บทที่ 56 การอ้อนวอนของผู้ชายคนหนึ่ง

แอเรียนเริ่มสงสัยมากขึ้นว่าเหตุการณ์การบินครั้งนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร เธอรู้จักพ่อของเธอดี เขาจะไม่มีวันขับเครื่องบินภายใต้ความเคลิ้มหรือเมา พ่อของเธอเป็นกัปตันที่มีความสามารถสูงมาโดยตลอดและเป็นพ่อที่ดีและมีความรับผิดชอบ เสมอ!

ทันใดนั้นพวกเขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของเลขาจากด้านนอกห้องทำงาน “คุณเทรมอนต์คะคุณจอห์น เลน ขอเข้าพบคุณค่ะ เราพยายามให้เขาออกไปแล้ว แต่เขาปฏิเสธ เขาทำเรื่องวุ่นวายที่หน้าห้องทำงานค่ะ”

จอห์น เลน ไม่ใช่ใครอื่นใด เขาคือพ่อของทิฟฟานี่

“มาร์ค ได้โปรดให้เขาเข้ามาและพูดกับคุณเถอะ… ฉันขอร้องล่ะ…” แอรียนอ้อนวอน

มาร์คกัดฟันแล้วปล่อยเธอ “ให้เขาเข้ามา!” เขาตะคอก

ก่อนที่เธอจะผ่อนคลายเขาได้สาดน้ำเย็นลงไปในความหวังของเธอ เขายิ้มเยาะและพูดว่า “เพียงเพราะผมยอมที่จะพบเขา มันไม่ได้หมายความว่าผมจะช่วยเขาหรอกนะ! ความไม่แน่นอนนี้จะทำลายความหวังทั้งหมดของเขาไหมนะ?”

เขาดูน่ากลัวอย่างยิ่งในสภาพตอนนี้... การทำลายความหวังของชายคนหนึ่งในช่วงเวลาเช่นนี้เท่ากับการบังคับให้เขาไปสู่ความพินาศ เป็นการกระตุ้นให้เขาต้องจบชีวิตลง... คนที่จบชีวิตลงหลังจากถูกผลาญโดยความเหน็ดเหนื่อยจากการล้มละลายและหนี้สินเป็นเรื่องธรรมดา ความคิดนี้ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าความแข็งแกร่งทั้งหมดในร่างกายของเธอหายไป เธอดึงแขนเขาอย่างอ่อนแรงและวิงวอนว่า “อย่าทำแบบนี้เลย… ได้โปรด…”

มาร์คไม่ตอบสนอง การที่ไม่ตอบสนองของเขาทำให้แอเรียนกังวลมาก

ไม่นานจอห์น เลน ก็รีบเข้ามา

แม้ในช่วงเวลาเช่นนี้เขาก็ยังคงจำไว้เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเอง แม้จะมีความวิตกกังวลและหน้าตาที่ดูซีดเซียวจนดูไม่เป็นตัวเอง เขาเคาะประตูก่อนจากนั้นก็เดินเข้ามาอย่างหนักแน่น

"คุณเทรมอนต์… ขอบคุณที่ให้โอกาสผมได้พบคุณ” เขากล่าว “ผมมาที่นี่เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับกรณีที่เกี่ยวข้องกับการสูญหายของวัสดุ คุณช่วยให้เวลาผมมากขึ้นและรอให้ตำรวจคลี่คลายคดีได้ไหม? ผมเข้าใจดีว่าการทำงานร่วมกันของเราจะดำเนินต่อไปไม่ได้แม้ว่าเราจะสามารถกู้คืนวัสดุได้ก็ตาม ความล่าช้านี้ก่อให้เกิดความสูญเสียมากมายสำหรับคุณ ดังนั้นผมจะมอบชะตาทั้งหมดของครอบครัวของผมเป็นค่าตอบแทน มันโอเคหรือเปล่า?”

มาร์คไม่ได้ตอบในทันที เขาเดินไปที่โซฟาและนั่งลงราวกับอยู่ในห้วงความคิด