บทที่ 463 ฉันเห็นด้วย

ที่โต๊ะอาหาร ทิฟฟานี่จดจ่ออยู่กับการสูดดมอาหารของเธอเท่านั้น มีหลายอย่างที่ต้องทำที่ร้านอาหาร เธอกับแอเรียนจึงไม่เคยมีโอกาสได้นั่งทานอาหารดี ๆ สักมื้อ และพวกเขาแทบจะไม่ได้ทำอาหารกินเองเลย มื้อนี้ถือว่าเป็นโอกาสที่หายาก แต่เธอก็อิ่มก่อนทั้ง ๆ ที่เพิ่งกินไปได้ไม่เยอะ ในทางกลับกัน แอเรียนและแจ็คสันเพิ่งจะเริ่มกิน

แจ็คสันตกตะลึงเมื่อเห็นเธอวางมีดและส้อมลง “ไม่อร่อยเหรอ? ครัวคุณมีเครื่องปรุงรสน้อย ดังนั้นผมจึงพยายามอย่างเต็มที่แล้ว ถ้ามันยังไม่ดีพอ ผมจะซื้อส่วนผสมที่จำเป็นทั้งหมดและทำอาหารทั้งหมดนี้ให้ใหม่ในครั้งต่อไป”

“เธอไม่มีความอยากอาหารมากแล้ว” แอเรียนอธิบายแทนทิฟฟานี่ “เธอกินเท่านี้ในทุกวันนี้เป็นปกติ ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนก”

แจ็คสันไม่ได้ล้อเลียนทิฟฟานี่อย่างที่เคยทำมาก่อน น่าแปลกที่เขากลับรู้สึกแย่ “ผมเห็นว่าคุณมีกันแค่สี่คนในร้านของคุณ คุณไม่เหนื่อยเหรอ? คุณจะอยู่แบบนี้ได้อย่างไร? นี่คือชีวิตที่คุณต้องการจริง ๆ เหรอ? แม้แต่งานสบาย ๆ ในฐานะนักออกแบบแฟชั่นในเมืองหลวงก็เพียงพอแล้วที่จะสนับสนุนคุณ ทำไมคุณต้องทรมานตัวเองด้วย? อย่าบอกผมนะว่ามันเป็นความฝันของคุณ ถ้าของหวานคือความฝันของคุณ คุณคงจะไม่เลือกเรียนศิลปะและเริ่มต้นอาชีพเป็นนักออกแบบแฟชั่น ถ้าพวกคุณเหนื่อยก็กลับบ้านเถอะ”

แอเรียนยิ้ม “มันเหนื่อย แต่ก็เติมเต็มและเป็นอิสระ เราเหนื่อยมากหลังจากทำงานมาทั้งวันจนตอนกลางคืนพวกเราแค่อยากจะนอน และเราไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นด้วย มันค่อนข้างดี ทำไมฉันควรกลับไปด้วย? ฉันไม่อยากเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์แล้ว และฉันก็ไม่อยากเป็นคุณหญิงเทรมอนต์ด้วย ฉันไม่ได้ขอหย่าเพราะฉันสัญญากับเขาว่าฉันจะไม่พูดถึงมัน หากวันหนึ่งเขาต้องการหย่า เขาสามารถพบกับฉันและทำมันได้ตลอดเวลา แจ็คสัน ถ้าคุณอยู่ที่นี่ในฐานะกระบอกเสียงของใครสักคน ได้โปรดยอมแพ้เถอะ”

ทิฟฟานี่สังเกตว่าบทสนทนาระหว่างทั้งคู่เกินความคาดหมายของเธอ เธอไม่สามารถเข้าใจคำพูดที่เฉียบคมและไม่เข้าใจความหมายที่ลึกซึ้งเบื้องหลังการสนทนาของพวกเขา เธอหยิบมีดและส้อมขึ้นอย่างเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้รู้สึกอึดอัด

แจ็คสันเม้มปาก “ใช่ ผมสารภาพ ผมมาที่นี่เพื่อเกลี้ยกล่อมคุณแทนมาร์ค และผมเห็นด้วยกับเขา คุณทั้งคู่สามารถทำงานในร้านค้าของคุณต่อไปได้หากต้องการ แต่อย่างน้อยก็ควรจ้างคนเพิ่มอีกสักสองคน ได้โปรดลองคิดดูก่อน”

แอเรียนไม่ได้โต้เถียงกับเขา “ฉันจะพิจารณาจ้างพนักงานเพิ่มเมื่อเราเปิดแล้ว กินกันเถอะ”

ทิฟฟานี่ที่นิ่งเงียบมาตลอด จู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า “แจ็คสัน บริษัทการเงินที่คุณและมาร์คเริ่มต้นในอาคารสำนักงานฝั่งตรงข้ามถนนจากร้านของเราเป็นอย่างไรบ้าง? ทำไมคุณถึงตัดสินใจเปิดสำนักงานที่นี่? จากที่รู้จักมาร์คแล้ว เมืองใหญ่น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่านี้ไม่ใช่เหรอ?”

แจ็คสันมองแอเรียนอย่างครุ่นคิด “คุณคิดว่าทั้งหมดเป็นเพราะคุณสองคนเหรอ? เพื่อหาข้ออ้างที่จะเฝ้าดูคุณเป็นครั้งคราว? ไม่ต้องกังวล มาร์คกับผมไม่ได้ว่างพอที่จะคอยจับตาดูพวกคุณตลอด 24 ชั่วโมงทุกวันหรอก พวกคุณไม่ต้องคิดที่จะย้ายอีกแล้ว” เขาตอบขณะทานอาหาร

น้ำเสียงของเขามีความตำหนิต่อแอเรียน เขาไม่เคยพบผู้หญิงคนไหนที่สามารถลืมและยอมแพ้ต่อผู้ชายที่แม้แต่จะอยู่ด้วยกันมาเป็นเวลานานกว่าสิบปี ผู้หญิงซึ่งสามารถปลดปล่อยตัวเองจากเขาได้โดยไม่ลังเลเลย

มาร์คปฏิเสธที่จะบอกความจริงกับเธอ แจ็คสันก็เลยไม่มีทางเลือกไปด้วย อย่างไรก็ตาม ผลที่ตามมาก็คือ ทุกคนต่างก็มีความทุกข์ทรมาน ที่สำคัญที่สุด ทิฟฟานี่น้ำหนักลดลง เธอไม่สามารถกินอาหารมื้อใหญ่สามมื้อได้อีกต่อไป แก้มของเธอก็ไม่อวบอ้วนอีกต่อไป และแม้น้ำหนักที่หายไปของเธอจะทำให้เธอดูน่าดึงดูดยิ่งขึ้นไปอีก แต่มันก็เกิดขึ้นจากความอ่อนล้า ข้อแตกต่างนั้นสำคัญมาก