บทที่ 9

POVของเบลล่า:

ฉันกลับบ้านไปเก็บของ เตรียมพร้อมนอนค้างที่บริษัทเพื่อทำงานให้เสร็จภายในกำหนดหกวันนับจากนี้

สองวันต่อมา ตอนเที่ยง จู่ ๆ ฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากแฮงค์

“แฮงค์ ตอนนี้ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลาคุยค่ะ" ฉันกระวนกระวายเล็กน้อย งานคำนวณงบประมาณซับซ้อนกว่าที่ฉันคิดไว้มากทีเดียว

“ผมรู้ว่าคุณยุ่งอยู่ ไม่อยากรบกวน เเต่คุณต้องทานอะไรบ้างนะ ผมซื้อข้าวผัดทะเลของโปรดมาฝาก ลงมาเอาไปทานสิครับ" เเฮงค์ตอบ

ครุ้งสุดท้ายที่เราไปดินเนอร์ ต่างฝ่ายต่างเเอดเฟรนด์ในบัญชีโซเชียลเน็ตเวิร์คกันไว้ เราเเชทหากันอย่างมีความสุข หลายอย่างราบรื่นดีเลยยังคงคุยกันมาเรื่อย ๆ

อดซึ้งไม่ได้ที่เขาซื้อข้าวผัดทะเลมาฝาก ทุกวันนี้ต้องฝากเพื่อนร่วมงานซื้อข้าวกล่องร้านสะดวกซื้อง่าย ๆ มาให้กินประทังชีวิต ไม่คิดว่าเเฮงค์จะยังจำของโปรดฉันได้

เหลือบดูนาฬิกา พลางคิด "ลงไปเเป๊บเดียวน่า"

ดังนั้น เลยตอบเเฮงค์กลับไป "รอเดี๋ยวค่ะ ฉันลงไปกินเลยดีกว่า"

ทันทีเดินพ้นตึกสำนักงาน ฉันเห็นเเฮงค์ยืนอยู่ ในมือถือกล่องข้าว เขาฉีกยิ้มกว้าง

“ถึงงานสำคัญ เเต่สุขภาพต้องมาก่อนนะครับ อย่าหักโหมเกินไป" เสียงของเเฮงค์นุ่มนวล

"ค่ะ" ตาของฉันเจ็บเล็กน้อย

กินอยู่ในบริษัทมาตั้งหลายวัน ไม่มีใครใส่ใจฉันมากขนาดนี้

“ทานสิครับ” แฮงค์ยัดอาหารใส่มือฉัน

ฉันหันไปมองเก้าอี้แถวหนึ่งที่อยู่ไกล เหมือนจะให้คนเดินถนนนั่งพักได้ จึงชี้ไปที่นั่น ชักชวนเขาด้วยรอยยิ้ม "ยังเหลือเวลานิดหน่อยก่อนเข้างาน ไปนั่งด้วยกันมั้ยคะ?"

“ครับ” แฮงค์ตอบยิ้ม ๆ

ฉันกินข้าวผัด ด้านหนึ่ง ฉันหิวมากจริง ๆ เเละข้าวผัดกล่องนี้ก็อร่อยสุด ๆ

อีกด้านหนึ่ง ก็ต้องรีบกิน รีบกลับไปทำงาน

อดชมไม่ได้จริง ๆ "อร่อยมากเลยค่ะ!"

"กินช้า ๆ ระวังสำลักครับ..."

"เเค่ก เเค่ก..."

ก่อนที่แฮงค์จะพูดจบ ฉันก็คู้ตัว สำลักข้าวเรียบร้อย

ขณะที่รู้สึกอึดอัดไม่สบายตัวอยู่นั้น สัมผัสได้ว่าเเฮงค์กำลังลูบหลังฉันอยู่ พออาการดีขึ้นเล็กน้อย เขาก็ส่งน้ำเเก้วหนึ่งมาให้ "ดื่มน้ำหน่อยครับ!"

การกระทำของแฮงค์อ่อนโยนมาก ฉันรู้สึกขอบคุณเขาจริง ๆ

ฉันกระดกน้ำ ลูบอกตัวเอง "โชคดีจังที่ไม่สำลักตาย!"

ทันทีที่พูดจบ ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นผู้ชายในชุดสูทสีดำอยู่ไม่ไกล