บทที่ 944 การทำงานล่วงเวลาก็คือบทลงโทษของผู้ใหญ่นั่นแหละ

เอมี่และทิฟฟานี่มองหน้ากันและส่ายหัว เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่กังวลมากจนไม่กล้าเดินเข้าไปในห้องทันที

หลังจากที่พนักงานของแผนกการเงินถูกตะโกนใส่จนจบแล้ว ทุกคนก็ออกมาจากห้องด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว ทั้งสองเข้าไปในห้องทำงานตัวเองด้วยความหวาดกลัว พวกเธอแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้ยินอะไรก่อนที่จะเข้าไปและเพ่งเล็งความสนใจไปที่งานของพวกเธอโดยตั้งใจเมินแจ็คสันเพราะความกลัวอย่างชัดเจน

ทว่าโชคร้ายที่บางครั้งก็ไม่ต้องใช้อะไรเพื่อจุดชนวนของมันเลย ดังนั้น แม้ว่าเอมี่จะยังไม่ทันได้ทำอะไรผิด แจ็คสันก็เอาความโกรธที่เหลือทั้งหมดมาลงที่เธอ

“ผมรู้สึกว่าคุณทำงานกับเรามาหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอคุณเวลาซเคซ? หื้มมม? คุณรู้หรือไม่ว่าก่อนที่เราจะขยายบริษัทของเรา สถานที่แห่งนี้เคยเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัทมาก่อน ปกครองโดยแม่ของผมก่อนที่เขาจะมอบหน้าที่ให้ผม กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ที่นี่เป็นเหมือนสำนักงานใหญ่ที่สองของเรา! ดังนั้นบอกผมทีว่าทำไม 'สำนักงานใหญ่สาขาสอง' ของผมจึงมีปัญหาการเงินอย่างหนักในปีที่แล้ว? ฮะ?

และตอนนี้ แค่ดูจากผลงานที่ถูกบันทึกไว้ในช่วงครึ่งปีที่แล้วผมก็เห็นได้แล้วว่าพวกคุณมีปัญหาที่หนักกว่าผลงานอันเลวร้ายของปีที่แล้วอีก! ผู้อำนวยการประเภทไหนจะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น? ฮะ? ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาตะโกนใส่พวกคุณเมื่อผมตัดสินใจว่าจะมาที่สาขานี้หรอกนะ แต่ให้ตายเถอะ พวกคุณทำเหมือนกับว่าพวกคุณกำลังเที่ยวพักผ่อนในขณะที่ผมไม่ได้อยู่ที่นี่!”

เอมี่ฟังเขาคร่ำครวญโดยที่ร่างกายของเธอเหยียดตรงแต่ศีรษะก้มต่ำ “ใช่ คุณพูดถูก” เธอตอบ “ฉันควรจะทำได้ดีกว่านี้ ฉันจะทำให้ดีที่สุดเพื่อให้ได้มาตรฐานที่สูงขึ้นในทุกแผนกสำหรับครึ่งปีถัดไป”

หลังจากที่เขาระเบิดอารมณ์กับเอมี่เสร็จแล้ว สายตาของแจ็คสันก็เปลี่ยนไปมองที่ทิฟฟานี่ พยานคนเดียว อย่างรวดเร็ว ความสนใจที่เปลี่ยนอย่างกะทันหันนั้นทำให้ทิฟฟานี่ใจหายขณะที่เธอกลืนน้ำลายและคิดว่า 'ฉิบหายแล้ว เขาจะไม่ฆ่าฉันด้วยใช่ไหม? ฉันยังไม่ได้ทำอะไรที่นี่เลยนะ!'

ตรงกันข้ามกับที่เธอคาดไว้ แจ็คสันเพียงแค่นวดหน้าผากของเขาก่อนจะพึมพำ “หึ ผมไม่มีแม้แต่อารมณ์ที่จะตะโกนใส่คุณด้วยซ้ำ ผมจะกลับไปที่โรงแรมก่อนแล้วผมจะกลับมาใหม่ในคืนนี้… ใช่แล้ว ทุกคนในสำนักงานนี้ต้องทำงานล่วงเวลาในคืนนี้! ไม่มีแต่!”

เมื่อในที่สุดชายผู้นั้นก็ออกไปจากอาคารสำนักงาน ทั้งทิฟฟานี่และเอมี่ก็ถอนหายใจออกมา ในฐานะผู้มีประสบการณ์ เอมี่จึงผ่านอะไรมามากมายเกินกว่าจะหวั่นไหวและอึดอัดจากการโดนดุจากเจ้านายได้ง่าย ๆ

“เอ้า แล้วเธอจะถอนหายใจทำไมเนี่ย? เธอไม่ได้โดนตะคอกใส่สักหน่อย! โธ่เอ๊ย เธอควรจะขอบคุณพระเจ้าที่ฉันซึ่งเป็นผู้อำนวยการอยู่เพื่อรับอึแทนเธอ ไม่อย่างนั้นคงจะเป็นเธอที่จะถูกถ่มน้ำลายใส่แน่! โอ้ แล้วที่เขาพูดกันว่า 'ผู้ชายที่อันตรายที่สุดจะมีเสน่ห์ที่สุดด้วย' นั่นน่าจะเหมาะที่จะอธิบายนิสัยของคุณเวสต์มาก ฮ่า! เขาร้อนแรงอยู่แล้วและตอนนี้เขายังต้องดูดีแม้ว่าเขาจะกำลังตะโกนใส่คนอื่นอีกก็ตาม!” เธอเหน็บ

“เธอรู้ไหมว่าเมื่อก่อนเขาแทบจะไม่มาที่สาขาเราเลย แม่ของเขาจะมาเองตลอด นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันยังไม่มีประสบการณ์กับอารมณ์ของเขามากพอ แต่เธอพนันได้เลยว่าฉันจะเรียนรู้ได้เยอะมากถ้าเขาตะโกนใส่ฉันอีกสักสองสามครั้ง”

คำพูดของเอมี่ทำให้ทิฟฟานี่หัวเราะ “โอ้พระเจ้า เอมี่! ใครจะไปรู้ว่าคุณก็มีอารมณ์แบบนี้เหมือนกัน? คุณมักจะแสดงสีหน้าที่ดูไม่สดใสและดูจริงจังมากจนฉันคิดว่าคุณเป็นหัวหน้าที่เคร่งขรึมและไร้อารมณ์ขันมาตลอด! ให้ตายเถอะ ถ้าคุณเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรกฉันคงไม่ต้องหวาดระแวงแบบนี้ตลอดเวลา!”

“ได้โปรดเถอะที่รัก นั่นฉันแค่พยายามวางขอบเขตและขีตเส้นสำหรับมือใหม่ โอเคไหม? ถ้าฉันไม่ทำให้เธอกลัวฉันเพื่อที่เธอจะได้ประพฤติตัวดี ๆ เธอก็คงจะไม่เคารพฉันและอยู่ในโอวาสตลอดระยะเวลาที่เหลือของเธอ!” เอมี่ตอบกลับ เห็นได้ชัดว่าเธอล้มเลิกความพยายามที่จะน่าเกรงขามของเธอแล้ว

“แต่ตอนนี้เราเป็นเพื่อนร่วมงานกันมาระยะหนึ่งแล้วและฉันยอมรับว่าเธอดูไม่เหมือนคนที่จะเสแสร้งและไม่รู้ขอบเขต เธอเหมือนกับน้องสาวของฉันมาก ซึ่งหล่อนก็อายุราว ๆ เดียวกันกับเธอนี้แหละ ฉันเลยรู้สึกผ่อนคลายเวลาอยู่กับเธอมาก”