บทที่ 462 การโจมตีส่วนบุคคล

แอเรียนเลื่อนผ่านการวิจารณ์ที่ไม่ดีอย่างระมัดระวัง ไม่นานหลังจากนั้น เธอก็สังเกตเห็นปัญหา “มีบางอย่างไม่ถูกต้อง นี่เป็นบทวิจารณ์ที่เป็นมุ่งร้ายอย่างโจ่งแจ้ง แม้ว่าลูกค้าส่วนใหญ่จะบ่นหรืออ้างว่าผลิตภัณฑ์นั้นน่าสงสัย หรือรสชาติไม่ดี แต่ก็มีรีวิวหนึ่งที่ล้อเลียนมาตรฐานด้านสุขอนามัยของร้านอาหารของเรา โดยบ่งบอกว่าครัวเราเลอะเทอะแค่ไหน ไม่มีใครได้เห็นสิ่งนี้นอกจากพนักงานของเรา แต่เห็นได้ชัดว่าธัญญ่าทำความสะอาดห้องครัวทุกวัน และถ้วยและช้อนส้อมก็ผ่านการฆ่าเชื้อแล้ว นี่ไม่ใช่รีวิวจากลูกค้าที่ดูต้องการดูหมิ่นร้านเราแต่อย่างใด นี่มันเป็นเพราะเรื่องส่วนตัว!”

ทิฟฟานี่เบิกตากว้าง “ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าเรจิน่าอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้! ดู! วันที่ของรีวิวแรกคือวันที่หลังจากที่เราเลิกจ้างเรจิน่า จากนั้น เราได้รับรีวิวเหล่านี้สองสามรายการทุกวัน โดยเฉลี่ยสามถึงหกรายการ ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าเรจิน่าขอให้เพื่อนของเธอบางคนช่วย เธอล้ำเส้นไปแล้ว!”

แม้ว่าหน้ารีวิวของพวกเขาจะมีบทวิจารณ์ที่ดีถึง 90% แต่สิ่งนี้ก็ยังส่งผลกระทบต่อธุรกิจอยู่เรื่อย ๆ แอเรียนไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างรอบคอบแล้วจึงตอบกลับรีวิวแย่ ๆ หนึ่งรายการโดยใช้บัญชีของร้านอาหาร: รีวิวที่เป็นมุ่งร้ายเช่นนี้ไม่น่าสนใจเท่าไหร่ แทนที่จะเสียเวลากับกลอุบายสกปรกเหล่านี้ ทำไมไม่ลองคิดถึงวิธีเติบโตเป็นคนดีบ้างล่ะ?

เธอไม่กล่าวหาเรจิน่าโดยตรง เพราะมันมีความเป็นไปได้ที่เรจิน่าไม่ใช่คนเขียนรีวิวพวกนี้ หลังจากตอบทุกรีวิวที่อาจเกี่ยวข้องกับเรจิน่า แอเรียนก็ครองโทรศัพท์ของทิฟฟานี่ไว้ครู่หนึ่งแล้วรอ ตามที่คาดไว้ ยี่สิบนาทีต่อมา เธอได้รับข้อความจากเรจิน่า: ฉันจะทำลายร้านที่ไม่ซื่อสัตย์ของคุณ! คุณเสนอเงินเดือนสูงเมื่อจ้างคนอื่น หลังจากนั้นไม่นานคุณก็ใช้ข้อแก้ตัวทุกประการเพื่อไล่พนักงานออก จากนั้นคุณยังปฏิเสธที่จะจ่ายเงินให้พวกเขาด้วยเงินเดือนที่พวกเขาสมควรได้รับ! ถ้านั่นไม่สุจริตฉันก็ไม่รู้ว่าจะเรียกอะไรไม่สุจริตแล้ว ตราบใดที่ฉันยังหายใจ ฉันจะสั่งทุกอย่างในร้านของคุณและให้คำวิจารณ์ที่ไม่ดี! เรื่องแค่นั้นฉันจ่ายได้อยู่แล้ว!

ทิฟฟานี่โกรธและพึมพำภายใต้ลมหายใจของเธอขณะที่เธอพิมพ์คำตอบไปว่า “นังเวรนั่น! ฉันทุ่มทุกอย่างเพื่อก่อตั้งร้านนี้ ฉันจะยืนกรานให้ขยะพวกนี้ทำลายชื่อเสียงของเราได้อย่างไร? ถ้าเธอเก่งขนาดนั้น เธอควรจะมาพูดต่อหน้าฉัน ทำไมต้องซ่อนอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์?”

แอเรียนสงบนิ่งกว่าทิฟฟานี่ “ลืมมันไปซะ ตอนนี้ไม่มีประโยชน์ที่จะสู้กับหล่อน เรจิน่ามีความแค้นมาก ฉันคิดว่ารีวิวแย่ ๆ ล่าสุดมาจากเมื่อวาน ก่อนที่เราจะปิดร้านอาหารในช่วงวันหยุด เรจิน่าน่าสั่งอาหารกลับบ้านและเขียนรีวิวทุกวันหลังจากที่เธอออกไป เราพลาดพวกมัน ดังนั้นเราจึงไม่ได้ตอบโต้ เธอคงสังเกตเห็นสิ่งนั้น ซึ่งอธิบายได้ว่าทำไมเธอถึงตอบทันทีหลังจากที่ฉันตอบกลับไป สิ่งนี้จะไม่จบลงจนกว่าเธอจะสงบความโกรธของเธอ”

หลังจากที่ส่งข้อความไป ทิฟฟานี่เงยหน้าขึ้นมองตรงไปที่แอเรียนแล้วบ่นว่า “ฉันทราบการวิเคราะห์ที่ละเอียดของเธอแล้ว แต่มันจะมีประโยชน์อะไร? เราควรปล่อยให้เธอทำตามใจชอบเหรอ? เมื่อเวลาผ่านไปบทวิจารณ์ที่ไม่ดีเหล่านี้จะทำลายบทวิจารณ์ที่ดี เมื่อถึงวันนั้น ธุรกิจของเราจะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง”

แอเรียนส่ายหัว “จริง ๆ แล้ว มีคนไม่มากที่ยินดีที่จะออกไปข้างนอกในช่วงฤดูร้อนหรือฤดูหนาวที่หนาวเย็น เรายังคงจะได้รับคำสั่งซื้อกลับบ้านค่อนข้างมาก มาใส่การ์ดใบเล็ก ๆ ในทุกคำสั่งซื้อกลับบ้านเมื่อร้านของเราเปิดอีกครั้ง โดยระบุว่าเราอยากจะขอบคุณรีวิวดี ๆ ของพวกเขาด้วยของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ของขวัญจะถูกส่งไปพร้อมกับบัตร ฉันแน่ใจว่าผู้คนจะยินดีที่จะขยับนิ้วเล็กน้อย ท้ายที่สุดเรามีลูกค้าประจำค่อนข้างมาก ลองคิดดู ฉันทดลองทำขนมใหม่ ๆ ทุกวัน แต่ฉันไม่เคยใส่มันในเมนูของเราอย่างเป็นทางการ ฉันขายมันไม่ได้และถ้าจะทิ้งมันก็จะเป็นการสูญเปล่า เรากินเองไม่หมดด้วย เลยเอามาใช้เป็นของขวัญแทน เราจะฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียว จากนั้นเราจะได้รับบทวิจารณ์ที่ดีมากมาย ฉันไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างเรจิน่าจะส่งคนมาทำร้ายเราได้เป็นพันหรือหมื่นคน เธอจะยอมแพ้เมื่อความเป็นจริงตบหน้าเธอ”