บทที่ 696 ช่วยแม่จากกับดักน้ำผึ้ง

ทิฟฟานี่กลับจากที่ทำงานเร็วกว่าเวลาเลิกงานครึ่งชั่วโมง เพื่อชดเชยที่เธอละเลยแจ็คสัน เธอจึงตัดสินใจเข้าห้องครัวและทำอาหารเย็นเอง ใช่ เธอยอมรับว่าทักษะการทำอาหารของเธออาจจะแย่นิดหน่อย แต่เพียงความตั้งใจเท่านั้นที่สำคัญ

เมื่อได้ยินว่าเธอออกจากงานเร็วกว่าปกติ แจ็ตสัน ผู้ซึ่งคิดว่ากิจกรรมล่าสุดของเธอนั้นน่าสงสัย จึงตามเธอกลับไปที่ไวท์ วอเตอร์ เบย์อย่างเงียบ ๆ เกือบจะทันทีที่เขาเข้าบ้านไปเขาก็ได้ยินเสียงก่องแก่งออกมาจากห้องครัว ดังนั้นเขาจึงก้าวเข้าไปในห้องที่มีเสียงดังกล่าวลอดออกมา

เขาไม่แปลกใจเลยที่ห้องครัวตกอยู่ในความโกลาหล

ทิฟฟานี่กัดฟัน “คือว่า มันควรจะเป็นอาหารเย็น...”

แจ็คสันถอนหายใจด้วยความยอมแพ้ “ไม่เป็นไร ทิฟฟ์ ให้ผมทำดีกว่า ผมยังต้องกลับไปที่บริษัทเพื่อทำงานล่วงเวลาหลังอาหารเย็นอีก ผมพนันได้เลยว่าคุณจะต้องใช้เวลาถึงเช้ากว่าที่คุณจะสร้างผลงานชิ้นเอกของคุณให้สำเร็จ”

ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบกลับ โทรศัพท์ที่เธอเพิ่งซื้อมาใหม่ก็ดังขึ้นและตัดประโยคของเธอ

เธอเหลือบมองหน้าจอที่แจ้งเธอว่ามันเป็นสายจากนักสืบอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าเธอจะไม่ได้บันทึกชื่อผู้ติดต่อดังกล่าวแต่เธอก็จำหมายเลขนั้นได้ขึ้นใจ

ความรู้สึกผิดเล็กน้อยหยดลงในท่าทางของเธอ “เอ่อ โทษทีนะ ฉันต้องรับสายนี้”

บางสิ่งในสายตาของแจ็คสันขยับขึ้น เธอไม่เคยต้องรับสายใครลับหลังเขา

นักสืบบอกทิฟฟานี่ว่าแกรนท์ได้ไปเยี่ยมบ้านของลิเลียนอีกครั้ง มันทำให้หญิงสาวโกรธจัดจนเธอดึงผ้ากันเปื้อนออกจากเอวและฉกกระเป๋าถือของเธอก่อนที่จะมุ่งหน้าไปที่ประตู

“ฉันต้องออกไปทำธุระและมันจะใช้เวลาสักพัก” เธอประกาศ “ถ้าคุณทำอาหารเย็นเสร็จก่อนที่ฉันจะมาก็กินก่อนฉันเลยนะ”

เธอจากไปก่อนที่แจ็คสันจะทันได้พูดอะไรที่เฉียบขาด เมื่อเขาสำรวจดูความโกลาหลในครัวแล้วเขาก็พบว่าสภาพของมันช่างทำให้เสียอารมณ์ที่จะทำอะไรทั้งนั้น