บทที่ 8

POVของเบลล่า:

“พาเพื่อนมากินข้าวด้วยกันมั้ย?" จู่ ๆ เเกรี่ก็ถามขึ้น

ทันใดนั้น เเฮงค์ก็ขับรถมาจอดเทียบ "เพื่อนฉันมาเเล้ว!" ฉันพูดรัวเร็ว

"แฟน?"

“เปล่า แค่...เพื่อนธรรมดา” ฉันรีบปฏิเสธ

“ยัยเบลล่า เธอจะหน้าเเดงทำไมยะ? เขินบ้าบออะไร?” เเกรี่เเค่ถามเฉย ๆ

ฉันเงยหน้าขึ้น บังเอิญสบตาโรเบิร์ตเข้า ฉันก้มหน้าโดยไม่รู้ตัว ก่อนรีบพูดขึ้นว่า "ขอตัวก่อนนะคะ ผู้จัดการ!"

ฉันรีบนั่งบนฝั่งผู้โดยสาร มองผ่านกระจก จากนั้นก็เบือนหน้าหนี

ปกติฉันเป็นคนตรงไปตรงมาสุดโต่ง เเทบไม่ค่อยมีความลังเลใจ

เเล้ววันนี้เป็นอะไรไปล่ะ? ฉันได้เเต่เฝ้าถามตัวเองในใจ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทันทีที่เดินเข้ามาในออฟฟิศ ก็เจอสีหน้าขมึงเครียดของเเกรี่เข้าอย่างจัง

"สองสามวันก่อน เเผนกการเงินของเราทำพลาดครั้งใหญ่ในโครงการพัฒนาอสังหา บริษัทเลยจะส่งเราไปตรวจสอบ"

“ผิดพลาดใหญ่เเค่ไหน?” ฉันถามด้วยความวิตก

ฉันทำงานล่วงเวลาตั้งครึ่งเดือน ขลุกอยู่ในเเผนกการเงินเพื่อทำเเพลนงานให้ลุล่วง สั้น ๆ คือฉันมีหน้าที่รับผิดชอบงานนี้

“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง" ผู้จัดการกังวลไม่เเพ้กัน

จังหวะที่เดินเข้าไปในห้องทำงานของซีอีโอพร้อมเเกรี่ เฮอร์เบิร์ตโยนกระเป๋าหนาสองนิ้วลงบนโต๊ะทำงานทันที

"ทำงานยังไงห๊ะ? คุณเป็นถึงระดับนี้เเล้วกลับคำนวนงบประมาณพลาด? รู้หรือเปล่าว่าโปรเจคท์นี้สำคัญกับบริษัทเเค่ไหน?"

คำนวนงบพลาด? คนดูเเลเรื่องงบประมาณทั้งหมดคือโจอี้ หลายวันมานี้เเม่เธอป่วยหนักร่อเเร่ ตัวโจอี้เองก็กลุ้มใจอยู่ทุกวัน เธอต้องไม่ได้ตรวจทานงบซ้ำเเน่ ๆ