บทที่ 945 คฤหาสน์วินน์ (2)

แจ็คสันกลับไปนั่งที่หลังโต๊ะและพึมพำ “อืม”

เอมี่หายใจถี่จากความตกใจและเดินกลับไปที่ที่นั่งของเธออย่างรีบร้น ตอนนั้นเองที่จู่ ๆ แจ็คสันก็ถามขึ้นว่า “แล้วคุณสองคนจะไปหาของว่างที่ไหนทานกัน? ผมนึกว่าในอาคารนี้มีอาหารขายไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงไม่ได้ทานอาหารเย็นกันล่ะ?”

ดูเหมือนว่าเขาจะพูดกับเอมี่ แต่เห็นได้ชัดว่าทิฟฟานี่คือประเด็นหลักของคำถามนั้น

เอมี่ครุ่นคิดหาคำตอบของเธอเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า “ก็ช่วงนี้คุณเลนทำงานหนักมาก ดังนั้นเธอจึงไม่มีเวลาที่จะกินอะไร ส่วนของว่างที่ฉันพูดถึงก็คือถนนใกล้ ๆ ที่นี่ที่เต็มไปด้วยร้านอาหารทะเลข้างทางที่เพิ่งเปิดทำการใหม่ ฉันได้ยินคำชมจากเพื่อนร่วมงานที่เคยไปที่นั่นมาแล้วและฉันก็อยากจะไปลองดูเหมือนกัน คุณสนใจที่จะไปด้วยกันไหมค คุณเวสต์?”

ทิฟฟานี่สาบานได้เลยว่าสมองของเอมี่ต้องหยุดทำงานแล้วแน่ ๆ ถึงได้คิดว่านั่นเป็นความคิดที่ดี พวกเธอเฝ้ารอเวลาที่จะได้ออกจากสำนักงานและให้รางวัลตัวเองด้วยการรับประทานอาหารดี ๆ เพื่อผ่อนคลายมาทั้งวันแล้ว แต่แล้วเอมี่ก็กลับเชิญต้นตอของความเครียดของพวกเธอไปด้วยอีก แล้วทีนี้ใครจะสามารถผ่อนคลายได้ล่ะ? แล้วทำไมเอมี่ถึงสงบได้ขนาดนี้? เธอไม่ได้กลัวเขาแล้วเหรอ?

ทิฟฟานี่หวังว่าแจ็คสันจะปฏิเสธข้อเสนอนั้น ต่อมรับรสชั้นสูงของเขาจะไม่สามารถรับอาหารข้างทางได้แน่นอน ถูกไหม?

ทว่าแจ็คสันกลับตอบรับคำเชิญของเอมี่ราวกับสกัดกั้นข้อความบางอย่างจากสีหน้าของทิฟฟานี่ได้ "เอาสิ ผมไม่ได้ทานอาหารข้างทางมานานแล้ว การได้เพลิดเพลินกับอาหารแบบนั้นบ้างก็คงจะดี”

ทิฟฟานี่ส่ายหัวอย่างพ่ายแพ้ ก็ได้! ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะสามารถพึ่งพาอาหารเพื่อขจัดความคับข้องใจในใจของเธอได้เพียงอย่างเดียว แต่เพราะตอนนี้เธอไม่ได้กล้าที่จะขัดใจเขาอีกต่อไปแล้ว

ที่คฤหาสน์เทรมอนต์ แอเรียนที่อุ้มสมอร์อยู่ในอ้อมแขนของเธอกำลังเพลิดเพลินกับสายลมยามเย็นที่เย็นสบายในสวนของพวกเขากับมาร์ค

การอยู่ในบ้านที่เปิดเครื่องปรับอากาศตลอดเวลาอาจทำให้ร่างกายเย็นจนกระดูกเปราะได้ในบางครั้ง ดังนั้นการออกมารับความร้อนที่พัดผ่านโดยสายลมตามธรรมชาติจึงเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี

มันเป็นโอกาสที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนักที่มาร์คจะกลับจากที่ทำงานเร็ว ๆ ดังนั้นสมอร์จึงตอบสนองด้วยอาการตื่นเต้นที่เกินกว่าจะนอนหลับ มาร์คก็ได้ยอมให้สมอร์ขยับตัวไปมาในอ้อมกอดเขาขณะที่เขาเอนกายอยู่บนเก้าอี้

แอเรียนจ้องเขาครู่หนึ่งก่อนที่จะเริ่มพูดอย่างลังเล “เอ่อ มาร์ค? ฉันมีเรื่องที่อยากจะปรึกษาคุณ”