บทที่ 295 มันรู้สึกอย่างไรเมื่อมีความรัก

ทิฟฟานี่สางผมด้วยนิ้วของเธอ “มันรู้สึกเหมือน… ย้อนกลับไปเมื่อฉันยังอยู่กับอีธาน ฉันไม่สามารถอธิบายความรู้สึกได้จริง ๆ แต่เมื่อฉันเห็นอะไรที่ดูน่าอร่อย ฉันก็คิดที่จะเหลือไว้ให้เขา ฉันจะรู้สึกเป็นห่วงถ้าพบว่าเขาหนาวหรือร้อนเกินไป ฉันจะเป็นห่วงถ้าเขาไม่สบายหรือเขาอารมณ์เสีย ตอนนั้นฉันไม่ได้นึกห่วงตัวเองเลย ในเวลานั้น ตอนนั้นฉันคิดว่าเขาจะเป็นคนเดียวในชีวิตของฉัน ฉันทำทุกอย่างเพื่อเขาและให้อภัยเขาโดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ฉันจะให้อภัยเขาไม่ว่าเขาจะทำให้ฉันเสียใจกี่ครั้งก็ตาม ในวันที่เราเลิกกัน ฉันรู้สึกราวกับว่า… ท้องฟ้ามันถล่มลงทับฉัน เขาอยู่ตรงหน้าฉัน แต่เขาไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป ฉันไม่สามารถกอดเขาหรือรักเขาต่อไปได้ เพราะเขาไม่ได้รักฉันอีกต่อไปแล้ว”

แอเรียนเริ่มร้องไห้เมื่อเธอได้ยินคำพูดเหล่านี้ เธอไม่เคยมีประสบการณ์กับสิ่งที่ทิฟฟานี่อธิบายมาก่อน ทว่าเธอสามารถเข้าใจความรู้สึกเจ็บปวดที่เธอรู้สึกได้

...

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น แอเรียนเตรียมชามอาหารแมวและน้ำสำหรับเจ้าข้าวปั้นก่อนที่เธอและทิฟฟานี่จะไปต่อแถวซื้อไข่ม้วนสไตล์จีน ที่นั่นมีลูกค้าเยอะ สิ่งนี้ช่วยพิสูจน์ว่ามันอร่อยและคนบางส่วนก็มีน้ำใจ

ด้วยความบังเอิญวันนี้เอธานมาที่นั่นอีกครั้ง เขามาถึงเร็วกว่าทั้งคู่อีกครั้ง และเขาตัดสินใจซื้อไข่ม้วนให้กับพวกเธอสองชิ้นด้วยตัวของเขาเอง เขายังคงเงียบอยู่ตลอดเวลา

ทิฟฟานี่รับไข่ม้วนมาจากเขาแต่ก็ยังคงบ่นขณะที่เธอเคี้ยวมัน “บ้าเอ้ย ฉันอยู่เพื่อกิน อย่างน้อยเขาก็ตอบแทนฉันสำหรับอาหารที่ฉันเคยให้เขา”

แอเรียนเพียงหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่ได้ตอบกลับ

วันที่ไม่มีเหตุการณ์อะไรผ่านไปในชั่วพริบตา แอเรียนกลับบ้านหลังจากที่เสร็จจากทำงานล่วงเวลา