บทที่ 73 รอยเลือด

ก่อนที่เธอจะได้สติกลับคืนมา มาร์คก็พุ่งไปข้างหน้าและกดทับริมฝีปากของเธอ “ผมไม่อนุญาต คุณไม่สามารถไปได้! คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ละสายตาไปจากผม!” เขากระซิบเสียงแหบและสัมผัสริมฝีปากของเขากับเธอ

แอเรียนต้องการอธิบายว่าเธอเป็นเพียงการออกไปพักผ่อนและเพลิดเพลินกับนิทรรศการศิลปะ แต่เขาไม่ทันได้ให้โอกาสเธอเลย

เธอบอกได้เลยว่า มาร์คไม่สบายและค่อนข้างจะสาหัสเช่นกัน

จิตใจของเขาสับสนเล็กน้อย เมื่อเขารั้งเธอไว้ เธอจึงไม่สามารถต่อต้านเขาได้ จากนั้นในขณะที่เธอกำลังจะขาดอากาศหายใจในที่สุดเขาก็เลื่อนริมฝีปากลงมาที่คอของเธอ ...

เธออ้าปากค้างหายใจอย่างสั่นคลอน “มาร์ค… คุณไม่สบาย ไปโรงพยาบาลกันเถอะ…หยุดก่อน…”

เขาไม่สนใจเธอราวกับว่าเขาไม่ได้ยินเธอเลย

จิตใจของแอเรียนยู่ในความพร่ามัว ในที่สุดแล้วเขาก็ไม่ปล่อยให้เธอหนีไป… เขาจะรังเกียจความสกปรกของเธอไหม ในตอนที่เขากลับมามีสติ?

เมื่อพายุสงบลง ในที่สุดเขาก็ทรุดลงสู่ห้วงนิทราลงโดยยังคงนอนอยู่บนตัวของเธอ...

เธอพบว่ามันยากมากที่จะหายใจ ราวกับว่าร่างกายของเธอกำลังจะพังทลายลงจากความเหนื่อยล้า

เธอรอให้พละกำลังของเธอกลับคืนมาก่อนที่จะผลักเขาออกจากเธออย่างระมัดระวังและปรับให้เขาอยู่ในท่านอนที่สบาย