บทที่ 511 ปัญหาของนายา

เมื่อเห็นว่าขณะนี้ลูกค้าไม่เยอะ นายาจึงปิดประตูครัว เธอลดเสียงลงแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร เธอคุยกับฉันได้ ริมฝีปากของฉันถูกปิดผนึก ฉันจะไม่บอกคนอื่น เธอจะรู้สึกดีขึ้นหลังจากที่ได้คุยกับใครสักคนเกี่ยวกับเรื่องนี้”

ตั้งแต่ที่ทิฟฟานี่จากไป นายาก็เป็นเพื่อนที่คอยห่วงใยเพียงคนเดียวที่แอเรียนมี “นายา… มาร์คมาหาฉันเมื่อคืนนี้ เขาบาดเจ็บ ฉันไม่สามารถเพิกเฉยต่อเขาได้ แต่ด้วยเหตุนี้ เราทั้งคู่จึงได้ติดต่อกันอีกครั้ง… นอกจากวันที่จะได้รับใบหย่าแล้ว ฉันไม่คิดว่าจะต้องเจอกับเขาอีก”

เนื่องจากนายาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา เธอจึงไม่สามารถด่วนสรุปได้ “เธอทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว เธอไม่มีวันหันหลังให้คนอื่นไม่ว่าคน ๆ นั้นจะเป็นคนแปลกหน้าก็ตาม นับประสาอะไรกับสามีของเธอเอง ฉันอาจไม่รู้ว่าระหว่างเธอทั้งคู่เกิดอะไรขึ้น และฉันก็ไม่รู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บด้วยเหตุใด แต่การที่เขามาหาเธอตอนที่เขาอ่อนแอที่สุดแสดงให้เห็นว่าเขาเชื่อใจเธอมากที่สุด เธอมีที่ในใจเขาแน่นอน ไม่มีอะไรผิดปกติกับการทำตามหัวใจของตนเอง เธอจะต้องถามตัวเอง ถ้าเธอไม่รักเขาแล้วจริง ๆ ก็ตัดเขาออกให้หมด อย่างไรก็ตาม ถ้าเธอรักเขา ก็อย่าปล่อยมือเด็ดขาด เพราะเธอจะเสียใจทีหลัง ราคาของความพยายามที่จะลืมสิ่งที่อาจเป็นทั้งชีวิตของเธอนั้นมันสูงและเจ็บปวดเกินกว่าจะรับได้ แม้ว่าจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นระหว่างเธอทั้งคู่จนมันกลายเป็นอุปสรรคที่เธอไม่สามารถผ่านพ้นไปได้ จำไว้ว่าการหาวิธีแก้ไขย่อมดีกว่าการยอมรับความทุกข์ทรมานเสมอ ไม่มีอะไรที่เธอไม่สามารถผ่านพ้นไปได้ ดูฉันเป็นตัวอย่างก็ได้ บางครั้งฉันก็อยากจะยอมแพ้เช่นกัน บางครั้งฉันต้องการหย่า ฉันต้องการพาลูกสาวหนีไปและไม่กลับมาอีก แต่สุดท้าย หลังจากที่อารมณ์ของฉันสงบลง ฉันก็จะคิดได้ว่าเขาไม่ได้ทำอะไรที่ฉันไม่สามารถยกโทษให้ได้”

แอเรียนไม่สามารถเข้าถึงประสบการณ์ของนายาได้ “อะไรที่ทำให้เธอรู้สึกอยากยอมแพ้?”

นายาถอนหายใจ “ฉันค่อนข้างแน่ใจว่าเธอจะหัวเราะเยาะฉัน มันเป็นแค่เรื่องครอบครัวที่น่ารำคาญ ฉันให้กำเนิดลูลู่ในวันแรกของวันหยุด แม่สามีกดดันให้ฉันตั้งท้องโดยเสนอว่าจะช่วยเลี้ยงลูกให้ อย่างไรก็ตาม หลังคลอด ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ฉันเป็นคนเดียวที่เลี้ยงลูก แม่สามียืนยันว่ามันจะสะดวกกว่าสำหรับฉันเพราะฉันจะได้ให้นมลูกในตอนกลางคืนได้ และในตอนกลางวันเธอก็จะแก้ตัวโดยบอกว่าเธอต้องไปตลาดและจะกลับมาในไม่ช้า พอเธอทำอาหารเสร็จ เธอก็หาข้ออ้างต่าง ๆ เพื่อที่จะได้ออกจากบ้าน ฉันต้องให้อาหารลูกทุก ๆ สองถึงสามชั่วโมง ทั้งกลางวันและกลางคืน ฉันไม่เคยได้พักผ่อนเต็มที่เลย มันแย่มากจนฉันเกือบจะยอมแพ้ อาจเป็นเพราะว่าแม่สามีต้องการหลานชายแทนหลานสาว แม้ว่าเธอจะไม่เคยพูดมันออกไป แต่ฉันสัมผัสได้ แต่ตอนนี้ฉันสบายดีแล้ว ฉันผ่านมันมาจนได้ ก่อนที่ลูลู่จะเข้าเนอร์สเซอร์รี่ ฉันทำงานไม่ได้เลย เพราะการเลี้ยงดูเธอใช้เวลาทั้งหมดที่ฉันมี ยิ่งไปกว่านั้น ฉันต้องทำงานบ้านด้วย ฉันต้องทำอาหาร ทำความสะอาด และซักเสื้อผ้า พ่อสามีฟังแม่สามีมาตลอดทั้งชีวิต เขาจึงช่วยอะไรไม่ได้ แม่สามีโยนทุกอย่างให้กับฉัน มีหลายครั้งที่ฉันรู้สึกอึดอัด แม่สามีเคยเยาะเย้ยฉันว่าเป็นแม่บ้านที่ไม่มีรายได้ด้วย เธอจะต่อว่าฉันเพราะฉันใช้เงินของลูกชายของเธอเพื่อซื้อผ้าอ้อมและนม เธอจะบ่นฉันว่าฉันใช้เงินฟุ่มเฟือย…”