บทที่ 737 ความกังวลที่เป็นพรของมาร์ค ความทรมานที่ต้องสาปของแจ็คสัน

ไม่นานหลังจากเทศกาลอีสเตอร์ มาร์คก็ตัดสินใจเดินทางไปต่างประเทศ มันเป็นการจากไปที่ค่อนข้างน่าแปลกใจสำหรับนิสัยปกติของเขา ปกติทุกธุรกิจในต่างประเทศจะถูกส่งต่อให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของมาร์คเสมอถ้าคนเหล่านั้นสามารถช่วยได้

อย่างไรก็ตาม คราวนี้เขาไม่มีทางเลือก ดังนั้นเขาจึงคาดว่าจะต้องแยกจากภรรยาของเขาเป็นเวลาประมาณครึ่งเดือน

วันที่ต้องออกเดินทางของเขาเริ่มต้นด้วยการที่เขาทำรายการคำแนะนำอันยาวเหยียดให้แก่แมรี่และเฮนรี่ โดยครอบคลุมขอบเขตที่หลากหลายรวมถึงตารางชีวิตประจำวันของแอเรียนและแผนการรับประทานอาหารจนถึงชั่วโมงในการนอนและการออกกำลังกายของเธอ

หลายคนคงเริ่มสงสัยว่าเหตุการณ์วันสิ้นโลกจะเกิดขึ้นกับเขาหรือไม่หลังจากที่เขาจากไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ใครคนหนึ่งมองดูความกังวลใจที่สัมผัสได้ทั่วใบหน้าของเขา หากเฮนรี่ไม่เตือนเขาว่าเครื่องบินกำลังจะออกในเร็ว ๆ นี้ การจู้จี้ไม่หยุดหย่อนของชายผู้นั้นอาจไม่มีวันหยุดนิ่ง

แอเรียนส่งเขาออกไปที่ประตู ซึ่งชายผู้น่าสงสารนั้นเดินไปที่รถได้โดยหันกลับมามองทุก ๆ สามก้าว

“เอาล่ะ พอแล้ว อยู่ที่นี่นะ ใช่ เพราะที่นี่หนาว เธอรู้อะไรไหม? กลับเข้าไปในบ้านเดี๋ยวนี้ โอเค้? ฉันสัญญาว่าฉันจะกลับมาโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดังนั้น เป็นเด็กดีและอยู่แต่ในบ้านนะ แล้วฟังคำแนะนำของพวกเขาด้วย

รอฉันกลับมาก่อนที่จะไปตรวจสุขภาพของเธอด้วย ได้ยินฉันไหม? ถ้าเธอรู้สึกไม่สบายแม้แต่นิดเดียวให้แจ้งเฮนรี่และแมรี่ทันที ตกลงไหม? และ"

สำหรับแอเรียนทั้งหมดนั้นก็เหมือนกับการได้ยินยุงหึ่งในหัวของเธอ เธอคิดว่าผู้ชายนั้นจู้จี้ได้พอ ๆ กับผู้หญิงอย่างไม่ต้องสงสัย “ค่ะ ‘แม่’” เธอตอบด้วยเสียงดั่งร้องเพลง

ในที่สุดรถก็หายไปจากสายตาของเธอ แอเรียนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกแต่ไม่นานก็ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็วจากความรู้สึกแปลกใหม่ในอกของเธอ

เธอรู้สึกกลวงเล็กน้อยและถ้าเธอเข้าใจถูกต้องนั้นแสดงว่าเธอคิดถึงมาร์คจริง ๆ เธอเคยชินกับการมีเขาอยู่มากจนรู้สึกว่าการหายตัวไปของเขารู้สึกแปลก แม้ว่ามันเพิ่งจะเริ่มต้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนก็ตาม

แอเรียนพยายามหลุดพ้นจากความพลัดพรากอย่างกะทันหันและรู้สึกหมดหนทางเล็กน้อย การตอบสนองอัตโนมัตินี้ไม่สามารถเป็นลางดีสำหรับเธอได้ เธอต้องจำไว้ว่าเธอกลับมาหามาร์คเพียงเพราะเห็นแก่เด็กและความคุ้นเคยนั้นเป็นยาอันตราย

มันอาจจะค่อย ๆ เกลี้ยกล่อมให้แอเรียนที่ค่อย ๆ ผ่อนคลายให้มีความสุขกับชีวิตของเธอท่ามกลางความอบอุ่นและการดำรงอยู่ของเขาจนกระทั่งเธอเริ่มที่จะผูกพันกับชีวิตที่มีเขาอยู่ด้วยตลอดจนเธออาจจะไม่ต้องการทางเลือก

กลับมาในรถ ความวิตกกังวลของมาร์คแทบจะไม่ทุเลาลง เขาเอาแต่ชำเลืองมองโทรศัพท์ที่ที่นั่งข้างเขา “ไบรอัน? ฉันเริ่มกระสับกระส่ายแล้ว…”

ความคิดแรกของไบรอันคิดว่าเขากังวลเกี่ยวกับธุรกิจในต่างประเทศของเขา "เอาน่า มันแทบจะไม่น่ากังวลเลย คุณต้องทำมันได้ดีแน่ ๆ”

มาร์คขมวดคิ้ว “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น พระเจ้า อีกนานไหมกว่าเครื่องจะขึ้น? นายคิดว่าฉันสามารถจะขึ้นเครื่องช้าหน่อยได้ไหม? เรา แบบว่า เราจะกลับไปที่คฤหาสน์สักครู่ก่อนได้ไหม? ฉันอยากจะไปเจอแอริสักแปบ”

ไบรอันสำรวจดูมาร์คผ่านกระจกมองหลังอย่างละเอียดราวกับว่าเขากำลังตรวจสอบสิ่งมีชีวิตที่อยากรู้อยากเห็น “คุณกังวลเรื่องความเป็นอยู่ของนายหญิงเหรอครับท่าน? แต่คุณไม่ได้ให้คำแนะนำแก่เฮนรี่และแมรี่เพียงพอแล้วเหรอครับ? คนสองคนที่คุณมอบหมายหน้าที่ให้เป็นผู้ดูแล