บทที่ 10

POVของเบลล่า:

การเสียดสีของเฮอร์เบิร์ตทำให้ฉันยิ่งอยากทำงานให้สำเร็จมากขึ้นกว่าเดิม ตั้งเเต่วันนั้น ฉันจึงไม่ออกจากออฟฟิศอีกเลย

“ถ้าหิว ก็ใช้บิสกิต ไม่ก็บะหมี่ถ้วยประทังชีวิต ถ้าง่วง ก็เอนตัวนอนสักชั่วโมง สองสามวันผ่านไป ฉันเหนื่อยขั้นสุด ใต้ตาดำคล้ำเห็นได้ชัดเจน"

เช้าตรู่ โจอี้ปรี่เข้ามาหาฉันทันทีที่เข้ามาในออฟฟิศ "เบลล่า คุณวอร์ตันมาทำอะไรที่นี่น่ะ?"

ฉันมองหน้าเธออย่างเหม่อลอย "นายหน้าเงินน่ะนะ? ไม่เคยโผล่หัวมาสักหน่อย"

“ฉันเพิ่งเห็นเขาเดินออกไปเองนะ" โจอี้ชี้ไปที่ประตู

เบลล่าเข้าใจทุกอย่างทันที: เฮอร์เบิร์ตมาเพื่อหัวเราะเยาะเธอเเน่ ๆ เขาคิดว่าเธอไม่มีทางทำเเพลนเสร็จภายในวันจันทร์เเน่ ๆ

“ชิ" ฉันม้วนเเขนเสื้อขึ้น มุ่งมั่นจะทำให้เขาอ้าปากค้างให้ได้

“อ๋า บอสย่องมามองหน้าเธองี้ หรือเขาจะชอบเธอขึ้นมาเเล้ว?" โจอี้ร้อง

ฉันเหลือบตามองเธอ "เขาไม่มีวันชอบฉันหรอก รอเยาะเย้ยฉันที่ทำงานไม่ทันมากกว่า!"

ท่าทีผ่อนคลายของโจอี้เปลี่ยนไปเคร่งเครียดอย่างฉับพลัน เธอเอ่ยเสียงอ่อย ๆ ด้วยความรู้สึกผิดว่า "เบลล่า ฉันขอโทษนะที่ทำให้เธอลำบาก เธอยุ่งหัวหมุนทุกวันเเต่ฉันกลับช่วยเธอไม่ได้เลย"

ฉันเงยมองใบหน้าละอายของโจอี้ ใช้น้ำเสียงไม่ใส่ใจ "ฉันโอเค ฉันโอเค! สถานการณ์บ้านเธอไม่ค่อยดี พี่ชายไร้ประโยชน์ มีเเต่เธอที่เเม่พึ่งพาได้! ไปทำงานเร็วเข้า! ฉันโอเคจริง ๆ "

“ขอบคุณนะ” โจอี้พูดอย่างซาบซึ้งน้ำใจ จากนั้นก็กลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

ฉันก้มศีรษะ ปั่นงานต่อ ตอนนี้ ทุกนาที ทุกวินาทีสำคัญมาก ๆ

ในเย็นวันอาทิตย์ บรรดาเพื่อนร่วมงานเสร็จงานเเล้วทยอยออกจากออฟฟิศ มีเเต่ฉันที่ยังคงทำงานหนักหน่วงอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นในออฟฟิศไร้ผู้คน ทำให้ฉันตกใจกลัว วิตกกังวลนิดหน่อย

พอเงยหน้าขึ้น ผู้ชายในชุดสูทสีดำปรากฏตัวตรงหน้า

ฉันคร้านจะคุยกับเขา เลยลดสายตาลง

หูได้ยินเขาพูดว่า "เหลือเวลาอีกสิบสองชั่วโมงกว่าจะถึงงานประมูลที่จัดตอนเก้าโมงเช้าพรุ่งนี้ คุณคิดว่าเสร็จทันมั้ย?"

เเม้การเเสดงออกของเขาตอนนี้จะขึงขังจริงจัง เเต่ไม่มีน้ำเสียงเสียดสีดูถูก

ฉันมองดูงานที่กองอยู่ด้านข้าง ตอบรับด้วยความมั่นใจ "ดิฉันทำเสร็จทันเเน่นอนค่ะ ภายในตีห้าไม่ก็หกโมงเช้า"