บทที่ 912 เราต่างก็ตกเป็นทาสของอดีตและของเล่นของปัจจุบัน

เสียงเคาะประตูรัว ๆ ทำให้ธัญญ่าที่หมดอาลัยตายอยากต้องลุกออกจากเตียงและเดินมาทางประตู เธอเหนื่อยเกินกว่าจะสงสัยแขกผู้ไม่ได้นัดล่วงหน้าของเธอคือใคร

เมื่อเธอเปิดประตูออกเธอก็พบกับแจ็คสันที่เดือดดาล ธัญญ่าตัวแข็งทื่อพลางนึกไม่ออกว่าจะต้องทำตัวอย่างไร

ผู้ชายที่ต้องการจะหลีกเลี่ยงเธอทุกวิธีทางก็มาหาเธอจนได้

“ถ้าเธออยากจะตีใครก็มาที่ฉันนี่! อย่ายุ่งกับแม่ฉัน!” แจ็คสันเดือดแค้นพลางกำหมัดแน่น เขาไม่มีนิสัยตบตีผู้หญิง เพราะฉะนั้นแม้ว่าเขาจะโกรธที่สุดเขาก็จะยับยั้งตัวเองไม่ให้ทำตามที่ใจปรารถนา

ธัญญ่าถอยหลังด้วยความเข้าใจ ความทรงจำของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นทำให้เธอต้องก้มหน้าด้วยความละอายใจ

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เธอกระซิบ “ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรถือสาแม่ของคุณไม่ว่าเขาจะพูดทำร้ายจิตใจมากแค่ไหนก็ตาม ฉันไม่น่าฟิวส์ขาดและพลั้งมือเลย… ฉันขอโทษ ถ้าแม่คุณต้องการความช่วยเหลือทางการแพทย์หรืออะไรก็ตาม ฉันจะจ่ายเอง ฉันขอแค่อย่างเดียว ขอให้พวกคุณเลิกยุ่งกับฉันเถอะ ได้โปรด หยุดบังคับให้ฉันต้องคอยรู้สึกสิ้นหวังสักที”

แจ็คสันสูญเสียความสามารถในการเห็นอกเห็นใจธัญญ่าไปแล้ว “เลิกแสร้งทำเป็นว่ารู้สึกผิดได้แล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วมันแก้ไขอะไรไม่ได้หรอกนะ! บัดซบ ถ้าไม่ติดว่าเธอท้องฉันคงจะไม่หยุดหมัดตัวเองไว้แล้ว!”

ทันใดนั้นธัญญ่าก็เงยหน้ามองแจ็คสันพร้อมกับน้ำตาที่ไหล่ลงแก้มของเธอ “ฉันสาบานว่าฉ้นไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเขาจริง ๆ ฉันแค่เบื่อที่ถูกเกลียดเพราะเป็น 'ลูกสาวของฆาตกร' มาทั้งชีวิต! ฉันก็อยากใช้ชีวิตที่ปกติเหมือนกับคนอื่น ๆ เหมือนกัน!

แต่ทำไม… ทำไมถึงดูเหมือนฉันจะไม่สามารถเข้ากับใครที่ไหนได้เลย? ฉันแค่มีความฝันที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและดีกว่าอดีตที่ผ่านมา สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือลืมเรื่องในอดีต ความไม่ยุติธรรมและความบอบช้ำเหล่านั้น!

ฉันอยากหลุดพ้นจากพวกมัน! ทำไมโลกถึงต้องทำเหมือนกับว่าฉีนเป็นคนที่ผิดตลอด? ฉ้น… ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเกิดขึ้นจริง ๆ พี่แจ็คสัน ตอนนั้นฉันแค่รู้สึกท่วมท้นเหลือเกิน…”

แจ็คสันถึงกับตกตะลึง “ลูกสาวของฆาตกร” เหรอ? มันเป็นวลีที่กระทบจิตใจเขาได้มากกว่าปริมาณน้ำตาที่ธัญญ่าสามารถบีบออกมาได้อีก แจ็คสันไม่ได้สนใจอดีตของผู้หญิงคนนั้นแต่อย่างใด ทว่าเขาต้องยอมรับว่ามันค่อนข้างทำให้เขาตกใจเป็นอย่างมาก ทีนี้เขาเริ่มจะสงสัยแล้วว่าซัมเมอร์พูดอะไรกันแน่ถึงได้ทำให้พวกเธอทะเลาะกันได้

“แม่ฉันพูดอะไรกับเธอ?” เขาถามอย่างเคร่งครัด