บทที่ 496 กาแฟได้แล้ว

ก่อนที่นายาจะทันได้พูด ลูกค้ารายนั้นก็ยิ้ม “แอเรียน ฉันไม่นึกเลยว่าเธอจะทำงานในสถานที่แบบนี้ พี่มาร์คที่รักไม่ต้องการเธอแล้วเหรอ? ช่างน่ายินดี! ฉันไม่ได้บอกเธอเหรอว่าเธอจะไม่จบลงอย่างมีความสุขน่ะ”

สีหน้าของแอเรียนมืดลง เธอไม่คิดว่าจะได้เห็นแอรี่ที่นี่ “แอรี่ ระวังคำพูดของเธอด้วย ฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เจอเธอที่นี่เช่นกัน เธอไม่สามารถอยู่รอดในเมืองหลวงใช่ไหมล่ะ? ถ้าอยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็ออกไปซะ ฉันไม่ต้องการให้บริการเธอ”

นี่เป็นครั้งแรกที่นายาได้เห็นด้านที่โหดร้ายของแอเรียน เธอรู้สึกพึงพอใจอย่างมากเมื่อความโกรธของเธอถูกระบายออกไป “นี่คือเจ้านายของเรา พวกเราเป็นพนักงาน”

แอรี่ไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับแอรียนเพียงเพราะเธอเป็นเจ้าของร้านขายของหวาน “ฉันได้ยินมาว่าร้านขนมที่นี่ไม่เลวเลยเพราะขนมที่นี้มีรสชาติเหมือนฝีมือของเชฟมืออาชีพ ฉันสงสัยว่าจะเป็นใคร แต่ตอนนี้หลังจากที่ได้เห็นเจ้าของร้าน ฉันรู้เลยว่ามันไม่มีอะไรนอกจากกลลวง แม้ว่าเธอจะไม่ใช่พนักงาน เธอก็เป็นแค่เจ้าของร้านขนม มันเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหน? ฉันมาที่นี่เพื่อพักผ่อน ฉันจะเป็นเหมือนเธอได้อย่างไร? แอเรียน บอกฉันเร็ว ๆ สิ ว่าเธอถูกไล่ออกจากครอบครัวเทรมอนต์ได้อย่างไร? ฉันรอที่จะได้ยินเกี่ยวกับเรื่องราวที่น่าอนาถของเธอไม่ไหวแล้ว…”

แอเรียนพูดอย่างเย็นชา “ฉันต่างหากที่ไม่ต้องการมาร์ค เข้าใจไหม? คนที่ฉันไม่ต้องการไม่ต้องการเธอด้วย ใครน่าอนาถกว่ากัน?”

แอรี่หน้าซีดจากความโกรธ "เธอพูดอะไรนะ? แน่จริงก็พูดอีกรอบสิ!”

แอเรียนพูดซ้ำคำต่อคำ “ฟังอีกครั้งถ้าเธอไม่ได้ยินมันในครั้งแรก ผู้ชายที่ฉันไม่ต้องการไม่ต้องการเธอ!”

ธัญญ่าส่งกาแฟที่เธอเพิ่งทำเสร็จ “กาแฟได้แล้ว”

แอรี่หยิบมันขึ้นมาแล้วขว้างไปที่แอเรียน “นังนี่!”

แอเรียนหลบและกาแฟก็กระแทกกับผนังด้านหลังเธอ ทำให้กาแฟกระเซ็นไปทั่ว

นายาหยิบโทรศัพท์ที่เคาน์เตอร์ “แจ้งตำรวจกันเถอะ”

แอรี่คว้าโทรศัพท์ในมือของนายาแล้วโยนมันลงบนพื้นเช่นกัน "เธอเป็นใคร? ใครให้เธอพูด?”

แอเรียนม้วนแขนเสื้อขึ้นอย่างเงียบ ๆ และส่งสัญญาณทางตาให้ธัญญ่าไปปิดประตูร้าน เธอทนกับแอรี่มานานเกินไปแล้ว เธอต้องการแก้แค้นมานานแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากรู้ว่าแอรี่สมรู้ร่วมคิดกับอีธานเพื่อลักพาตัวทิฟฟานี่ เธอยังคาใจกับเรื่องนั้น

ธัญญ่าสามารถสังเกตได้ว่าเจ้านายของเธอกำลังจะทุบตีผู้หญิงคนนี้ แน่นอนว่าเธอจะช่วย เธอรีบวิ่งไปปิดประตูและหันป้ายไปทางด้านข้างที่บอกว่าพวกเขากำลังพัก

ในขณะเดียวกัน นายาก็เตรียมที่จะก้าวเข้ามาหากมีความจำเป็น