บทที่ 653 การรวมตัวของครูและนักเรียน

“งั้นก็หมายความว่าคุณมีส่วนร่วมกับเธอจริง ๆ แล้วก็ผลิตลูกกับเธอด้วย!” แจ็คสันกัดฟันกรอด

"อะไรนะ? เธอมีลูกเหรอ? มันเป็นไปไม่ได้!" ใบหน้าของแอตติคัสเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วราวกับสายไฟ LED

“คุณไม่รู้เกี่ยวกับบาปที่น่าขยะแขยงที่คุณทำไว้จริง ๆ เหรอ? และคุณยังกล้าที่จะกลับบ้านอีก ผมอยากให้คุณตายไปจากบ้านหลังนี้นานแล้ว! ถ้าแม่รู้เรื่องนี้ ผมจะฆ่าคุณ!” แจ็คสันคำราม จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและออกจากที่พักของตระกูลเวสต์ไปโดยนำความโกรธเคืองของเขาไปกับเขาด้วย เขาเบื่อหน่ายกับปัญหานี้มานานแล้วและไม่อยากสนใจมันอีกต่อไป เนื่องจากแอตติคัสเต็มใจที่จะจัดการกับมันด้วยตัวเขาเอง แจ็คสันจึงยินดีที่จะให้เขาทำเช่นนั้น

แอตติคัสทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างทรุดโทรมขณะฟังรถของแจ็คสันขับออกไป เขาเข้าสู่ความงุนงงชั่วขณะแล้วดึงโทรศัพท์ออกมากดหมายเลข “ขอรายละเอียดการติดต่อของเบอร์นาเด็ตต์ เลกรานด์ด้วย ขอบคุณ"

…

เวลา 20.00 น. แอตติคัสและเบอร์นาเด็ตต์ได้พบกันที่ร้านอาหารฝรั่งเศสแห่งหนึ่ง มันเป็นการรวมตัวกันระหว่างเพื่อนเก่าแต่ความรู้สึกในอดีตของพวกเขาได้หายไปนานแล้ว เบอร์นาเด็ตต์ไม่ใช่นักเรียนที่อ่อนเยาว์และไร้เดียงสาของแอตติคัสอีกต่อไป

แอตติคัสได้สวมสูทเพราะมันน่าจะเหมาะสมกับโอกาสนี้ เขาไม่ได้ดูแก่เท่าครึ่งศตวรรษเลยแต่เขากลับให้ความรู้สึกของการเป็นผู้ใหญ่และมั่นคงเหมือนชายวัยกลางคน

เมื่อพวกเขานั่งลง เบอร์นาเด็ตต์ก็สั่งอาหารของเธออย่างใจเย็นและสั่งอาหารของแอตติคัสด้วย เธอดูเหมือนคุ้นเคยกับเขาอย่างสมบูรณ์ “คุณเวสต์ คุณยังคงหล่อเหมือนเดิม คุณดูไม่แก่กว่าวันที่เราพบกันครั้งสุดท้าย ฉันรู้รสนิยมของคุณ ถ้ามันยังไม่เปลี่ยน คุณไม่รังเกียจที่ฉันสั่งอาหารให้คุณใช่ไหม?”