บทที่ 512 เพื่อนร่วมบ้านโดยไม่เต็มใจ

นายายิ้ม "ถูกต้อง ลูลู่เป็นเด็กที่เชื่อฟังจริง ๆ เธอเป็นเด็กดี เธอคือความหวังเดียวของฉัน ช่วงนี้ฉันกลับจากที่ทำงานดึกตลอด เมื่อฉันกลับถึงบ้าน ฉันพยายามหลีกเลี่ยงความยุ่งเหยิงของแม่สามี ฉันจะซักเสื้อผ้าของฉันกับสามีในเครื่องซักผ้าและซักเสื้อผ้าของลูลู่ด้วยมือ ฉันเหนื่อย ฉันไม่อยากจะสนใจพวกเขาเลย พวกเขามีมือมีเท้า ฉันเลิกทำตัวเป็นทาสของพวกเขาแล้ว เมื่อไม่นานมานี้พวกเขาก็บ่นฉัน แต่ฉันไม่สนใจ พวกเขาเคยบ่นว่าฉันไม่มีรายได้ ตอนนี้ฉันเริ่มดูแลตัวเองได้แล้ว เพราะที่นี่ค่าใช้จ่ายไม่สูงนัก ฉันอยากจะรู้จริง ๆ ว่าเมื่อฉันหยุดพึ่งพาลูกชายของพวกเขา พวกเขาจะพูดอะไรได้อีก”

แอเรียนเห็นด้วยกับคำพูดของนายา “เธอควรจะทำอย่างนั้นมานานแล้ว ไม่ต้องสนใจพวกเขาถ้าพวกเขาไม่มีความสุข และบอกให้พวกเขาคุยกับลูกชายของพวกเขาเอง เธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขาเสียหน่อย และพวกเขาไม่เคยปฏิบัติต่อเธอเหมือนเธอเป็นครอบครัวเดียวกันเลย ทำไมเธอถึงจะต้องยอมเขาล่ะ? อีกอย่าง ฉันคิดว่าการสั่งอาหารตามสั่งมากินทุกวันมันไม่ดีต่อสุขภาพ ทำไมเราไม่ผลัดกันออกจากร้านและทำอาหารมากินกันเองทุกวัน? ฉันจะจัดการค่าใช้จ่ายของส่วนผสมเอง เธอจะพิจารณาว่านี่เป็นการช่วยค่าอาหารจากร้านก็ได้ แต่จำไว้ว่าฉันไม่ได้จะช่วยค่าครองชีพของเธอ”

นายาตกลงว่ามันเป็นความคิดที่ดี เธอปรึกษากับคนอื่น ๆ ก่อนที่พวกเขาจะตกลงกันในที่สุด

แม้ว่าแอเรียนจะไม่ได้พูดเกี่ยวกับปัญหาของเธอมากและฟังนายาบ่นซะส่วนใหญ่ แต่เธอก็รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด

เมื่อถึงเวลาเที่ยง แอเรียนก็กังวลเรื่องมาร์คและอยากรู้ว่าเขาออกไปจากบ้านเธอแล้วหรือยัง ด้วยเหตุผลนี้ เธอจึงออกจากงานเพื่อไปดูเขา

เมื่อเธอเดินเข้าประตูบ้านของเธอ เธอก็พบว่าเขาได้กินบะหมี่ที่เธอทำไว้ตอนเช้าหมดและล้างช้อนส้อมและชามไว้เรียบร้อยแล้ว ประตูห้องนอนถูกแง้มไว้เล็กน้อย และเธอสามารถเห็นร่างของผู้ชายที่อยู่บนเตียง เขายังไม่ได้ไป…

เธอเดินไปและเคาะประตูห้องนอนก่อนจะถามอย่างไม่เต็มใจว่า “คุณอยากกินอะไรเป็นอาหารกลางวันดี?”

มาร์ครู้ว่าเธอจะกลับมาบ้านตอนเที่ยง เขาจึงนอนนิ่ง ๆ อยู่บนเตียง เพื่อให้ดูป่วย “อะไรก็ได้”

แอเรียนสำรวจตู้เย็น ยังมีของสดเหลืออยู่ พอที่จะทำอาหารง่าย ๆ สำหรับหนึ่งคน หลังจากที่ทำอาหารเสร็จ เธอก็ทิ้งอาหารไว้บนโต๊ะอีกครั้งและกลับไปที่ร้าน เธอไม่ได้อยู่นานเกินความจำเป็นแม้แต่นาทีเดียว เพราะสุดท้ายเธอก็ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้าเขาอย่างไร

...

จริง ๆ แล้ว การทำอาหารของแอเรียนไม่ได้ดีขนาดนั้น มาร์คไม่อยากจะกินมัน แต่เขาทนไม่ได้ที่จะไม่กินมัน เขาดิ้นรนฝืนกินมันจนหมด และการดิ้นรนของเขาจะสิ้นสุดลงก็ต่อเมื่อเขากินมันหมดแล้วเท่านั้น หลังจากนั้นเขาก็เก็บโต๊ะ เขาไม่กล้าที่จะปล่อยให้แอเรียนเป็นคนทำความสะอาดตอนที่เธอกลับมาถึงบ้าน เขาอนุมานได้ว่าเธอจะถามเขาว่าเขาจะกลับไปเมื่อไหร่หลังจากที่เธอกลับมาจากที่ทำงาน เขาต้องหาข้ออ้างดี ๆ ไว้...

ตามที่คาดไว้ คำถามแรกของแอเรียนเมื่อเธอกลับมาจากที่ทำงานคือถามเขาว่าเขาจะกลับไปเมื่อไหร่

วันก่อนหน้านี้มาร์คได้รับคำแนะนำจากแจ็คสันมาบ้าง “ถ้าเธอไม่สะดวก เธอไปส่งฉันที่โรงแรมได้เสมอ”

แอเรียนขมวดคิ้ว “ฉันไม่ได้จะให้คุณไปพักในโรงแรมคนเดียว ฉันพยายามโทรหาเฮนรี่กับแมรี่แล้ว ทำไมฉันถึงติดต่อพวกเขาไม่ได้?”

“ฉันให้เวลาพวกเขาไปพักร้อนก่อนที่จะมาที่นี่” มาร์คโกหกโดยไม่กระพริบตา “พวกเขาไม่ได้อยู่ที่คฤหาสน์ ฉันมาที่นี่ด้วยตัวเองและวางแผนที่จะอยู่ที่นี่เพื่อดูแลบริษัทใหม่ของฉัน”