บทที่ 799 ไม่ใช่วัสดุวายร้ายอย่างแน่นอน

ธัญญ่าขมวดคิ้ว “คุณทำอะไร… คุณทำอะไรในขณะที่ฉันเมา? ฉันเคยคิดว่าคุณเป็นคนท้องถิ่นในเมืองหลวง แต่คุณไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลยเหรอ? ฟังนะ ฉันเข้าใจ คุณอยากประสบความสำเร็จ ฉันก็เหมือนกัน ฉันต้องการหยั่งรากในเมืองนี้และเติบโตขึ้น แต่ฉันก็รู้ด้วยว่าคุณต้องยืนบนพื้นให้ได้ก่อนถ้าคุณต้องการที่จะหยั่งราก! ไม่ว่าคุณกำลังวางแผนอะไรในตอนนี้ มันจะทำลายคุณเท่านั้น!

“คุณเป็นเรื่องราวแห่งความสำเร็จสำหรับฉันแล้วนะเบคเค็ต คุณเป็นเจ้าของรถ บ้าน และงานที่มีรายได้สูง คุณฉลาด มีความรู้ มีการศึกษา! คุณมีสิ่งเหล่านี้แล้ว ทำไมคุณถึงยังทำอย่างนี้ล่ะ?”

“ทั้งหมดนั่นเป็นภาพลวงตา! ผมบ้านหลังนั้น! รถคันนี้ก็ซื้อผ่านเงินกู้! และงานของผมอาจได้ค่าตอบแทนสูง แต่ 10 ปีก็ยังคงไม่เพียงพอสำหรับดาวน์อะไรในเมืองนี้!” เบคเค็ตกัดฟัน

“ผมมองไม่เห็นอนาคตของตัวเองและผมเกลียดมัน! เกลียดที่ไม่รู้ว่าชีวิตจะพลิกผันเมื่อไร! แล้วก็คุณ… คุณเป็นตั๋วที่พระเจ้ามอบให้เพื่อให้หลุดพ้นจากเรื่องนี้และผมจะไม่ปล่อยคุณไปง่าย ๆ! คุณไม่รู้เหรอว่าเมืองที่มีกลิ่นเหม็นนี้ไม่ได้ขาดคนขี้โกงอย่างผมเลย ใครกันที่ไม่ดีกว่าหรือแย่กว่ากัน? ผมจะยืนอยู่เหนือฝูงชนขนาดใหญ่ที่เหลือนี้ได้ยังไง ฮะ?!”

ความเศร้าใจเริ่มสัมผัสใบหน้าของธัญญ่า “คุณ… คุณไม่เคยชอบฉันเลยใช่ไหม? คุณไม่ได้พาฉันไปเดทเพราะคุณชอบฉัน แล้วคุณจะไม่ขอโทษพี่ทิฟฟานี่ด้วย ถูกไหม?”

คำตอบของเบคเค็ตนั้นมาทันทีและแน่วแน่ "ไม่มีทาง! โอ้ ผมรู้ว่าคุณรู้สึกยังไงกับผม แต่ผู้หญิงที่ผมกำลังมองหาไม่ใช่คนงี่เง่าและไร้เดียงสาอย่างคุณ ไม่ มันต้องเป็นคนพื้นเมืองของเมืองหลวง เพราะเมื่อนั้นผมจะสามารถซึมซับเข้าสู่สังคมนี้ได้อย่างแท้จริงและกลายเป็นสมาชิกของเมืองชั้นยอดแห่งนี้! และผมจะไม่มีวันขอโทษทิฟฟานี่ เลนเด็ดขาด อันที่จริงผมอยากให้เธอยอมรับว่าเธอเป็นคนเลียนแบบงานผม!”

ธัญญ่าบีบขวดน้ำให้แน่น เธอสาดน้ำที่เหลือทุกหยดลงบนใบหน้าของเบคเค็ตโดยตรงด้วยความเดือดพล่าน

“ไอ้… ไอ้สารเลว! ไม่ว่าฉันจะเคยชื่นชมคุณมากแค่ไหน แต่… ไม่อีกแล้ว! คุณคือ... ตอนนี้คุณไม่มีค่าอะไรสำหรับฉัน! ฉันคิดว่าโลกนี้มีคนที่ใจดีมากกว่าคนชั่วร้าย แต่คุณแสดงให้ฉันเห็น

คุณแสดงให้ฉันเห็นว่าไอ้สารเลวที่น่ารังเกียจอย่างคุณยังมีมากเกินไป! คุณไม่สมควรได้รับความเคารพจากฉันแม้แต่นิดเดียวและทิฟฟานี่จะไม่มีวันก้มหัวทำตามคำขอร้องของคุณเด็ดขาด แผนการชั่วร้ายของคุณถึงวาระที่จะล้มเหลว!”

แทนที่จะระเบิดด้วยความโกรธ เบคเค็ตกลับยิ้มในขณะที่เช็ดน้ำออกจากใบหน้าของตัวเองด้วยกระดาษทิชชู่

“ผมไม่สนหรอกว่าคุณคิดยังไงกับผม ผมรู้ว่าคุณเป็นเด็กกำพร้า ดังนั้นทิฟฟานี่จึงเป็นเพื่อนคนเดียวที่คุณมี ในทางใดทางหนึ่ง คุณเกือบจะเป็นเหมือนความรับผิดชอบของเธอ และตอนนี้ เพื่อประโยชน์ของคุณ เธอจะยอมรับกับสื่อว่าเธอเป็นผู้ลอกเลียนแบบที่น่าอับอาย คุณคอยดูเถอะ อีกไม่กี่ชั่วโมงเราจะได้คำตอบกันแล้ว”

"ไม่! ไม่ไม่ไม่!" ธัญญ่าขมวดคิ้วพลางกัดฟันแน่น “พี่แอริจะไม่มีวันยอม! พี่แจ็คสันก็จะไม่ยอม! และฉัน ฉันจะกลับบ้านและหยุดคุณ!”