บทที่ 296 เพื่อนร่วมบ้านที่อยู่ด้วยยาก

แอเรียนไม่ได้ปฏิเสธทันทีแต่เธอกลับตอบอย่างแนบเนียน “เรา… ค่อยคุยกันเรื่องนี้เมื่อเวลาของมันมาถึง” เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเธอกลับมาที่ห้อง

“ทิฟฟ์ แม่เธอเพิ่งจะขอเงินค่าเช่า ค่าน้ำ ค่าไฟ ในส่วนของฉันไป เขาบ่นว่าเงินที่เธอให้เขามันน้อยเกินไป”

ทิฟฟานี่กรอกตา “อย่าไปสนใจเขาเลย ฉันให้เขาตั้งเยอะ แต่ละเดือนฉันไม่เหลือสักบาท เขาจะเอาอะไรอีก? อีกเรื่อง โทรศัพธ์เธอดังระหว่างที่เธอไปอาบน้ำ ฉันไม่ได้ดู แต่เสียงเหมือนมีข้อความเข้า”

แอเรียนเช็ดผมตนเองพร้อมกับหยิบโทรศัพธ์ขึ้นมา มันเป็นข้อความจากแมรี่ “แอริ นายท่านกลับบ้านทุกวันตั้งแต่ที่เธอย้ายออกไป เธอจะไม่กลับบ้านจริง ๆ หรอ? ถ้าเธอจะอาละวาด ก็ทำไปเลย ทำไมต้องถึงกับย้ายออกด้วย? เธอไม่ได้จะหย่ากันสักหน่อย”

แอเรียนคิดไตร่ตรองก่อนที่เธอจะตอบกลับ “แมรี่ ได้โปรดหยุดเป็นห่วงความสัมพันธ์ของหนูกับมาร์คสักที เขาไม่ยอมกลับบ้านตอนที่หนูอยู่ แต่พอหนูไม่อยู่เขากลับกลับได้ นั้นก็ทำให้เห็นชัดเจนแล้วว่าเขาไม่ต้องการเจอหนู หนูอยู่ที่บ้านทิฟฟานี่หนูก็สบายดี ไม่ต้องห่วงหนู ข้าวปั้นก็สบายดี หนูจะกลับไปเยี่ยมคุณและลุงเฮนรี่เมื่อหนูมีโอกาสนะ”

เมื่อเธอส่งข้อความเรียบร้อยเธอก็ทิ้งตัวลงบนที่นอนด้วยความงุนงง มันเหมือนกับว่าเธอและมาร์คได้ตกลงพร้อมใจกันที่จะแยกกันอยู่แบบนี้ พวกเขายังคงเป็นคู่สามีภรรยาในนามแต่ไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกันและจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการใช้ชีวิตของกันและกัน แบบนี้มันดีกว่า อย่างน้อยทั้งคู่ก็ไม่ต้องหงุดหงิด

...

ฝนตกครั้งสุดท้ายของฤดูใบไม้พลิส่งสัญญาณบอกว่าฤดูร้อนกำลังจะมาถึง อุณหภูมิที่เปลี่ยนไปกระทันหันทำให้ทุกคนต้องสละเสื้อผ้าอันหนาเตอะของตนเองแล้วเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าสำหรับฤดูร้อนแทน

วันนี้ทิฟฟานี่และลิเลียนมีเรื่องใหม่ให้ทะเลาะกันอีกแล้ว นั้นก็คือ -- เรื่องการใช้อุปกรณ์ไฟฟ้า ลิเลียนไม่ยอมที่จะออกไปเล่นไพ่นกกระจอกข้างนอกในฤดูร้อน เธอต้องการที่จะหลบหนีความร้อนด้วยการอยู่ในบ้าน เล่นโทรศัพธ์ ดูโทศทัศน์ และสั่งอาหาร ปกติเครื่องปรับอากาศจะเปิดอยู่ตลอดเวลา เครื่องปรับอากาศในห้องนั่งเล่นทำงานตลอด 24 ชั่วโมง บิลค่าไฟเดือนนี้ขึ้นสูงมากจนทิฟฟานี่โทษลิเลียนว่าเธอจะพาพวกเขาอดตายพอดี

ระหว่างวันหยุดสุดสัปดาห์ แอเรียนลากทิฟฟานี่ไปช้อปกระโปรงสองตัวเนื่องจากว่าเธอไม่มีเวลาสำหรับการซักผ้ามากนักและชุดกระโปรงหรอกระโปรงนั้นซักง่ายกว่า