บทที่ 578 ผมบอกแล้ว

ความอดทนของทิฟฟานี่ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว อะไรให้สิทธิ์เขาทำให้ทิฟฟานี่ต้องทำงานล่วงเวลาที่ไม่ควรเป็นของทิฟฟานี่ตั้งแต่แรก? เฮนเริยตต้าแอบคุยโทรศัพท์ระหว่างเวลาทำงานและดูอนิเมะอย่างชัดเจน นั่นเป็นสาเหตุที่เธอจึงทำงานไม่เสร็จ ทิฟฟานี่กลืนความโกรธของเธอลงและพูดอย่างเป็นมิตรว่า “ฉันมีบางอย่างที่ต้องทำเช่นกัน ฉันไม่สามารถช่วยคุณทำงานล่วงเวลาได้ คุณจะต้องจัดการมันเอง ฉันต้องไปแล้ว”

เฮนเรียตต้าทิ้งกองเอกสารกองโตไว้บนโต๊ะของทิฟฟานี่ “คุณต้องทำ ไม่ว่าด้วยวิธีใด หรือคุณคิดว่าสำนักงานเป็นเพียงสถานที่สำหรับคุณที่จะเพลิดเพลินกับเครื่องปรับอากาศ? อย่างน้อยคุณควรทำเงินให้เราเพื่อให้คุ้มค่าสำหรับค่าเครื่องปรับอากาศ คุณควรพิจารณาการมีส่วนในการสนับสนุนบริษัทในวันนี้และทำตัวให้มีประโยชน์แก่บริษัทที่รับคุณหรือไม่? ฉันขอให้คุณพิมพ์สำเนาเอกสารเพียงบางส่วน แต่คุณก็ยังงุนงงอยู่ได้ มือใหม่ไร้ประสบการณ์นี่สอนยากที่สุด!”

วันนี้เธอตั้งใจจะไม่ทำงานที่จับต้องได้จริง ๆ หรือ? ทิฟฟานี่หมดความอดทนโดยสิ้นเชิง “ก่อนอื่น ฉันไม่ใช่คนใหม่ในวงการนี้ ฉันมีประสบการณ์การทำงาน ฉันเคยทำงานเป็นนักออกแบบแฟชั่น ฉันเป็นเพียงพนักงานใหม่ในบริษัทนี้เท่านั้น ฉันไม่ต้องการให้ใครมาจูงจมูกฉันทำงาน ประการที่สอง ไม่ใช่ว่าฉันไม่ต้องการทำงานจริง ๆ แต่หัวหน้าแผนกต้องการให้ฉันคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในที่ทำงานและเพื่อนร่วมงานของฉันก่อน ฉันทำงานเป็นนักวิ่งให้กับพวกคุณทั้งวันแล้ว ฉันไม่ขอคำขอบคุณใด ๆ เพียงแค่ขอให้คุณยอมรับมัน ประการที่สาม ฉันไม่ได้ชื่อ 'มือใหม่' แต่ชื่อทิฟฟานี่ คุณจำชื่อฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ เราไม่ได้เป็นมิตรพอที่จะต้องจำชื่อกันและกัน อะไรให้สิทธิ์คุณสั่งให้ฉันทำงานล่วงเวลา? คุณไม่ใช่หัวหน้าของฉัน มันไม่ได้อยู่ในสิทธิ์ของคุณที่จะสั่งฉัน เวลาทำงานหมดลงแล้ว เจ้านายยังไม่มีสิทธิ์สั่งฉันด้วยซ้ำ อะไรทำให้คุณคิดว่าคุณทำได้?”

เฮนเรียตต้าโกรธมากจนสีหน้าของเธอเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีขาว เธอเงียบอยู่นานเพราะไม่สามารถพูดอะไรได้

ทิฟฟานี่ไม่สามารถใส่ใจที่จะจัดการกับเธอได้ เธอคว้ากระเป๋าของเธอและจากไป

ดวงตาของเฮนเรียตต้าจับจ้องที่กระเป๋าถือของทิฟฟานี่ กระเป๋าใบนั้นเป็นของลิมิเต็ดอิดิชั่นจากแบรนด์หรูและมีราคาอย่างน้อยห้าหลัก คนที่มีเงินเดือนเพียงไม่กี่พันดอลลาร์สามารถซื้อกระเป๋าราคาแพงเช่นนั้นได้อย่างไร?

กลับมาที่ไวท์ วอเตอร์ เบย์ วิลล่า ทิฟฟานี่ก็พุ่งเข้าอ้อมแขนของแจ็คสัน “ฉันโกรธมาก ฉันทำงานเป็นนักวิ่งให้กับแผนกทั้งวัน เมื่อหมดวันทำงาน มีคนขอให้ฉันทำงานล่วงเวลาให้เธอด้วย! ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทนแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน ฉันไม่ใช่มือใหม่ที่โง่เขลานะ ปีนี้การเป็นแฟชั่นดีไซเนอร์มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

แจ็คสันซึ่งสวมผ้ากันเปื้อนและกำลังทำอาหารอยู่ หันกลับมากอดเธอและพูดว่า “ทำไมคุณต้องทนกับเรื่องนี้ด้วยล่ะ? ผมบอกให้คุณมาทำงานกับผมแล้ว แต่คุณไม่ฟัง คุณยืนกรานที่จะหางานด้วยตัวเองแทน ตอนนี้ผมแน่ใจว่าคุณรู้แล้วว่ามันยากแค่ไหนใช่ไหมล่ะ? จะไม่มีใครกล้ารังแกคุณ เจ้านายหญิงในบริษัทของผม เอาล่ะ ๆ โอ๋ ๆ อาหารเย็นจะพร้อมในไม่ช้า ผมรีบกลับมาบ้านหลังเลิกงานเพื่อทำสิ่งนี้ให้คุณเลยนะ ผมทำรายการโปรดของคุณทั้งหมดเลย คุณสามารถเปลี่ยนไปที่บริษัทอื่นได้ตลอดเวลาหากคุณไม่สามารถทนได้อีกต่อไป อย่าเพิ่งท้อแท้นะ”