บทที่ 442 ฉันสูญเสียเธอไปแล้ว

แอเรียนทำอะไรไม่ถูก เธอออกจาก คฤหาสน์ เทรมอนต์อย่างกะทันหันและตอนนี้ก็ไม่แน่ใจว่าจะไปที่ไหนดี “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี… ไปส่งฉันที่โรงแรมก็ได้ ฉันจะไปเอากระเป๋าสัมภาระของฉันจากบ้านทิฟฟานี่และพักที่โรงแรมชั่วคราว”

แจ็คสันเม้มปากแน่น เขาหยุดคิดแล้วแนะนำว่า “ไปอยู่บ้านผมก่อน การเข้าพักในโรงแรมด้วยตัวเองอาจมีความเสี่ยง แบบนี้มันก็ดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์มันก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดที่เรามีในตอนนี้”

เธอพยักหน้า ในเวลาแบบนี้เธอไม่ต้องการสร้างปัญหาให้แจ็คสันอีกต่อไป ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอในโรงแรม แจ็คสันก็จะต้องเป็นห่วงเธอเช่นกัน

ใน คฤหาสน์ เทรมอนต์ มาร์คยืนอยู่หน้าหน้าต่างฝรั่งเศสในห้องนั่งเล่นพลางมองดูแอเรียนขณะที่เธอเดินตามแจ็คสันเข้าไปในรถของเขาแล้วหายไปจากสายตา สายตาของเขาจ้องมองเป็นเวลานาน ในเวลาแบบนี้ เขาเป็นคนเดียวที่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้เธอ…

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วส่งข้อความถึงแจ็คสัน: ดูแลเธอแทนฉันด้วย

ทันใดนั้น ก็มีบางสิ่งที่นุ่มและขนฟูมาแตะขาของเขา เขาก้มศีรษะลง มันคือข้าวปั้นที่ถูขากางเกงของเขาพลางอ้อนเพื่อความโปรดปรานของมัน

เขาค่อย ๆ ก้มลงลูบหัวเล็ก ๆ ที่มีขนยาวของมัน “จากนี้ไป มีแค่นายกับฉันนะ”

แมรี่ที่เพิ่งมาถึงห้องนั่งเล่นก็เห็นสิ่งนี้ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยน้ำตา “นายท่าน… ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว ท่านไม่ได้นอนมาทั้งคืน แม้แต่ชายที่แข็งแกร่งที่สุดก็ไม่สามารถอดทนได้นานขนาดนั้น สำหรับวันนี้หาอะไรกินแล้วพักผ่อนก่อนนะคะ อย่าดิ้นรนไปทำงานเลย ฉันอาจจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างนายท่านกับนายหญิง แต่ท่านอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว มันจะจบแบบนี้ได้ยังไง? พักผ่อนให้เต็มที่แล้วค่อยไปพานายหญิงกลับบ้าน”

มาร์คหลับตาอย่างเบา ๆ “ผมสูญเสียเธอไปแล้ว ผมไม่สามารถพาเธอกลับบ้านได้”

…

เพลน เมาน์เท็น ครีก วิลล่า

ทิฟฟานี่สะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เธอขดตัวเป็นลูกบอลบนเตียงอย่างเงียบ ๆ ไม่ว่าทิวทัศน์นอกหน้าต่างจะสวยงามเพียงใด เธอไม่มีอารมณ์ที่จะดูมัน เธอสวมชุดคลุมนอนผ้าซาตินสีดำ ซึ่งทำให้สีผิวของเธอดูซีดเซียวและทำให้เธอดูซีดยิ่งขึ้น นอกจากนี้มันยังทำให้รอยฟกช้ำทั่วร่างกายของเธอยิ่งเด่นขึ้นและเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้นด้วย

ไม่นานประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก เธอจ้องมองไปที่ผู้มาเยือน ดวงตาของเธอขุ่นมัวด้วยความเกลียดชังอย่างเป็นธรรมชาติ “นายวางแผนที่จะให้ฉันอยู่ที่นี่นานแค่ไหน?”

อีธานวางชามข้าวโอ๊ตไว้บนตู้ข้างเตียง “ฉันแค่คิดว่า… เราไม่ได้ใช้เวลาร่วมกันแบบนี้มาสักพักแล้ว ฉันคิดถึงเวลาแบบนี้จริง ๆ”

เขาสามารถใช้คำพูดที่ลึกซึ้งและน่ารักที่สุดในจักรวาลได้ แต่เธอก็ยังคิดว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นเรื่องตลกและรู้สึกรังเกียจมันอย่างที่สุด “นายคิดถึงมันอย่างงั้นเหรอ? อย่าทำให้ฉันอ้วกเลย นายต้องการบ้าอะไรกันแน่?”

สีหน้าของเขาไม่แสดงอาการเจ็บปวดใด ๆ ในขั้นตอนนี้ เขาไม่คาดหวังให้เธอเป็นมิตรกับเขาอีกต่อไป “ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉัน หากความรักเป็นไปไม่ได้ ความเกลียดชังก็ไม่เลวร้ายนัก อีกครึ่งเดือนฉันจะปล่อยเธอโดยมีเงื่อนไขข้อเดียว -- ในช่วงเวลานี้เธอต้องตามใจฉัน”