บทที่ 577 รอยจูบ

พ่อของแจ็คสัน? แอเรียนที่ไม่เคยได้ยินเรื่องเขาจึงรู้สึกสงสัย “แน่นอนว่าฉันจะไป พ่อของเขาเหรอ? ฉันไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเขาเลย…”

มาร์คไม่ได้อธิบายมากเกินไป “สถานการณ์ครอบครัวของเขาซับซ้อน ซับซ้อนมาก เมื่อเธอกลับไปที่เมืองหลวงก็ไปพักที่คฤหาสน์เทรมอนต์นะ เธอจะได้เจอเฮนรี่และแมรี่ด้วย”

เขาไม่ได้ให้โอกาสแอเรียนปฏิเสธเลย เขารู้ว่าเธอไม่ใช่คนใจร้อนและอาจคิดถึงแมรี่กับเฮนรี่ ดังนั้นเขาจึงใช้มันเป็นข้ออ้างให้เธอกลับไปที่คฤหาสน์เทรมอนต์ เธอไม่ควรมีเหตุผลใด ๆ ที่จะปฏิเสธถ้ามันเป็นเพียงชั่วคราว… ใช่ไหมล่ะ?

“เราจะพูดถึงมันเมื่อถึงเวลา ฉันง่วงแล้ว ราตรีสวัสดิ์” หลังจากนั้นแอเรียนก็หลับตาลง เธอเหนื่อยจริง ๆ เพราะเธอทำงานมาทั้งวันแล้ว

มาร์คไม่ได้พูดอะไรอีก การมองเห็นของเขาชัดเจนแม้ในความมืดราวกับว่าเขาไม่ได้ง่วงนอนเลย ผู้หญิงของเขานอนอยู่ข้าง ๆ เขา แต่เขากลับแตะต้องเธอไม่ได้ แน่นอนว่าเขาไม่สามารถนอนหลับได้ เปลวไฟเล็ก ๆ วูบวาบในหัวใจของเขา ร้อนแรงกว่าอุณหภูมิ 40 องศาในฤดูร้อนอีก

วันรุ่งขึ้น แอเรียนรีบเข้าห้องน้ำทันทีที่เธอตื่น เธอยังคงมึนงงขณะที่นั่งบนโถส้วมพลางหวนนึกถึงความฝันอันน่าละอายที่เธอมีเมื่อคืนก่อน เธอเช็ดหน้าตัวเองด้วความรู้สึกละอายใจเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมีความฝันแบบนั้นในขณะที่เธออยู่บนเตียงกับมาร์ค หลังจากหลายปีผ่านไป เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าเขาทำบางอย่างกับเธอในขณะที่เธอหลับหรือไม่...

มาร์คยังคงหลับในขณะที่เธอพร้อมไปทำงานแล้ว มันค่อนข้างแปลกสำหรับคนที่เข้มงวดกับเวลาอยู่เสมอ อย่างไรก็ตาม เธอไม่สงสัยอะไรเลยเพราะได้เวลาไปทำงานแล้ว

เธอตัดสินใจทำความสะอาดห้องครัวก่อนที่งานจะยุ่งวุ่นวายที่ร้าน ห้องครัวที่สะอาดสะอ้านและไร้ที่ติทำให้เธอมีอารมณ์ที่ดีขึ้นในที่ทำงาน นายาที่เข้ามาช่วยก็เห็นอะไรแปลก ๆ ที่คอ “คอเธอ…”

แอเรียนสับสน “คอฉันเป็นอะไร?”

นายาหน้าแดง “มัน… มาร์ค… เมื่อคืนสามีเธอค้างที่บ้านด้วยหรือเปล่า? ดูเหมือนเขาจะทิ้งรอยจูบไว้โดยที่เธอไม่รู้ตัวนะ เธอควรปกปิดมันไว้ มีคนอยู่ที่นี่มากมาย…”

จิตใจของแอเรียนมึนงง ความฝันที่เธอมี… ไม่ใช่ความฝันหรอกเหรอ?

เธอเช็คคอของเธอด้วยโทรศัพท์และเห็นรอยจูบสีแดง เธอเชื่อใจมาร์คง่ายเกินไป… เธอจะมีเหตุผลที่จะโมโหมาร์คไหมถ้าเขาสัมผัสเธอเมื่อคืนนี้จริง ๆ?

เธอตั้งใจออกไปซื้อผ้าคลุมศีรษะแล้วจึงโทรหามาร์คอย่างขุ่นเคือง น้ำเสียงของเขาฟังดูเกียจคร้านจากอีกด้านหนึ่งของสายราวกับว่าเขาเพิ่งตื่น “ฮัลโหล?”