บทที่ 710 อับจน

ทิฟฟานี่เริ่มกังวลเล็กน้อย “ไม่… ฉันแค่รู้สึกว่ามันค่อนข้างน่าอาย นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ได้บอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันคิดว่าฉันจะแก้ปัญหาได้ด้วยตัวเอง แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าอเลฮานโดรจะช่วยฉันได้… ฉันไม่ได้ติดต่อกับเขาเลยด้วยซ้ำ เขาให้นามบัตรกับฉันหลังจากที่เขาแก้ไขปัญหานั้นให้ฉันแล้วเท่านั้น

ในสถานการณ์เช่นนี้แน่นอนว่าฉันต้องรับนามบัตรของเขาไว้ ฉันไม่ได้คิดเกี่ยวกับความตั้งใจของเขา ฉันแค่อยากจะตอบแทนเขาและทำมันให้สำเร็จ จากนี้ไปเราจะไม่ติดต่อกันอีก ดังนั้น…” เมื่อเธอพูดสิ่งเหล่านั้น เธอก็ถามเขาว่า “ลินน์ติดต่อคุณเหรอ? ตอนนี้เธอทำงานให้กับอเลฮานโดร ฉันเจอเธอที่นั่น…”

แจ็คสันเดินไปที่หน้าต่างและหันออกจากเธอ เขาฟังดูเย็นชา “ดังนั้นคุณจึงได้รับอนุญาตให้ทานอาหารกับผู้ชายคนอื่น แต่ผมถูกห้ามไม่ให้รับสายจากผู้หญิงคนอื่นเหรอ?”

เธอรู้สึกว่าเธอได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม “คุณอ้างว่าคุณไม่ได้ติดต่อกันแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ดูเหมือนว่าเขาจะแสดงออกด้วยความโมโห ทัศนคติของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง “ผมไม่ได้ริเริ่มที่จะติดต่อเธอ เธอโทรหาผมก่อน มีปัญหากับสิ่งนั้นเหรอ? คุณเองก็ทำได้ แล้วทำไมผมถึงทำอย่างนั้นไม่ได้ล่ะ?”

เธอไม่ได้โต้เถียงกับเขา จากนั้นเธอก็กัดริมฝีปากและพูดว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะออกไปทำงานต่อนะ”

เมื่อเธอหันกลับไปแจ็คสันก็เหลือบมองกองเอกสารกองใหญ่บนโต๊ะทำงานของเธอ "คุณมาสาย!"

เธอไม่หันกลับไป "ฉันรู้ ตามกฎที่นี่ ฉันสูญเสียโบนัสการเข้าร่วมของฉัน ไม่เป็นไร!”

พวกเขามาถึงทางตันแล้วจริง ๆ หลังจากที่ทิฟฟานี่เลิกงาน เธอก็ขับรถไปที่คฤหาสน์เทรมอนต์โดยตรง ในขณะนั้น เธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับแจ็คสันเลย ไม่ว่าเขาจะทำงานล่วงเวลาและจะเลิกดึกแค่ไหนหรือว่าเขากำลังทานอาหารเย็นและทานกับใคร

เธอแค่อยากจะอยู่กับแอเรียน เมื่อเธออยู่กับแอเรียนเท่านั้น เธอจึงจะสามารถผ่อนคลายได้อย่างเต็มที่โดยไม่มีความเครียดใด ๆ