บทที่ 738 การปลอบโยนในโลกีย์

คนเดียวที่ต้องการจะเลิกรากันคือเธอ เธอเพียงผู้เดียว

แถบการแจ้งเตือนด้านบนแสดงให้เห็นว่ามีสายเรียกเข้าพลางเลื่อนลงมาและบังใบหน้าของเธอจากมุมมองของแจ็คสัน เขารับสายนั้นอย่างเยือกเย็นด้วยความรู้สึกโกรธเล็กน้อย “ว่าไง?”

เสียงหวานแหบพร่าและขี้ขลาดกระทบหูของเขา “สวัสดีค่ะคุณเวสต์ คืนนี้อยากมาเจอเพื่อนเก่าหน่อยไหม? ข่าว 'การเป็นอิสระ' ล่าสุดของคุณกำลังแพร่ระบาดไปทั่ว ดังนั้น ฮิ ๆ ยินดีด้วยค่ะ!”

การตอบสนองอัตโนมัติของแจ็คสันคือ ไม่ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่คำพูดนั้นจะออกจากปากเขา เขาก็รั้งตัวเอง นี่เป็นอดีตของเขาที่ไล่ตามเขา ครั้งสุดท้ายที่เขายอมตามใจตัวเองคือเมื่อไหร่? เขาเกือบลืมไปแล้วว่าวิถีชีวิตแบบเก่าของเขามีอิสระมากเพียงใด

“ได้สิ” เขาพูด

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้พยายามจะซ่อนความตื่นเต้นของเธอเลย "โอ้ พระเจ้า! เยี่ยมเลย! อย่าปล่อยให้เรารอนานนะสุดหล่อ”

เนื่องจากแจ็คสันไม่ใช่คนประเภทที่จะมีความสุขในยามค่ำคืนโดยไม่พาเพื่อนสนิทของเขาไปด้วย เขาจึงส่งข้อความหาเอริกหลังจากที่สิ้นสุดการโทรนั้นทันที 'นาย ฉัน ปาร์ตี้คืนนี้'

แค่นึกถึงแอลกอฮอล์ก็ทำให้เอริกรู้สึกไม่สบายแล้ว 'ฉันเลิกไปแล้ว เค? ดื่มเบียร์ไม่ได้แล้ว ไม่อยากตายไว'

'สั่งน้ำผลไม้สิ มีผู้หญิงนะ'

'ไอ้บ้า! เพิ่งโสดได้ไม่กี่วันและด้านป่าเถื่อนของนายก็ออกมาแล้วเหรอ?'

'ไปหรือไม่ไป ฉันไม่สนใจเรื่องไร้สาระอื่น ๆ'