บทที่ 716 คุณถูกเสมอ!

เธอจ้องมองไปที่เขา "ไม่ใช่ธุระอะไรของคุณ!"

เขาเตะกระเป๋าเดินทางของเธอออกไป “คุณก็พูดไปแล้วว่าคุณขอโทษและอธิบายแล้ว ตอนนี้ถึงคราวที่ผมต้องพูดบ้าง ตกลงไหม? เราหยุดพูดเรื่องนี้ก่อนได้ไหม? มันดึกแล้ว เข้านอนกันเถอะ”

การเอ่ยถึงเรื่องเข้านอนทำให้เธอเดือดดาลอีกครั้ง ย้อนกลับไปที่คฤหาสน์เทรมอนต์เมื่อเธอกินไม่ได้สักคำ เขากินราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและนอนหลับราวกับว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี

เขาดูราวกับว่าเขาเดินหน้าต่อไปได้ ณ จุดนี้ เธอรู้สึกราวกับว่าการสับใครสักคนเป็น ๆ จะเป็นสิ่งที่โหดร้ายที่สุด แต่เขากลับเงียบ เขาไม่พูดอะไรเลยและเพียงจ้องมองเธอด้วยใบหน้าที่เย็นชา ใครจะทนได้?

เห็นได้ชัดว่าเมื่อวันศุกร์นั้นพวกเขาแยกทางกันโดยไม่ดีแต่ทว่าเขาไม่เคยติดต่อเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียวเป็นเวลาสองวัน! ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนกับว่าเขาไม่ได้สนใจเธอเลย!

“คุณอาจจะนอนได้ แต่ฉันนอนไม่ได้! คุณไม่มีหัวใจ คุณไม่ได้เจ็บ คุณไม่รู้สึกอะไร แต่ฉันไม่เหมือนคุณ!”

ความโกรธเคืองผสมกับความคับข้องใจของเธอเองตำหนิชายผู้นั้นสำหรับความโหดร้ายของเขาอย่างแจ่มแจ้ง สิ่งเหล่านี้เป็นพรสวรรค์ตามธรรมชาติของผู้หญิง

ในตอนนี้ ผู้หญิงคนนั้นจะไม่นึกถึงสาเหตุเริ่มแรกเบื้องหลังการทะเลาะวิวาท แต่จะมองเพียงทัศนคติปัจจุบันของผู้ชาย มันคือการไล่ล่าอย่างต่อเนื่อง มันก็เป็นแบบนี้แหละ แม้จะดูไม่สมเหตุสมผลสักเพียงใด

ทว่าผู้ชายยังคงแสดงพฤติกรรมเหมือนเดิม มันไม่เกี่ยวอะไรกับความรัก ดังนั้น จิตใจของผู้หญิงจึงมีความสงสัย 50% ความคับข้องใจ 30% และความโกรธ 20% ตรรกะเหรอ? ศูนย์

แจ็คสันเบ้ปากโดยพูดไม่ออก เขามักจะใจเย็นและสงบสติอารมณ์เมื่อทะเลาะกับแฟนเก่า ๆ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาไม่สามารถสงบนิ่งกับทิฟฟานี่ได้เลย การแก้ปัญหาเคยเรื่องง่าย ๆ สำหรับเขาแต่ตอนนี้เขากลับหมดหนทาง ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำถามเช่น “ฉันจะทำอย่างไร?”, “ฉันจะพูดอะไรเพื่อทำให้เธอสงบลงได้?”, “เธอจะตีฉันไหมถ้าฉันพูดผิดไป?”