บทที่ 15 พนักงานใหม่มาสาย

ทั้งสองนอนด้วยกันหนึ่งคืนอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เจียงตานจวี๋ลืมตา มีเงาร่างสูงเดินไปมาตรงหน้า ผู้ชายเปลือยกายท่อนบน ไหล่กว้างเอวแคบ เป็นรูปสามเหลี่ยมที่กลับหัวอย่างเด่นชัด ไหล่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้วีลแชร์นานนับปี ผิวพรรณกลับเปล่งปลั่ง เธอแอบมองอยู่บนเตียง คาดไม่ถึงว่าลี่ซุ่ยหานจะหันกลับมากะทันหัน พลางสบตากับนัยน์ตาที่เป็นประกายสดใส

เจียงตานจวี๋หน้าแดงระเรื่อ แววตาเริ่มเลื่อนลอย เอ่ยปากกล่าวว่า "คุณตื่นแล้วเหรอคะ"

ลี่ซุ่ยหานยังคงเอ่ยอย่างเรียบเฉยหนึ่งคำว่า "อืม" แล้วลงไปชั้นล่างอย่างเร็วไว

เจียงตานจวี๋ลุกไปอาบน้ำด้วยความเร็ว จากนั้นก็ไปหาเสื้อผ้าใส่ที่ห้องเสื้อผ้า

เธอใส่เสื้อแบรนด์ตระกูลเซียงไปทำงานไม่ได้ มันสะดุดตาเกินไป เมื่อวานไปทำงานวันแรกก็โดนตัดไม้ข่มนามซะแล้ว ดังนั้นต้องให้เรียบง่ายหน่อย

เธอใส่เสื้อผ้าที่เคยใส่ตอนอยู่บ้านตระกูลเจียง ถึงแม้จะเป็นเสื้อผ้าธรรมดา ทว่าเมื่อสวมอยู่บนตัวเธอแล้วก็เผยความงดงามที่เปล่งออกมาจากภายในอย่างปกปิดไม่ได้

พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพพลันเห็นนอกหน้าต่างมีเกิด ซ่า ซ่า เห็นทีฝนก็ตกหนักไม่เบา ใบไม้ของต้นแปะก๊วยในลานบ้านเริ่มเปลี่ยนสี หลังถูกฝนตกกระหน่ำใส่ก็ร่วงหล่นมาสู่พื้น จนพื้นเต็มไปด้วยสีทองอร่าม

เธอลงมาถึงชั้นล่างเห็นลี่ซุ่ยหานเตรียมตัวจะออกไปแล้ว จึงเข้าไปถามว่า "ฉันนั่งรถคุณไปที่บริษัทได้ไหมคะ? วันนี้ฝนตกค่ะ"

"คุณอย่าได้คืบจะเอาศอกนะ เมื่อวานเห็นว่าไปทำงานวันแรกเลยให้ติดรถไปด้วย นับจากวันนี้ ไปบริษัทเอง ไม่ใช่อยากออกไปทำงานหรอกเหรอ? คุณทำงานด้านนอก เรียกร้องนั่งรถเจ้านายได้ไหม?"

"ลี่ซุ่ยหาน อยู่บ้านพวกเราถือว่าเป็นผู้ร่วมมือระหว่างกันหรือเปล่า? อยู่บริษัทคุณถึงจะเป็นเจ้านาย"

"คุณทำความเข้าใจใหม่ไหม ตอนนี้ไม่ใช่ผมขอร้องคุณ เป็นคุณที่กำลังขอร้องผมอยู่"

ผู้ชายกล่าวจบก็ขึ้นรถทันที ทิ้งไว้แต่เพียงเจียงตานจวี๋ที่สับสนด้านหลัง

อันที่จริงตัวเธอจำเป็นต้องพึ่งพิงเขามากกว่าจริงๆ สำหรับลี่ซุ่ยหานแล้ว เธอมีหรือไม่มีก็ได้ ไม่มีเธอเป็นคุณนายลี่ก็ไม่สะทกสะท้าน

หลินเซิ่งไม่เข้าใจ เมื่อวานยังกำชับเป็นพิเศษว่าให้คุณนายนั่งรถไปด้วยกันอยู่แท้ๆ ถึงแม้ว่าจะให้คุณนายลงจากรถตอนใกล้ถึงบริษัทก็ตาม ตอนนั้นลี่ซุ่ยหานแลดูอารมณ์ดีไม่น้อย

ไม่รู้ว่าคุณนายสร้างความเคืองใจอะไรกับท่านประธาน วันนี้อากาศแย่อย่างนี้ แต่กลับให้คุณนายเดินทางไปทำงานเอง เห็นได้ชัดว่าจงใจ

หลินเซิ่งรู้สึกทนดูไม่ได้ กล่าวเสียงเบาว่า "คุณชายลี่ครับ งั้นให้คนขับรถไปส่งคุณนายทำงานไหมครับ?"

"หุบปาก ขับรถ"

หลินเซิ่งไม่กล้าเอ่ยอะไรต่ออีกแม้แต่คำเดียว

......

เจียงตานจวี๋เดินทางมาถึงบริษัทลี่ซื่อ เห็นว่าลิฟต์จะปิดแล้ว เธอจึงรีบเบียดเข้าไป ถ้ารอลิฟต์ถัดไปเกรงว่าคงเข้างานสายแน่

เธอพึ่งถึงประตูห้องทำงานก็เจอหลินอีที่แต่งหน้าหนาจัดจ้าน

เจียงตานจวี๋กล่าวแย้มยิ้ม "อรุณสวัสดิ์ค่ะเลขาหลิน"

"เป็นพนักงานใหม่ วันที่สองก็กล้ามาสายซะแล้ว คุณนี่เก่งจริงๆเลยนะ"

เจียงตานจวี๋มองดูเวลา พบว่ายังเหลืออีกหลายนาทีกว่าจะถึงเก้าโมง "คงเป็นเพราะนาฬิกาของเลขาหลินปรับไม่ตรงค่ะ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลางานค่ะ"

หลินอีคาดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะต่อปากต่อคำกับเธอ ถึงแม้เธอจะเป็นเลขาระดับสาม แต่อย่างน้อยก็เป็นพนักงานข้างกายท่านประธาน หัวหน้าแผนกอื่นยังเกรงใจเธอเลย โดนพนักงานใหม่ปะทะอย่างนี้ ยอมได้ซะที่ไหน

เจียงตานจวี๋ไม่คุยกับหลินอีต่อ เดินไปยังตำแหน่งของตน