บทที่ 18 ตอนนี้รู้จักขอร้องผมแล้ว

เจียงตานจวี๋คำนวณฝีเท้าที่ขึ้นไปชั้นบน

เมื่อใกล้ถึงชั้นสอง เธอหลุบตาขึ้นมองเห็นลี่ซุ่ยหานออกมาจากห้องสมุด

“ฉันกลับมาแล้วค่ะ”เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเบา

เจียงตานจวี๋ไม่ได้คาดคิดไว้ว่าจะพบกับลี่ซุ่ยหานพอดี

แววตาของลี่ซุ่ยหานเหลือบมองเธอ ที่กำลังเข้าห้องนอน

“ตอนบ่ายวันนี้ฉันออกไปทำงานข้างนอกมาค่ะ ก็เลยกลับมาดึกมาก”

เธอสัมผัสได้ถึงความกดดันภายในห้องนอน และพยายามอธิบายเพื่อให้บรรยากาศในห้องผ่อนคลายลงบ้าง ไม่เช่นนั้นทั้งสองคนที่อยู่ในห้องต้องอึดอัดมาก

“คุณออกไปทำงาน หรือว่าออกไปเจอผู้ชายคนอื่น?”ลี่ซุ่ยหานพูดออกมาอย่างเย็นชา

เจียงตานจวี๋เบิกตากว้างจนเห็นรูม่านตาสีดำและขาวอย่างชัดเจน จ้องไปที่ลี่ซุ่ยหาน ตั้งใจฟังทุกๆคำที่เขาพูด เขาน่าจะเห็นว่าลี่สุ่ยเหนียนเป็นคนมาส่งเธอ แต่ว่าลี่สุ่ยเหนียนเป็นพี่ชายของเขา เธอจึงไม่สามารถทนรับกับความผิดที่ถูกใส่ร้ายนี้ได้

“คุณหมายความว่าอะไร มีอะไรก็พูดให้ชัดเจน”

“โทรศัพท์ก็ไม่รับ ดึกดื่นค่อนคืนก็มีผู้ชายคนอื่นมาส่งกลับบ้าน ยังมีอะไรที่ไม่ชัดเจนอีก คุณต้องจำให้ชัดเจน ตอนนี้คุณยังมีฐานะเป็นคุณนายลี่อยู่”

เจียงตานจวี๋ถูกลี่ซุ่ยหานหาเรื่องกลับจนทำให้เธอโมโหมากแล้วพูดว่า“ในเมื่อคุณคิดว่าฉันเป็นภรรยาของคุณ แต่ดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้ ภรรยาของตัวเองยังไม่กลับบ้าน โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ คุณไม่เป็นห่วงเลยหรือ?”

“ทำไมผมต้องเป็นห่วงผู้หญิงหลายใจแบบคุณ”

เจียงตานจวี๋มองใบหน้าอันหล่อเหลาที่เย็นชาของลี่ซุ่ยหาน ยิ่งโหดร้ายน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ นำมาซึ่งอารมณ์ที่บีบเค้นออกมา เธอเลยไม่ต้องการพูดอะไรไปมากกว่านี้อีก

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะนอนห้องรับแขก ”เมื่อเจียงตานจวี๋พูดจบ ก็หันหลังเดินออกไป

“กลับมาเดี๋ยวนี้”ลี่ซุ่ยหานตะโกนแผดเสียงก้อง เจียงตานจวี๋ตกใจจนตัวสั่นและหยุดเดิน

“คุณยังต้องการอย่างไรอีก”

“ในเมื่อคุณเป็นภรรยา ก็ต้องรู้หน้าที่ที่ควรต้องทำของตัวเองระหว่างสามีภรรยา”ลี่ซุ่ยหานดึงตัวของเจียงตานจวี๋แล้วผลักเธอไปบนเตียง

“ลี่ซุ่ยหาน คุณบ้าไปแล้ว”บนใบหน้าของเจียงตานจวี๋ดูหวาดกลัว

“ผมบ้า?”ลี่ซุ่ยหานทำเสียงไม่พอใจ “คุณก็เป็นผู้หญิงบ้าคนนั้น เมื่อก่อนคุณขอร้องผม ให้ผมทำอะไรกับคุณไม่ใช่หรือ? แล้วในตอนนี้เสแสร้งทำเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ แสดงให้ใครดู?”

เจียงตานจวี๋พยายามดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง แต่ถูกลี่ซุ่ยหานดึงคอเสื้อไว้ ชายหนุ่มนั่นเข้ามาใกล้เธอ ราวกับมองหาเบาะแสอื่นๆจากบนตัวของเธอ เมื่อมองไปเห็นดวงตาของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยน้ำตาและใบหน้าที่รู้สึกน้อยใจแล้วมีความดื้อรั้นด้วย ความสงสารเล็กน้อยก็ผุดขึ้นในใจของชายหนุ่ม

ดวงตาที่มืดมิดของลี่ซุ่ยหาน ทำให้เจียงตานจวี๋ไม่สามารถเดาความคิดของเขาได้ และกลัวเขาทำตัวงี่เง่าวุ่นวายอีก ในตอนนี้เธอแค่อยากจะหนีออกไปจากมือของเขาและพูดว่า“ในเมื่อคุณรู้สึกว่าฉันเป็นผู้หญิงหลายใจ ก็ไม่ต้องให้มือของคุณมาสกปรกก็เพราะฉันเลย ฉันก็แค่เป็นภรรยาเพียงในนามของคุณ หลังจากนี้คุณเลือกคบหาผู้หญิงอย่างไรก็ได้ตามสบาย ฉันจะไม่ถามถึง”

เขาเกลียดคนที่แต่งงานไปแล้วแต่ชอบนอกใจ ในช่วงวัยเด็กเขาเห็นทุกอย่างที่พ่อทำกับแม่ แม้ว่าแม่จะรักพ่อมากขนาดนั้น แต่ตอนที่กำลังจะตายก็ยังไม่สามารถปลุกจิตใจแห่งความรักของพ่อได้เลย เขาไม่เชื่อในเรื่องความรัก ดังนั้นตั้งแต่เริ่มแรกที่คุณปู่ให้เขาแต่งงาน เขาก็เลยรับปาก เพราะเขารู้ตัวว่าจะไม่มีทางตกหลุมรักใคร และการแต่งงานกับใครก็ไม่มีความแตกต่างใดๆ

แต่ว่าเขาก็ไม่เคยคิดนอกใจ ถ้าเกิดนอกใจก็เหมือนเป็นการทรยศต่อความเชื่อเริ่มแรกของตัวเอง

คำพูดของเจียงตานจวี๋ ทำให้ลี่ซุ่ยหานทำรุนแรงขึ้นไปอีก กดตัวเธอลงไปอย่างแรงแล้วพูดว่า “อย่าคิดว่าคนอื่นจะคิดเช่นเดียวกับคุณ”

ลี่ซุ่ยหานรูดซิปกางเกงยีนของหญิงสาวออกอย่างรุนแรง ใช้แรงกำลังฉีกเสื้อผ้าของเธอ

เจียงตานจวี๋เหมือนปลาที่พยายามดิ้นรนอยู่ภายใต้ร่างกายของเขาและพูดว่า “ลี่ซุ่ยหาน ได้โปรด ขอร้องละ วันนี้ไม่ได้”