บทที่ 911 ลงโทษผู้ที่เปิดโปงความทรงจำเหล่านี้

ทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของธัญญ่าเลย แต่เธอจะต้องรับผิดตลอด เพื่ออะไรกัน? การต้องแบกรับความผิดที่เธอไม่ได้ทำมันยุติธรรมตรงไหน? แล้วทำไมซัมเมอร์ถึงต้องเปิดโปงความทรงจำที่เจ็บปวดเหล่านี้ด้วย?!

เมื่อเธอฟื้นคืนสติได้ในที่สุด ธัญญ่าก็ปล่อยมือจากคอของซัมเมอร์ด้วยความหวาดกลัวและร้องว่า “โอ้พระเจ้า… โอ้พระเจ้า! หนูขอโทษ! หนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูขอโทษ! ได้โปรดอย่าตะคอกหนูนะ… ได้โปรดหยุดทรมานหนูด้วยคำพูดเหล่านั้นสักที…”

มือของซัมเมอร์รีบจับคอตัวเองก่อนที่จะผลักผู้หญิงคนนั้นออกไป “แคร่ก… เธอจะฆ่าฉัน! แคร่ก ๆ… เธอ… เธอมันบ้า!” เธอร้องเสียงหลงอย่างตะกุกตะกัก

ธัญญ่าน้ำตาไหลขณะที่เธอส่ายหัวโดยไม่หยุดหย่อน “มะ-ไม่! ไม่จริง! ไม่จริง… ไม่จริง ไม่จริง หนูไม่ได้จะฆ่าคุณ… หนูขอโทษ หนู…”

ท่าทางที่โยกไปโยกมาของธัญญ่าทำให้ซัมเมอร์ขวัญเสีย นั่นมันอะไรกัน? ตัวตนที่แท้จริงของธัญญ่าเหรอ? ด้วยความกลัวหญิงชราคนนั้นจึงหันหลังและเผ่นออกจากอพาร์ทเม้นท์ เธอจะไม่อยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว เพื่อว่าจะมีอะไรที่น่ากลัวกว่านี้เกิดขึ้นอีก!

ธัญญ่าเหลือบไปเห็นเงินที่ซัมเมอร์ลืมไว้ เธอจึงรีบหากระเป๋าเพื่อหยัดเงินเข้าไปก่อนที่จะวิ่งตามซัมเมอร์ “ป้าซัมเมอร์! เงินคุณ! หนูไม่ต้องการมัน! เอามันกลับไปด้วย!”

ซัมเมอร์ไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังไปมอง เธอกลับกระโดดขึ้นรถและตะโกนบอกคนขับว่า “ไป ไป ไป! กลับบ้าน!” แทน

ทว่าธัญญ่าวิ่งไวมาก เธอวิ่งมาตีคู่รถและกระชากประตูอย่างรุนแรงพลางยัดกระเป๋าเข้าไป “หนูไม่ต้องการเงินคุณ! ละ-และเมื่อกี่หนูผิดเอง ได้โปรดยกโทษให้หนูด้วย!”

ซัมเมอร์ไม่ตอบอะไร เมื่อรถขับไปถึงที่ทางลาดยางแล้วเท่านั้นที่ในที่สุดเธอก็ถอนหายใจออกมายาว ๆ

เธอกลัวจริง ๆ ว่าเธอจะตายในมือของธัญญ่าที่อพาร์ทเม้นท์นั้น แค่เพียงหวนนึกถึงมันก็ทำให้เธอสั่นสะท้านเข้ากระดูกแล้ว!