บทที่ 798 บนยอดเขาแห่งความโศกเศร้า ที่ที่ฉันพูดคนเดียว

ดวงตาของแจ็คสันฉายแววของความดีใจ เขาลุกขึ้นและตามทิฟฟานี่กลับเข้าไปในห้องนอน

เธอถอดแจ็กเก็ตออก โดยเหลือเสื้อชั้นในและกางเกงยีนส์ทรงสกินนี่ไว้ก่อนจะปีนขึ้นบนที่นอน ในขณะเดียวกัน แจ็คสันซึ่งใส่ชุดนอนมองมาที่เธอและถามว่า “นี่คุณจะไม่ถอดกางเกงยีนส์นั้นจริง ๆ เหรอ? ผมจะไม่พูดถึงว่ามันสกปรกแค่ไหนหลังจากที่ใส่มันมาแล้วทั้งวัน แต่คำถามของผมคือ มันไม่อึดอัดและจะทำให้คุณนอนไม่สบายเหรอ?”

เธอจ้องหน้าเขา “หึ พยายามได้ดีนะ แต่ฉันจะไม่ถอดมันออก! ถ้าคุณคิดว่ามันสกปรกก็ไม่ต้องนอนกับฉันสิ!”

จากนั้น หลังจากที่จำได้ว่านี่คือบ้านของเขา ทิฟฟานี่ที่อายก็รวบรวมความสำนึกในตนเองมากพอที่จะพูดว่า “คุณยืนยันว่าจะให้ฉันมาที่นี่เองหนิ!”

แจ็คสันเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าด้วยความรำคาญเล็กน้อยและโยนเสื้อสเวตเตอร์สีขาวบาง ๆ ของเขาให้เธอ “ผมหมายถึงว่าคุณควรจะเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นที่จะทำให้นอนหลับสบายขึ้นมาก ไม่ต้องกังวล เสื้อของผมยาวพอที่จะคลุมถึงหัวเข่าของคุณเลยแหละ”

ความเงียบของทิฟฟานี่เป็นหนึ่งในข้อตกลงโดยปริยาย เธอคว้าเสื้อสเวตเตอร์และมุ่งหน้าเข้าห้องน้ำ

หลังจากที่เธอเปลี่ยนเสื้อเสร็จ เธอก็ตกใจมากที่เห็นว่าแจ็คสันไม่ได้ใส่ความความยาวที่เกินจริงของมัน ชายเสื้อของเสื้อสเวตเตอร์เกือบจะปิดหัวเข่าของเธอจริง ๆ เขาสูงขนาดนี้มาตลอดเลยเหรอ? ที่สำคัญกว่านั้น ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ที่กำลังใส่เสื้อผ้าของผู้ใหญ่?

เมื่อเห็นเธอสวมเสื้อเขา แจ็คสันก็พูดขึ้นว่า “โย่ มันถึงเข่าคุณจริง ๆ! พระเจ้า คุณตัวเล็กมาก!”

ทิฟฟานี่หยิบหมอนและโยนมันใส่หน้าเขา "โทษทีนะ! แต่เสื้อคุณต่างหากที่ใหญ่เกินไป! ไม่ใช่ฉันที่ตัวเล็ก!"

"โอเค ๆ! คุณชนะ! เสื้อผมใหญ่เกินไป!” เขาพูดพลางแกล้งทำเป็นยอมจำนน

ทั้งคู่นอนลงบนเตียงและต่างคนต่างนิ่งเงียบ

จิตใจของทิฟฟานี่เริ่มล่องลอยไปหาธัญญ่าและยิ่งเธอคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งนอนหลับยากขึ้นเท่านั้น เธอหันไปทางแจ็คสันพลางหวังจะสนทนากับเขา แต่เธอก็ต้องพบว่าเขาหลับสนิทไปแล้ว