บทที่ 443 ผู้ถูกขัง

หญิงวัยกลางคนคนนึงรีบเข้ามาหยิบชามนั้น อีธานยกแขนขึ้นเพื่อลูบหลังทิฟฟานี่ แต่เขาก็วางมันลงอีกครั้งและย้ายกล่องทิชชู่ไปยังที่ที่เธอเอื้อมถึง “นั่นคือมาเรีย ต่อจากนี้ไปเขาจะดูแลความต้องการในชีวิตประจำวันของเธอ ดังนั้นเธอแค่บอกเขาว่าอยากกินอะไร”

ในตอนนี้ทิฟฟานี่ไม่ได้มีความอยากอาหารเลย มันจึงเป็นเรื่องปกติสำหรับเธอที่จะค่อนข้างหงุดหงิด เธอเพิกเฉยต่อคำพูดของอีธานและเพียงสวดอ้อนวอนขอให้เขาจากไปในไม่ช้า เธอไม่อยากเจอเขาหรือผู้ชายคนไหนในตอนนี้!

เมื่ออีธานมาพบเธอในวันรุ่งขึ้น เธอก็ขอคุยกับแอเรียน ท้ายที่สุดแอเรียนจะต้องตื่นตระหนกจากการหายตัวไปของเธอแน่นอน ในเมื่อเธอยังต้องอยู่ที่นี่อีกประมาณสองสัปดาห์ เธอจึงไม่อยากทำให้คนอื่นเป็นห่วง

อีธานดูเหมือนเขาเพิ่งจะรีบมาที่นี่ หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อขณะที่เขาถอดเสื้อสูทออกแล้วพาดมันไว้บนขอบเตียง “ฉันได้ติดต่อและแจ้งพวกเขาว่าเธออยู่กับฉันแล้ว ฉันนำหนังสือมาให้เธอด้วย เดี๋ยวมาเรียจะเอามาให้เธอในภายหลัง เธอสามารถอ่านมันได้หากเธอเบื่อ ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบอ่าน ฉันจึงนำหนังสือที่น่าสนใจมาให้ ฉันยังมีบางเรื่องที่ต้องจัดการ แต่ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป”

ทิฟฟานี่ได้ยินความอันตรายในน้ำเสียงของเขา “ฉันไม่ต้องการให้นายอยู่เคียงข้างฉัน! ฉันไม่อยากเห็นหน้านายด้วยซ้ำ!”

เขาขมวดคิ้วใส่เธอ “ถ้าเธออยากถูกขังอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต ก็เถียงฉันต่อเลย ฉันมีความอดทนเพียงพอสำหรับสิ่งนั้น”

นั่นทำให้ทิฟฟานี่ต้องระงับความโกรธของเธอในทันที อีธานขอให้เธออยู่ที่นี่เพียงครึ่งเดือน; เธอควรจะทำตามความปรารถนาของเขาเพื่อที่เธอจะได้ออกจากสถานที่แห่งนี้และหลบหนีจากมารตัวนี้…!

คราวนี้ อีธานไม่ได้อยู่นานและจากไปภายในยี่สิบนาที ทิฟฟานี่ฟังในขณะที่เสียงรถของเขาจางหายไปในระยะไกล จากนั้นเธอจึงพยายามลุกจากเตียงเพื่อทำอย่างอื่น ตั้งแต่เธอมาถึงที่นี่ เธอก็ได้แต่กักขังตัวเองไว้ในห้องนี้ ห้องนี้ค่อนข้างใหญ่ มีห้องน้ำห้องส้วมในตัว แต่ยังไงมันก็ยังเป็นคุกอยู่ดี เธอไม่เคยถูกขังแบบนี้มาก่อนและทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

ทันทีที่เธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น มาเรียก็รีบเข้ามาหาเธอ “คุณเลน คุณจะไปไหน?”

ทิฟฟานี่ไม่มีความประทับใจที่ดีกับใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับอีธาน แม้ว่ามาเรียจะดูเหมือนผู้หญิงที่ใจดีก็ตาม “ฉันแค่เดินไปรอบ ๆ ไม่ได้เหรอ? แม้แต่นักโทษยังได้รับอนุญาตให้สูดอากาศบริสุทธิ์ในช่วงเวลาที่กำหนดเลย ฉันดูเหมือนนักโทษสำหรับคุณเหรอ?”

มาเรียมีสีหน้าลำบากใจ “คุณชายสั่งห้ามให้คุณออกจากห้องเมื่อเขาไม่อยู่ หากคุณต้องการอะไร คุณแค่เพียงบอกฉันแล้วฉันจะไปจัดการให้”

ทิฟฟานี่สังเกตดูวิลล่านี้ เธอต้องยอมรับว่าอีธานได้ทำมาตรการการป้องกันได้ดีมาก เพื่อป้องกันไม่ให้เธอหลบหนีเขาเสียสละความสวยงามของวิลล่าด้วยการติดตั้งตะแกรงหน้าต่างนอกหน้าต่างทุกบาน ประตูหน้าก็อาจจะถูกล็อคด้วยเช่นกัน เรื่องนี้ทำให้เธอสงสัยว่าทำไมมาเรียถึงกระวนกระวายใจมาก เพราะแม้ว่าเธอต้องการจะหนีจากที่แห่งนี้ เธอก็ทำไม่ได้อยู่ดี