บทที่ 96 น้องชาย?

ร่างกายของแอเรียนแข็งทื่อทันที สิ่งเหล่านี้ทำให้เธอกลัวมากยิ่งขึ้น “ฉันนอนได้ค่ะ แค่ว่าตอนกลางวันฉันนอนมากเกินไป ไปนอนเถอะ ฉันจะไม่รบกวนคุณแล้ว…”

มาร์คไม่ตอบกลับและมือของเขาก็ไม่ได้สร้างความหายนะต่อไป เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกและจ้องมองไปที่เพดานสีดำอย่างว่างเปล่าที่เธอไม่รู้จัก ตาของเขาก็เปิดเช่นกันและการจ้องมองของเขาก็เงียบขรึมและสงบต่างจากเมื่อครู่ที่เขาเพิ่งตื่น...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

แอเรียนตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายและเหงื่อออกเต็มไปหมด เครื่องทำความร้อนในห้องอุ่นเกินไปและเธอก็ไม่เคยชิน เธอลุกขึ้นและปิดเครื่องทำความร้อน ท้องฟ้าสว่างสดใสเพียงแค่ภายนอก แต่มาร์คยังคงหลับใหล…

เธอนั่งบนโซฟาตรงข้ามจากเตียง ปลดล็อกโทรศัพท์และอ่านข่าว โรงงานของครอบครัวทิฟฟานี่ล้มเมื่อคืนที่ผ่านมา ข่าวดังกล่าวเต็มไปด้วยรายงานการล้มละลายของโรงงานแปรรูปอัญมณีที่ดีที่สุดอันดับสามของเมืองหลวง พวกเขาได้เผยแพ่จำนวนหนี้จำนวนมากที่แน่นอนของพวกเขา

เธอรู้สึกแย่และอ่อนแอในทันทีนั้น เธอกำลังเฝ้าดูทิฟฟานี่ล้มลง แต่ก็ไม่มีอำนาจที่จะช่วยเธอได้

แอเรียนเงยหน้าขึ้นมองชายบนเตียง เขาดูไม่ดุร้ายเมื่อเขาหลับ เขาจะไม่ใจดีกับคนอื่นและจะไม่แยแสเธอ นี่คือตัวตนที่แท้จริงของเขาผู้ชายที่อยู่ใกล้เธอมากที่สุด…

มาร์คตื่นขึ้นมาตอนแปดโมงเช้า แอเรียนรินน้ำอุ่นให้เขาหนึ่งแก้ว “อากาศแห้งนิดหน่อยเพราะเจ้าเครื่องทำความร้อนนี่ ดื่มน้ำสักหน่อยสิคะ”

เขาหรี่ตาและจ้องมองเธอก่อนจะรับแก้ว “วันนี้ผมกำลังจะไปพบใครบางคน คุณมากับผมสิ”

แอเรียนรู้สึกอยากจะบอกเขาอย่างมากว่าเธอรู้สึกไม่สบายตัวและไม่อยากออกไปข้างนอก อย่างไรก็ตามเธอกลืนคำพูดของเธอก่อนที่มันจะออกจากปาก เขาไม่ชอบการถูกปฏิเสธ…

มาร์คออกไปจัดการงานบางอย่างและเธอก็อยู่ในโรงแรมทั้งเช้า ตอนเที่ยงไบรอันมารับเธอและพาเธอไปที่ร้านอาหารชั้นสูง มันเป็นห้องส่วนตัวที่เงียบสงบเช่นเคย สามารถมองเห็นคนภายนอกเท่านั้น แต่ไม่สามารถได้ยินพวกเขา

เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวเธอก็พบว่ามีผู้ชายอีกคนอยู่ในห้องนี้นอกเหนือจากมาร์ค เขาเป็นสุภาพบุรุษที่มีผมสีขาวซึ่งดูเหมือนจะกระฉับกระเฉง สไตล์เสื้อผ้าของเขาไม่ฉูดฉาด แต่แฝงไปด้วยความหรูหรา