บทที่ 717 การทะเลาะยังคงดำเนินต่อไป

ทิฟฟานี่หยุดสิ่งที่เธอทำก่อนที่จะลุกขึ้นยืนและเผชิญหน้ากับเขา “ใครเป็นคนพูดว่าฉันสามารถทานอาหารกับอเลฮานโดรได้ โดยที่การที่คุณติดต่อกับลินน์คงไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไร? คุณไม่รู้อะไรเลยเหรอ? คุณมีความอดทนสูง

ฉันไม่อยู่ตั้งสองวันและคุณก็ไม่เคยโทรหรือส่งข้อความหาฉันเลย ฉันยังสำคัญกับคุณอยู่ไหม? ฮะ? คุณคิดที่จะลงไปเปิดประตูให้ฉันตอนที่ฉันกลับมาถึงบ้านเมื่อครู่นี้ไหม? ฉันคงไม่ได้เข้าบ้านถ้าฉันมาที่นี่ด้วยตัวเอง!”

แจ็คสันเงียบไปอีกครั้ง ตามที่คาดไว้ มันไม่มีประโยชน์ที่จะใช้เหตุผลพูดคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง เขารู้ว่าเธอพักอยู่กับแอเรียน เขาจึงไม่ได้โทรหา ถ้าเธอจะไม่กลับบ้าน การที่เขาโทรหาเธอจะไม่ลงเอยกับการทะเลาะกันอีกหรือ? การทะเลาะกันที่บ้านตัวเองจะไม่ดีกว่าหรือ? เขารอเธอกลับมาบ้านเพื่อที่พวกเขาจะได้แก้ปัญหานี้ด้วยกัน... ใครจะคิดว่าเธอจะหายไปตั้งสองวัน?

เขาสงสัยว่าทำไมเธอไม่เปิดประตูเองเมื่อเธอกลับมาถึงบ้าน เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็มีกุญแจ เขายังสงสัยว่าทำไมเธอถึงเลือกที่จะเคาะประตูแทนที่จะโทรหาเขา ทำไมเธอถึงวิตกกังวลว่าเธอจะสามารถเข้ามาได้หรือไม่? มันไม่มีเหตุผลที่จะมีปัญหานี้กันเลย…

ความเงียบของเขาทำให้เกิดเปลวไฟแห่งความโกรธของทิฟฟานี่อีกระลอกหนึ่ง “ก็ได้ การพูดคุยกันคงมีค่าเกินไปสำหรับการกระทำของคุณ ฉันจะไม่หวังที่จะได้รับคำพูดหวานแววของคุณอีกต่อไป เพียงได้เท่านี้จากคุณก็มากเกินพอสำหรับฉันแล้วจริง ๆ ฉันไม่น่ากลับมาวันนี้เลย!”

แล้วเธอก็ก้มลงเก็บกระเป๋าต่อไป เขาคว้ากระเป๋าสัมภาระของเธอแล้วโยนมันกลับเข้าไปในตู้ “คุณคิดจะไปไหน? หืม? ขึ้นเตียงแล้วไปนอนซะ!”

ทิฟฟานี่กัดริมฝีปากและเดินไปที่ประตู “คุณนอนเลยถ้าคุณต้องการ ฉันจะไม่รั้งเวลานอนของคุณอีกต่อไป”

เขาก้าวไปข้างหน้าและหยุดเธอโดยทำให้น้ำเสียงของเขาอ่อนลงในขณะที่เขาพูด “พอเถอะ ตกลงไหม? มันดึกแล้ว คุณจะไปไหน?"

เธอพยายามดิ้นรนให้พ้นจากเงื้อมมือของเขาด้วยกำลังทั้งหมดของเธอ แต่ก็ไม่เป็นผล เธอหนีไปไม่ได้ ท้ายที่สุดเพราะเขากำมือของเธอเอาไว้แน่น "มันไม่ใช่ธุระอะไรของคุณ! คุณไม่ได้สนใจอยู่แล้ว! คุณไม่สนใจ!”

เขาเปิดสวิตช์บนผนังและเปิดไฟ จากนั้นเขาก็อุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนแล้วโยนเธอลงบนเตียง ขณะที่เธอกำลังดิ้นรนที่จะลุกขึ้นเขาก็ปีนขึ้นไปบนตัวเธอและเริ่มปลอบเธอเบา ๆ “หยุดโวยวายได้แล้ว เป็นเด็กดีนะ นอนเถอะ…"