บทที่ 597 ประเภทคนชั่วที่สามารถล้างสมองยายคนอื่นได้

ทิฟฟานี่เองก็สับสนเหมือนกันกับความวิตกกังวลอย่างกะทันหันของเธอ อดีตอันมั่งคั่งของครอบครัวของเธอทำให้เธอเคยชินกับงานใหญ่ ๆ เช่นนี้และเธอไม่เคยละเลยการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป เด็กสาวเริ่มถอยห่างจากเหตุการณ์ที่เธอจะต้องเป็นศูนย์กลาง

อย่างไรก็ตาม แจ็คสันและทิฟฟานี่เป็นดาวเด่นของงานในวันนี้ เธอไม่อาจเพิกเฉยต่อความสนใจแม้ตัวเธอเอง “ฉัน-ฉันไม่รู้ว่าทำไม อ่า… แอริมาเร็วกว่านี้ไม่ได้เหรอ? ฉันจะรู้สึกดีขึ้นมากถ้ามีเธออยู่ใกล้ ๆ” ทิฟฟานี่บ่น “เมื่อไม่มีเธอ ฉันก็รู้สึกแบบว่า อ่อนแอ…”

แจ็คสันตบหลังมือทิฟฟานี่อย่างมั่นใจ “พระเจ้า คุณอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีแอเรียนใช่ไหม?” เขาแซวเล่น “โอ๋ ๆ ไม่ต้องกลัว เพราะว่าผมอยู่ตรงนี้กับคุณ ถูกไหม? อันที่จริง เดี๋ยวผมพาคุณไปที่ห้องพักเพื่อสงบอารมณ์และเอาเซอร์ไพรส์เล็กน้อยที่ผมเตรียมไว้ให้ก่อน”

ทิฟฟานี่แอบรู้สึกไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่แจ็คสันต้องการจะทำ “เซอร์ไพรส์” จะช่วยเธอจากความวิตกกังวลที่เพิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ได้อย่างไร?

สิ่งแรกที่กระทบใบหน้าของทิฟฟานี่ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปในห้องพักคือลูกปาที่ระเบิดออกมาซึ่งทำให้เธอตกใจมาก เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยและเสียงพูดคุยที่ตามมาทำให้ดวงตาของเธอแดงขึ้น

“เธอมาถึงแล้ว แอริ! และเธอสองคนด้วย นายา ธัญญ่า!” ทิฟฟานี่ร้องไห้ “พวกเธอมันแย่ที่สุด! ทำไมพวกเธอไม่บอกฉันก่อนหน้านี้ โดยเฉพาะเธอ แอริ เธอน่าจะกลับมาเมืองหลวงให้เร็วกว่านี้!”

นายาพาลูกของเธอ ลูลู่ มาด้วย “ขณะที่ธัญญ่าพาคุณปู่เธอมา ฉันต้องพาลูกมาด้วย เวลาของเราที่นี่อาจจะลำบากเกินไปหากเรามาที่นี่เร็วกว่านี้และต้องรออีกหน่อย ใช่ เราเลยตัดสินใจที่จะเร่งมายังจุดหมายปลายทางเมื่อใกล้ถึงเวลา” เธออธิบายก่อนเสริมว่า “ยินดีด้วย ทิฟฟานี่ จริง ๆ นะ เธอและแจ็คสันเป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมา วันนี้เธอสวยมากอย่างไม่น่าเชื่อ แจ็คสันก็เช่นกัน ดูดีมากเลย!"

ชายผู้ถูกเอ่ยรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้รับคำชมเช่นนี้ "ขอบคุณครับ งั้นผมจะปล่อยให้พวกคุณผู้หญิงคุยกันเอง ผมมีแขกบางคนที่จะต้องไปดูแล ยุ่งมาก ๆ !”

ทิฟฟานี่รอจนกระทั่งแจ็คสันจากไปก่อนที่จะโยนตัวเองไปที่เบาะนั่งและกางขากว้างโดยไม่ใส่ใจกับภาพที่เธอสร้างขึ้น เช่นนั้น ทิฟฟานี่ก็โยนมารยาทของสตรีผู้ดีที่ทิ้งและดูเหมือนเป็นผู้กระทำผิดมากกว่า

“โธ่เอ่ย พวกเธอรู้บ้างไหมว่าข้างนอกนั่นฉันเหนื่อยแค่ไหน? เช่น ฉันต้องฝ่าฟันผ่านกลุ่มคนที่ฉันไม่รู้จักด้วยซ้ำและมันก็ พระเจ้า มันทำให้ประสาทเสียมาก!” เธอโวยวาย “เอ่อ แค่คิดว่าฉันต้องออกไปที่นั่นอีกครั้งและแสร้งทำเป็นยิ้มให้กับกลุ่มคนแปลกหน้าและผู้แสร้งทำเป็นว่าไฮโซก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ฉันตัวสั่น อืม ต้องผ่อนคลายในขณะที่ฉันยังทำได้! เฮ้ ลูลู่ ทำไมเธอไม่ส่งเค้กชิ้นนั้นให้ป้าทิฟฟานี่ล่ะ เพราะฉันยังไม่ได้ทานข้าวเช้าและฉันรู้สึกหิวมาก!”

นายาหัวเราะคิกคักและหยิบเค้กจากมือลูกสาวเพื่อส่งให้ทิฟฟานี่ “มันเป็นพรที่ได้หมั้นหมาย ที่รัก อย่าทำให้อารมณ์ของเธอเสียไปด้วยการจินตนาการว่ามันเป็นสงครามที่เธอต้องต่อสู้ โอเค? ผ่อนคลาย เราอยู่นี่แล้ว อ้อ สามีเธอมาไหม แอริ?”

สีหน้าของแอเรียนแข็งทื่อขึ้นในวินาทีเดียว “เขาจะมาหรือไม่มาไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย” เธอประกาศภายใต้ลมหายใจของเธอ

เพราะคนร้ายคนนั้นได้ลักพาตัวยายผู้เฒ่าที่น่ารักของเธอไป แอเรียนจะไม่ไปตามหาเขาเพราะเรื่องนั้น ดีต่อเธอ ถ้ามาร์คต้องการดูแลยายของเธอแทน เพราะเธอจะไม่หลงกลกับเหยื่อล่อและกลับไปเข้าร่วมครอบครัวเทรมอนต์อีกครั้ง!

ในทางกลับกัน ธัญญ่าต้องแบกรับความตระหนักทางจิตที่เสื่อมถอยของคุณปู่แอนเดอร์สัน ถึงตอนนี้ เขาได้ถอยกลับไปสู่จิตใจของเด็กหนุ่มด้วยความกระหายที่ไม่รู้จักพอและรูปแบบการพูดที่ไม่ค่อยได้ความและเบลอ เมื่อเผชิญกับการพัฒนานี้ ธัญญ่าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพาคุณปู่ของเธอไปร่วมในพิธี ซึ่งตรงกับความปรารถนาของชายชราที่จะมาเมืองหลวง มันสำคัญอย่างยิ่งเพราะว่าวันเวลาของปู่ของเธอนั้นเหลือน้อยจนสามารถนับวันได้

ขณะที่สาว ๆ พูดคุยกันอย่างมีความสุข ประตูห้องพักก็เปิดออก เผยให้เห็นซัมเมอร์และแอตติคัส เวสต์ในรูปแบบที่สวยงามที่สุดของพวกเขา