บทที่ 17 คุณชายถึงบ้านแล้วหรือยัง

ลี่สุ่ยเหนียนอุ้มเจียงตานจวี๋ขึ้น และเดินไปที่ห้องพักของเขา

ร่างกายผอมบางของเจียงตานจวี๋เย็นยะเยือก สั่นเทาเล็กน้อย ริมฝีปากเธอเป็นสีม่วงจากความหนาวเย็น

“คุณนอนพักผ่อนก่อนเถอะครับ”

เมื่อพูดจบ ลี่สุ่ยเหนียนพับแขนเสื้อของเขาขึ้น แล้วเดินไปที่ห้องครัว เทน้ำแร่ลงในกาต้มน้ำ และวางไว้บนเตาแม่เหล็กไฟฟ้า

น้ำต้มไม่เยอะ ไม่นานก็เดือดแล้ว

เจียงตานจวี๋ลุกขึ้นจากโซฟาเล็กน้อย หยิบแก้วน้ำที่ลี่สุ่ยเหนียนยื่นมาให้ อุณหภูมิทะลุผ่านขอบแก้วแล้วกระจายไปที่ริมฝีปากของเธอ ทั้งร่างกายของเธอรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมา

“พี่ใหญ่ค่ะ ที่นี่มีของกินอะไรไหมคะ ?”เจียงตานจวี๋หิวมากจริงๆ จนเธอไม่ได้สนใจเรื่องอื่นอีกต่อไปแล้ว

เพื่อความสะดวกในการรับประทานอาหารของลี่สุ่ยเหนียน เขาจึงมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเก็บไว้ในห้องอยู่บ้าง สำหรับการไปวาดภาพด้านนอก นั่นเป็นสิ่งที่จำเป็นขั้นพื้นฐาน

“มีครับ ฉันจะต้มบะหมี่มาให้คุณ”

“ขอบคุณนะคะ พี่ใหญ่”

เมื่อครู่มีน้ำที่ต้มเหลืออยู่พอดี บะหมี่ก็จะต้มสุกเร็วขึ้น ทั้งห้องของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นหอมจากเส้นบะหมี่ เมื่อเจียงตานจวี๋แค่ได้กลิ่น ก็กลืนน้ำลายลงคอแล้ว

ช่วงเวลาที่ลี่สุ่ยเหนียนนำบะหมี่ออกมา ท้องของเธอก็มีเสียงร้องดังออกมาอย่างไม่สมควร

“คุณหิวแล้วหรือ? กินก่อนเลยครับ”

ลี่สุ่ยเหนียนไม่ได้ถามเธอว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ และเธอก็ไม่มีเวลาทันจะอธิบาย จึงแค่ก้มหัวลงกินบะหมี่

“คุณต้องการให้ตามหมอมาตรวจดูสักหน่อยไหม ฉันคิดว่าร่างกายของคุณอ่อนแอมาก”ลี่สุ่ยเหนียนถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นรัยค่ะ”เจียงตานจวี๋หยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะ แล้วเช็ดน้ำซุปที่ติดอยู่บนปากของเธอให้สะอาด “พี่ใหญ่ตอนนี้กี่โมงคะ”

“สี่ทุ่มสี่สิบห้านาที”

“พี่ใหญ่ ขอบคุณที่ช่วยฉันออกมานะคะ ฉันไม่รู้เลยว่าจะต้องขอบคุณอย่างไร ฉันติดหนี้บุญคุณพี่ใหญ่เยอะมาก”

“ครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ”

เจียงตานจวี๋เก็บถ้วยและตะเกียบ กำลังจะลุกขึ้น แต่ลี่สุ่ยเหนียนคว้าถ้วยและตะเกียบไว้แล้วพูดว่า“ฉันเก็บเอง คุณพักผ่อนไปเถอะ”

“พี่ใหญ่ ตอนนี้ฉันต้องกลับไปที่เมืองไป๋ ฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นาน”

เธอต้องการกลับไป

เธอรู้ว่าที่แผนกต้อนรับยังมีพนักงานทำงานอยู่ ให้คนที่นั่นช่วยเรียกรถแท็กซี่ ถ้ารีบกลับไปตอนนี้อาจจะถึงบ้านก่อนลี่สุ่ยเหนียน เธอไม่อยากมีปัญหาใหม่เพิ่มเข้ามาอีก

“วันนี้ดึกมากแล้ว ยังจะกลับไปอีกหรือ? ฉันจะให้แผนกต้อนรับเปิดห้องพักให้คุณ คุณพักผ่อนสักหนึ่งคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับไป”

“ไม่ได้ค่ะ วันนี้ฉันจำเป็นต้องกลับไป”

ลี่สุ่ยเหนียนเข้าใจนิสัยของลี่ซุ่ยหาน ลี่ซุ่ยหานเป็นคนเอาแต่ใจ ชอบเผด็จการ โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกอะไร ดังนั้นเขาจึงไม่รั้งเธอไว้อีก

“ฉันจะไปส่งคุณกลับ”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ใหญ่ รบกวนคุณมามากพอแล้ว ฉันเรียกรถกลับไปได้ค่ะ”

“ดึกดื่นขนาดนี้ เป็นผู้หญิงนั่งรถคนเดียวมันไม่ปลอดภัยมากๆ”

พูดตามจริงแล้ว เจียงตานจวี๋รู้สึกกลัวเล็กน้อยจริงๆ เธอมักฝันว่าถูกลักพาตัว แล้วในตอนนี้ลี่สุ่ยเหนียนยังมาพูดแบบนี้กับเธออีก เธอจึงไม่กล้าเรียกรถแท็กซี่กลับไปคนเดียว

ลี่สุ่ยเหนียนให้เจียงตานจวี๋นำสิ่งของติดตัวไปด้วย เขาจะไปขับรถก่อน

เจียงตานจวี๋ไปรอเขาที่แผนกต้อนรับ แล้วเธอต้องการให้พนักงานต้อนรับช่วยหาโทรศัพท์ของเธอ และเมื่อหาโทรศัพท์เจอแล้วให้ช่วยส่งไปรษณีย์กลับไปที่เมืองไป๋

เมื่อขึ้นไปบนรถของลี่สุ่ยเหนียน ลี่สุ่ยเหนียนถึงจะถามเธอว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่

เธอตอบไปอย่างง่ายๆว่า เธอกับเพื่อนร่วมงานมาที่นี่ด้วยกันเพื่อทำงาน แต่ตัวเธอเองนั้นไม่ระวังจนถูกขังไว้ที่ห้องเก็บของ และหลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าทำโทรศัพท์หล่นหายอยู่ที่ไหน ตกที่นั่งลำบากอยู่ในห้องนั้น และแล้วลี่สุ่ยเหนียนก็ปรากฏตัวขึ้นและเห็นเธอนอนอยู่บนพื้น