บทที่ 464 งานเลี้ยงสวมหน้ากาก

อันที่จริง ทุกคนในที่นี้สวมหน้ากาก ไม่มีใครรู้ว่าอีกคนหน้าตาเป็นอย่างไร ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องอาย ทุกคนสามารถปลดปล่อยได้มากกว่าปกติ แม้แต่ไฟในบาร์สลัวเป็นพิเศษในวันนี้

เมื่อถึงจุดหนึ่ง ผู้หญิงที่พาเธอไปที่ฟลอร์เต้นรำก็หายตัวไป ทุกคนรอบตัวเธอหลงใหลไปกับเสียงเพลง ฟลอร์เต้นรำที่กว้างขวางเต็มไปด้วยผู้คน โดยไม่มีที่ว่างระหว่างผู้คนเลย การหลีกเลี่ยงการเสียดสีกับคนแปลกหน้าเป็นเรื่องยาก และหลายคนที่ตัวติดกันก็เป็นคนแปลกหน้ากันโดยสิ้นเชิง

ฟลอร์เต้นรำสั่นสะเทือนไปพร้อมกับเสียงเพลงที่ดังขึ้น ทำให้ผู้คนไม่สามารถอยู่ยืนนิ่งได้ ผู้คนต้องแกว่งร่างกายตามเพลงเพื่อให้ยืนได้มั่นคง แอเรียนหาทิฟฟานี่ไม่เจอเลยเนื่องจากฝูงชนที่ลามกอนาจารนั้น เธอไม่สามารถแม้แต่จะออกจากฟลอร์เต้นรำแม้ว่าเธอจะต้องการด้วยซ้ำ ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างเธอถูกบีบให้อยู่ตรงกลาง

ทันใดนั้น เธอรู้สึกว่ามีแขนคู่หนึ่งโอบรอบตัวเธอจากด้านหลัง

เธอตื่นตระหนกโดยคิดว่าเธอได้พบกับคนโรคจิต สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นในสถานที่เช่นนี้มากเกินไป! สัญชาตญาณแรกของเธอคือการผลักเขาออกไป แต่เธออ่อนแอและทำอะไรไม่ถูก ดังนั้นเขาจึงสามารถฉวยโอกาสจากเธอได้โดยไม่ต้องพยายามเลย เธอทำได้เพียงห้ามไม่ให้เขาแตะต้องเธอให้มากเกินไป

“แอริ ฉันเอง…”

เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังเธอ มั่งคั่ง อบอุ่น และมีเสน่ห์ ผสมกับความพึงพอใจของชายคนหนึ่งที่ในที่สุดก็ได้สมบัติที่หายไปนานของเขาคืน

ร่างกายของเธอแข็งทื่อ ในที่สุดเขาก็มาในลักษณะนี้ในสถานที่แบบนี้ แม้จะสวมหน้ากากซึ่งปิดบังใบหน้าของเขา แต่การโอบกอดของเขาก็ทำให้เธอคิดถึงความหลังไม่รู้จบ

ณ จุดนี้ ไม่มีใครสามารถเห็นพวกเขา ดังนั้นจึงไม่มีใครสนใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอแสร้งทำเป็นราวกับว่าเธอเข้าไปในห้วงอวกาศ ราวกับว่าเธออยู่ในความฝัน… หวนคิดถึงความทรงจำที่ซาบซึ้ง

ไม่กี่นาทีต่อมา ดนตรีก็หยุดลง และวงเกิร์ลแบนด์ของบาร์ก็เดินขึ้นไปบนเวที ฝูงชนบนฟลอร์เต้นรำสลายตัว มาร์คปล่อยเธอเช่นกัน

เมื่อเธอหันไปหาเขา เขาก็หายตัวไป ราวกับว่าเขาไม่เคยมาที่นี่ตั้งแต่แรก ราวกับว่ามันเป็นเพียงแค่จินตนาการของเธอ

เขามาที่นี่จริง ๆ เหรอ? ทำไมมันถึงรู้สึกเหนือความเป็นจริง?