บทที่ 654 คิดซะว่านี้เป็นการแก้แค้นของฉัน

นอกจากความจริงที่ว่าเขาไม่ได้ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในวันนั้นและแม้ว่าเขาจะดื่มก็เถอะ เขาจะไม่มีวันหมดสติหลังจากดื่มเพียงแค่แก้วเดียว ทุกคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เบอร์นาเด็ตต์ไม่ได้พยายามปิดบังเลย “ถ้าฉันไม่ใช้วิธีนี้ ฉันจะหวังที่จะได้อยู่กับคุณได้ยังไง? คุณไม่ยอมให้ความร่วมมือ ดังนั้นฉันจึงต้องผ่านความพยายามอย่างอุตสาหะ มันเหนื่อยมาก ฉันไม่สนใจว่าคุณแต่งงานแล้ว การแต่งงานของคุณเป็นเพียงบัตรสถานที่อยู่ จริง ๆ ฉันไม่ได้ต้องการสถานะที่เป็นทางการด้วย”

แอตติคัสรู้ว่าระหว่างเขากับเบอร์นาเด็ตต์จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ในขณะที่เขาหมดสติ ดังนั้นเขาจึงสบายใจมาก “ได้โปรดมีศักดิ์ศรีบ้าง ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา คุณยังเด็กอยู่ อย่าทำให้ชื่อเสียงของตัวเองแปดเปื้อนเลย”

เบอร์นาเด็ตต์ยิ้มอย่างเงียบ ๆ จากนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตู เธอเปิดประตูพลางสวมเสื้อนอนครึ่งตัวที่โปร่งใส ด้านนอกประตูมีกลุ่มครูและนักเรียน ในขณะนั้นเองที่แอตติคัสรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ได้หลอกเขา

หลังจากเหตุการณ์นั้น เขาก็ได้ออกจากเมืองและไม่ทิ้งอะไรไว้ข้างหลังเลย เบอร์นาเด็ตต์ไม่ได้ติดต่อเขาอีกเลย เขาไม่ถูกพบที่ไหนเลย แต่เธอไม่จำเป็นต้องมองหาเขา ในที่สุดในวันนี้พวกเขาก็ได้พบกันอีกครั้ง

ไม่มีผู้ชายที่ดีคนไหนที่จะตกหลุมรักผู้หญิงที่ไล่ตามเขาอย่างเปิดเผยและมีแรงจูงใจซ่อนเร้น อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอติดบ่วงเขา มันจะเป็นเรื่องยากที่จะกำจัดเธอ แอตติคัสรู้เรื่องนี้ ดังนั้นแม้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ แต่เรื่องปลอมของพวกเขาก็จะกลายเป็นเรื่องจริงตราบใดที่เบอร์นาเด็ตต์ปรารถนาโดยใช้ข่าวลือที่ครั้งหนึ่งเคยแพร่กระจายไปทั่วแวดวงของพวกเขา

"คุณต้องการอะไรจากผม?" เขากัดฟันถาม

เบอร์นาเด็ตต์ยิ้มเมื่อเธอหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นมาจิบ “ดูแลฉันและ… ลูกของเรา…” เธอพูด “ให้สิ่งที่ฉันต้องการและฉันจะรับประกันว่าชีวิตของเราจะสงบสุข มันเป็นเรื่องยากสำหรับฉันกว่าที่จะหาคุณเจอนะคุณเวสต์ ในที่สุดเราก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณหนีไปง่าย ๆ อีกแล้ว…”

แอตติคัสโกรธจัดจนเจ็บหน้าอก “ลูกอะไร? เด็กคนนั้นจะมาจากไหนได้? เด็กคนนั้นไม่สามารถเป็นของผมได้หรอก!”