บทที่ 11

POVของเบลล่า:

เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ฉันยังกังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองอยู่เลย

เเต่ไม่นาน ก็รู้ว่าตัวเองคิดมากเกินไป

เพราะได้ยินเฮอร์เบิร์ตตอกกลับด้วยนำเสียงรังเกียจว่า "คุณไม่ได้อาบน้ำมากี่วันเเล้ว ผมได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวหึ่งเลย!"

ฉันรู้เขาพูดจริง

ก็ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันมุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่งานนี่นา

เเต่สีหน้าที่เเสดงออกว่าขยะเเขยงอย่างชัดเจนของเขาทำร้ายความภูมิใจในตัวเองของฉันอย่างจัง

“ฉันจะกลับไปอาบที่บ้าน!” ฉันหันกลับ เดินออกไป

“การประมูลเริ่มเก้าโมง พวกเราจะออกจากบริษัทตอนเเปดโมงครึ่ง คุณเเน่ใจว่าออกจากบ้านถึงบริษัทภายในเวลาชั่วโมงครึ่ง?" เสียงดุดันดังขึ้นจากด้านหลัง

ฉันมองไปด้านหลัง ถามขึ้น "ฉันต้องไปงานประมูลด้วยเหรอคะ?"

การประมูลมีความสำคัญอย่างมาก ปกติมีบอสเป้นคนดูเเลจัดงาน ไหนเลยผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ อย่างฉันจะมีสิทธิ์เข้าร่วมงานประมูลล่ะ?

เมื่อเห็นความสับสนบนใบหน้าของเบลล่า เฮอร์เบิร์ตอธิบายอย่างอดทน "คุณเป็นคนคำนวณงบทั้งหมดคนเดียว ถ้าเกิดมีคำถามที่เกีย่วข้อง คนตอบก็ต้องเป็นคุณอยู่ดี"

"อ้อ" ฉันทำได้เพียงพยักหน้าตอบรับ

จากบ้านมาบริษัทใช้เวลาเกือบชั่วโมง ไม่ต้องพูดถึงกว่าจะอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า เเละรบรากับรถติด หรือเหตุไม่คาดฝันอื่น ๆ

เฮอร์เบิร์ตก้มมองนาฬิกาข้อมือ "ผมจะไปปรินท์เเพลนงบประมาณ รีบออกจากห้องทำงานผมก่อนที่คนอื่นจะเข้าบิรษัทเเล้วกัน"

"ค่ะ" ฉันพยักหน้า

หลังจากที่เขาจากไป ฉันก็ตรงไปยังพื้นที่รับเเขกตรงหัวมุมของห้องทำงานกว้างของบอสทันที

เเม้พื้นที่จะไม่ใหญ่มาก มีเเค่เตียงหลังหนึ่งกับโต๊ะ เเต่นับว่าสะอาดเรียบง่ายดี มีข้าวของส่วนตัวของเฮอร์เบิร์ตเต็มไปหมด รู้เลยว่าพื้นที่ส่วนนี้เป็นความลับ ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามายุ่มย่าม

มีห้องน้ำส่วนตัว ไม่ใหญ่ เเต่อ่างอาบน้ำสวยดี

เพิ่งเจ็ดโมงเช้า ยังพอมีเวลาให้เเช่น้ำ