญหาภายในครอบครัว ที่ไหนได้ เป็นเพราะนางเล็งสามีเธอไว้นี้เอง มาร์คก็ช่างน่านับถือจริง ๆ แต่งงานกับพี่สาวแล้วยังอยากได้น้องสาวอีก ฉันเคยคิดว่าเขาแค่เป็นคนใจร้ายคนนึง โดยเฉพาะกับเธอ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะกลายเป็นคนแบบนี้ ช่างน่าเสียดายที่คนทั้งโลกต่างชื่นชมและให้เกียรติเขา แต่จริง ๆ แล้วมันก็แค่ภาพลวงตา! สุดท้ายพวกผู้ชายก็ล้วนเป็นหมูสกปรกกันทั้งนั้น!”

แอเรียนเริ่มปวดหัวและรู้สึกกระวนกระวายเพราะความกดดัน เธอจึงต้องรีบเปลี่ยนเรื่องคุย “มีอีกเรื่อง… อยู่ ๆ ฉันสงสัยว่าบางทีคุณสโลนที่ส่งจดหมายมาอาจจะรู้จักกับพ่อฉันก็ได้ ชื่อจริงของเขาคือ จอร์จ สโลน เขาเคยเป็นคนขับรถของพ่อมาร์ค ฉันเอารูป จอร์จ ลีไวน์ ให้เฮนรี่กับแมรี่ดูแล้ว ฉันมั่นใจว่า จอร์จ ลีไวน์ คือคนเดียวกันกับ จอร์จ สโลน พวกเราถูกหลอก พรุ่งนี้ หลังเลิกงานเธอไปที่บ้านพักฟื้นเป็นเพื่อนฉันหน่อย คืนนี้รีบนอนพักผ่อนกันเถอะ”

สำเร็จ! ทิฟฟานี่หันมาสนใจเรื่องนี้แทน! “เธอพูดจริงใช่ไหม? งูชกตาฉันแท้ ๆ ! เราน่าจะถามเฮนรี่กับแม่รี่ตั้งแต่แรก โอเค เธอรีบพักผ่อนเถอะ เรื่องนี้สำคัญกว่า เรื่องมาร์คค่อยว่ากันวันหลัง!”

หลังจากที่วางสายไปแอเรียนก็ไม่สามารถนอนหลับได้อยู่ดี เธอเจ็บใจทุกครั้งที่เธอนึกถึงมาร์คและแอร์รี่อยู่ด้วยกัน ใครจะรู้ว่าเขาทำอะไรกันบ้าง เธอไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลยนะ แต่เขาเป็นคนที่สัญญากับเธอเองไม่ใช่หรอ? ทำไมเขาต้องกลืนน้ำลายตัวเองแบบนี้?

เธอคิดวนไปวนมาถึงเรื่องในอดีตแล้วก็เรื่องในอนาคตที่อาจจะเกิดขึ้นจนเธอทนไม่ไหวและตัดสินใจโทรหามาร์ค เสียงโทรศัพท์ดังอยู่นานกว่าเขาจะรับสาย เสียงงัวเงียของมาร์ครับสายเธอราวกับว่าเขาเพิ่งตื่นจากความฝันและยังสะชึมสะลืออยู่ “ฮัลโหล?”

“คุณอยู่ไหน?” แอเรียนถามพร้อมกับพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองให้ได้มากที่สุด

มาร์คตอบด้วยเสียงงัวเงีย “ฉันมาทริปธุรกิจไง อยู่ที่โรงแรม ฉันเพิ่งหลับไปไม่นาน… อีกสองวันก็กลับแล้ว ทำไมอยู่ ๆ เธอถึงโทรหาฉันล่ะ? มีอะไรรึเปล่า?”